Cliché-waardig stukje

18/07/2013 - 12 reacties

Laatst vroeg ik mijn lieftalige man LOML hoe het toch komt ik dat ik nu continue moe ben. Moe, bluhghh moe. Op de dinsdag gaat het nog prima, dan heb ik op de maandagschamamadag nog goed kunnen opstarten, maar woensdag begint het in te kakken. Donderdag moet je niet bij me in de buurt komen en vrijdag, nou ja vrijdag. Ik weet zelf niet eens waar ik vrijdag ben.

Terwijl, zo zei ik tegen LOML, wat is er nou eigenljk echt veranderd? Ok, ik heb nu een kind, maar ik lig toch altijd wat met hem te kroelen op het kleed, of op bed en verder doe ik lichamelijk gezien vrij weinig.
‘Omdat je mentaal wel continue met hem bezig bent”, zei mijn wijze man toen.

Vijf maanden is kleine A. nu en ik denk nog steeds van “ach, dat doe ik er even bij”. Ik wil en doe soms heel graag dat mijn leven voordat kleine A. er was gewoon doorgaat. En dat ik kleine A, zo’n klein wezentje als hij is, er wel makkelijk bij kan proppen.
Te laat kom ik er vaak achter dat dat simpelweg niet mogelijk is. Kleine A. doet niet wat ik wil, helaas (of eigenlijk: gelukkig).  Ik kan niet koken en kleine A. tegelijk aandacht geven. Ik kan niet tv kijken en met kleine A. spelen. Op de bank liggen terwijl kleine A. gevoed wil worden; het gaat niet.

Een beetje naïef van mij. Hoe heb ik me dit eigenlijk voor de bevalling/zwangerschap voorgesteld? Tuurlijk wist ik wel dat het zwaar zou worden, maar dat er zoiets wezenlijks veranderd in je leven had ik nooit gedacht (en verwacht). Kleine dingen als afspreken met je vriendinnen, “even” de stad in, “even” snel op bed brengen, dat hele “even doen” gaat niet met een klein kind.
Waarom wordt er nog steeds zo geteerd op hoe fijn het allemaal is, die roze wolk, “kinderen is het allermooiste wat er is”, oh het is een feest?

En toch, hoe moe ik ook ben, als ik  hem ’s ochtends uit bed haal en hij met een grote glimlach zit te wachten, dan is het allemaal toch wel…

 ugh. Stomme clichés.

Vorige post Volgende post

12 reacties

  • Reageer Sanne 18/07/2013

    Jammer he, dat clichés altijd waar zijn. Of eigenlijk in dit geval helemaal niet. Want zo’n lachend jongetje, ‘product’ van jou en LOML moet wel onbetaalbaar zijn.
    Maar toch snap ik heel goed wat je bedoelt, want volgens mij verandert alles in je leven als je kindje is geboren. Ik kan me niet voorstellen dat niet elke jonge ouder daarmee worstelt. Wat ik zo leuk, prettig, verfrissend vind aan jou en je blog is dat je hier gewoon open over schrijft!

  • Reageer Maris 18/07/2013

    O dat moe zijn, IK KEN HET! En het duurt echt 9 maanden voordat je weer energie hebt. Je lichaam is herstellende en inderdaad, je denkende zorgen maken je ook moe. Sterkte mop, het hoort erbij, maar het gaat straks allemaal weer beter. Nog vier maandjes en dan ga je het denken. “Ik doe het eigenlijk ook met 2 vingers in mijn neus”. Nog even 🙂

  • Reageer Marcella 18/07/2013

    Het lijkt me juist zwaar, een kindje. Omdat je er zoveel mee bezig bent. Ik snap dan ook heel goed hoe moe je kunt zijn. En waarom ik er nog niet aan beginnen wil, haha. Al is jouw afsluitende zin dan ook wel heel mooi, dat hij met een grote lach op je wacht.

  • Reageer manja 18/07/2013

    Gelukkig zie je ook de mooie momenten 🙂

  • Reageer Wendy 18/07/2013

    Ik heb het al te vaak om me heen gezien en gehoord om zelf niet in die valkuil te trappen. Je leven veranderd echt drastisch en daar moet je aan wennen. Maar als het allemaal echt goed gewend is, dan zal het langzaam aan vast allemaal wat rustiger worden. Komt goed!

  • Reageer Sterrie 18/07/2013

    Oh meid, we zitten in hetzelfde schuitje. Ook ik ben moe en voel me eigenlijk ook niet echt mijn oude-ik. Het is vast even wennen aan het nieuwe leventje met onze kleine mannen. Maar oh, wat zijn ze toch lief!! (en leuk, en knuffelig, en van ‘ons’….)

  • Reageer LNNK 19/07/2013

    Het lijkt me vreselijk zwaar. Alles veranderd, maar ik geloof wel dat een glimlach van je eigen kindje veel goed maakt 😉

  • Reageer Mylène 19/07/2013

    Heerlijk, die clichés 😉

  • Reageer Roxanne 20/07/2013

    Neeee, prachtige cliché’s!

  • Reageer Marieke van Mil 22/07/2013

    Ik vind het cliché-waardig hoor!

  • Reageer Sas 23/07/2013

    Lijkt me echt slopend.. Als ik het ook zie in m’n omgeving..

  • Reageer Femke 23/07/2013

    “‘Omdat je mentaal wel continue met hem bezig bent”, zei mijn wijze man toen.”
    Ik denk serieus dat dit de spijker op zijn (haar?) kop is. Dat mentaal moederen wordt onderschat, maar dat is net zo goed iets waar je van te voren niet echt op voorbereid kunt zijn. Wel een eye-opener.

    En die ugh-vermoeidheid ken ik. Ik ben mentaal ook non-stop met Floortje bezig, dat schijnt er allemaal bij te horen. (Nog zo’n cliché, gadverredamme.)

    Gelukkig kan kleine A. vast heel erg mooi glimlachen.

  • Laat een reactie achter op Sanne Annuleer