De mama van kleine Lucas

18/06/2013 - 24 reacties

Toen kleine A. net geboren was, lag hij eerst nog 2 weken in het ziekenhuis. Hij lag in een zaaltje met 3 andere babies.

Van die andere 3 babies lag kleine Lucas er het langste. In oktober 2012 was hij geboren, las ik snel op het papiertje wat op zijn bed was geplakt.

Ik kwam elke dag in het ziekenhuis, en de moeder van Lucas ook. Elke ochtend om 9 uur tot ’s avonds 7 uur zat zij aan het bedje. Soms een boekje aan het lezen. Heel vaak voor haar uit starend.

Vaak kwamen er dokters bij Lucas kijken. Met slangetjes, spuitjes en mappen. Het was verder stil in de zaal, en hoewel het echt niet mijn bedoeling was, hoorde ik vaak wel het gesprek. Iets met bloedwaarden, allergie, of vergiftiging.
Soms hoorde ik de moeder van Lucas met haar man bellen. “Hoi, met mij. Nou de uitslag van het onderzoek is net binnen. Nee, epilepsie heeft hij dus ook niet. Tja, das dan weer een stapje verder toch? Tot vanavond”.

We praatten niet veel met elkaar. Een “goedemorgen”, en een “tot morgen”, dat was het. Soms lachtten we naar elkaar als kleine A. weer eens scheetje liet. Ik durfde haar niet te vragen wat er met Lucas was. Iets aan haar straalde uit dat ze er niet over wou praten.

De andere 2 babies waren al naar huis. En na 2 weken mocht kleine A. ook naar huis. Onze blijdschap durfden we niet uit te spreken waar zij bij was. Toen we weg gingen, wensten we haar nog veel sterkte. En zeiden we “het moet vast moeilijk zijn om elke keer babies te zien komen en gaan terwijl Lucas nog moest blijven”.
“Dat is soms inderdaad heel erg klote”, zei ze toen.

Vorige week lag kleine A. weer in het ziekenhuis. Een kleine operatie, hij had een liesbreukje. Na 2 nachten mocht hij weer naar huis.

En terwijl we naar de auto liepen, zagen we de moeder van Lucas lopen.
Het was ondertussen 17 weken verder, en haar Lucas lag nog steeds in het ziekenhuis. Ik durde haar niet aan te spreken, maar zag haar vermoeidheid, haar verdriet van haar gezicht. Hoe zwaar moet het voor haar zijn om al 6 maanden elke dag naar het ziekenhuis te moeten gaan en weer alleen terug te moeten.

Ik hoop zo dat kleine Lucas snel naar huis mag.

Vorige post Volgende post

24 reacties

  • Reageer Saar 18/06/2013

    Kippenvel…

  • Reageer Nicolle 18/06/2013

    Ik ook… Ahhhw… 🙁

  • Reageer Vera 18/06/2013

    Pff wat heftig voor haar zeg. Verschrikkelijk.

  • Reageer Sylvia 18/06/2013

    Jemig, wat heftig, verschrikkelijk lijkt me dat.

  • Reageer Eva 18/06/2013

    Zoiets lijkt me ook echt heel heftig.

  • Reageer jorinde 18/06/2013

    Kippenvel! Ik ga bidden…

  • Reageer Miss Moneypenny 18/06/2013

    Mooi beschreven, Des. Het leven is soms zo oneerlijk… 🙁

  • Reageer ais 18/06/2013

    oh kippenvel bij de laatste zin : ( Er is hoop, ik had het hele stkje lang hoop dat hij er nog wel zou zijn, en hij is er dus hij is een vechtertje die kleine Lucas <3

  • Reageer Rosanneke 18/06/2013

    En zo zie je maar weer wat een rijkdom er bij je thuis in de wieg ligt…<3

  • Reageer Chezzelia 18/06/2013

    Dit lijkt me heel erg om mee te maken als ouders! Geef A. maar een extra lange knuffel dadelijk!

  • Reageer Anouk 18/06/2013

    * brok in keel hier *

  • Reageer latina92 18/06/2013

    🙁

  • Reageer Aline 18/06/2013

    Wow. Zoiets is toch hartverscheurend. Als zo’n arm wezentje 6 maanden daar ligt. Arme Lucas en arme mama van Lucas.

  • Reageer manja 18/06/2013

    Jeetje, verschrikkelijk!
    Ik heb een vriendin met een klein dochtertje met slechte longen. Elke 4 weken ligt ze in het ziekenhuis omdat ze bijna stikt. Ze kennen nu de voortekenen en kunnen het bijna op de dag aftellen dat ze weer met spoed moeten gaan, en dan ligt ze daar weer bijna een week. Pas heeft ze een keer overgeslagen en nu lag ze er weer, mijn vriendin was helemaal blij, de laatste keer was 8 weken geleden, er zit vooruitgang in… Ik vind het zo sneu voor ze, dit gaat al 1,5 jaar zo…

  • Reageer Lenneke 18/06/2013

    Oei. Een brok in mijn keel.

  • Reageer Marieke 19/06/2013

    Jeetje, wat heftig zeg… Lijkt me vreselijk om zo machteloos te zijn.

  • Reageer Soukaïna 19/06/2013

    Och arme..

  • Reageer Simone 20/06/2013

    Wat moeilijk zeg..

  • Reageer Maris 20/06/2013

    Ach gossie.. sneu. Lijkt me vreselijk.

  • Reageer Indira 21/06/2013

    Jeetje, wat verschrikkelijk 🙁

  • Reageer mille pagine 22/06/2013

    Ik hoop het ook.

    (En hier misschien niet helemaal gepast, maar ik ben zo blij dat je terug bent! Je stukjes zijn echt altijd precies goed!)

  • Reageer Lisa 25/06/2013

    Ahwww wat sneu zeg! Ik hoop het ook voor haar!

  • Reageer Marcella 29/06/2013

    Jeetje, wat heftig. Hopelijk mag hij snel mee!

  • Reageer LNNK 02/07/2013

    Verschrikkelijk moet dat zijn.

  • Laat een reactie achter