Bij de shrink

15/08/2013 - 15 reacties

shrink

“Kijk, ik dacht zo, u gaat mij gewoon vertellen dat het wel goedkomt”.
“Of u geeft mij een magische pil, ook goed, waar ik me meteen goed van ga voelen. Een pil zonder bijwerkingen dan he. Of nou ja, als mijn buik er van weg zou gaan zou ik niet protesteren natuurlijk”. “hahahaha”.
Ik begon paniekerig hoog te praten. Ik keek haar aan. Ze keek terug.

“Gaat het wel?”.

 “Dat zeg ik. Het gaat wel. Heust wel. Ik bedoel; waarom zou het niet gaan toch? Ik ben gezond, mijn familie is gezond, ik ben getrouwd, heb het mooiste kind van de wereld, een dak boven mijn huis, dat is toch het belangrijkste? Dat is wat ze immers zeggen. “Jongens, geld is niet belangrijk, als je maar gezond bent”. Dus het gaat. Echt. Het. Gaat. Goed”.

“En toch zit je hier”.

“Ja, toch zit ik hier. Dat weet ik! Zie mij nou hier zitten! Hahahaha, nooit gedacht joh, ik hier, zitten, tegenover u, met een doosje zakdoekjes hier naast me”.
Eventjes was ik stil.

“Kijk mevrouw. Ik ehh..weet het allemaal wel. Het is niet erg om je even minder te voelen. Het is niet erg om een stap terug te doen. Het is niet erg om gewoon niet perfect te zijn. Jajajaja, ik weet het. Maar ik voel me al maanden zo”.

“Hoe voel je je dan precies?”

“Gewoon! Zo!! Ik zwaaide met mijn armen om me heen. “ZOOO! Begrijpt u het nou, u begrijpt het toch wel, ik zit hier toch niet voor niets, godjezusallemachtig!”.  Ik begon steeds harder te praten. Tranen voelde ik opkomen. “U begrijpt het wel toch. Daarom ben ik hier. Dat u zegt: ik begrijp het wel, het komt wel goed, de zon gaat wel weer schijnen”.

“Wil je dat ik zeg wat jij wilt horen? Of wil je dat ik een hulpmiddel ben, om meer grip op je leven te hebben?”

“Bladiebladiebla. Ik wil gewoon… ik wil gewoon een leuk persoon zijn. Ik vind mezelf helemaal niet leuk. Ik wil mezelf gewoon accepteren. Ik moet iets met mijn woede doen, mijn boosheid, mijn verdriet, ja dat wil ik! Dat is het! Dan mag u mij nu vertellen hoe ik dat beste kan doen. Kom maar op!”
Ik leunde achterover en lachtte.

Ze bleef serieus kijken. “Wil jij hier wel zijn? Wil je dit wel? Want ik kan je niet zeggen dat het alleen maar goedkomt. Ik kan je ook niet zeggen wat je wilt horen. Ik kan je er alleen mee hel..”

“Nee. Laat maar”
Ik pakte mijn tas, stond op en liep de kamer uit.

herschreven

Vorige post Volgende post

15 reacties

  • Reageer Maai 15/08/2013

    Wat kan ik zeggen? Hele dikke knuffel!!!!

  • Reageer Femke 15/08/2013

    Ik heb nog steeds niet iets (zinnigs) bedacht wat ik hierop kan zeggen, maar wil je toch nog even veel sterkte wensen en nog een keertje zeggen dat ik hoop dat je je snel weer beter voelt. <3

  • Reageer Madelon 15/08/2013

    Knuffel! Hoop echt dat je je eigen lekkere velletje weer terug vindt. Ik heb de mijne pas een paar jaar geleden gevonden en doe nu hard m’n best hem plakkend te houden. Maar die hormonen zijn net lijmoplossers en dat sucks :S

  • Reageer Tam 15/08/2013

    Ohhww typisch hè, die vragen terug.
    Mijn aanraden een coach, je hebt ze in alle soorten en maten en zijn gewoon minder .. zucht… psychologisch met die vragen van ze en door alle soorten en maten kan je ook nog actieve vormen van coaching volgen. Hihih ik heb een tai chi/ EFT/ mocht slaan en duwen tegen een boks-kussen.. slaan vond ik pijnlijk, maar duwen.. oh mannnn (op zn twents, ghihi) wat heerlijk!!!
    Hihih oh ja, mijn coach is opgegroeid met Indo’s dus hij begreep mijn ‘zo-antwoorden met bijpassende lichaamsbeweging’.
    En behalve deze ongevraagde tip, een knuf van mij
    lfs

  • Reageer Mirthe 15/08/2013

    Wat Tam zegt.

  • Reageer Nathalie 15/08/2013

    Als basispsychologe-die-inmiddels-een-jaar-is-afgestudeerd kan ik je aanraden eens naar een andere te gaan. Niet iedereen werkt op dezelfde manier (ik zou bvb al nooit zo te werk gaan bij een eerste kennismaking *ben ik te lief voor :p ). Niet ieder mens kan je liggen en er moet toch iets of wat vertrouwen kunnen groeien!
    Voor de rest wil ik vele positieve vibes jou richting uitsturen.
    Ook al ken ik je enkel van je blog… ik zal nooit geloven dat jij “geen leuk mens bent”, want dat ben je echt wel. Elke vrouw heeft haar bitch-trut-dark side en soms overmeesterd die ons gewoon net ietsje te lang helaas. Maar echt, die goedheid diep vanbinnen daar geraak je niet zomaar vanaf 😉

  • Reageer Marloes 15/08/2013

    Moedig en eerlijk, deze blog. Ik hoop dat je je iedere dag weer een beetje meer jezelf gaat voelen. Sterkte en een digitale knuffel (omarm je beeldscherm maar, dan voel je ‘m wel ;))!

  • Reageer Marieke 16/08/2013

    Dikke digitale knuffel!

  • Reageer anke 16/08/2013

    Wat ben jij een topper zeg. Met je stukjes altijd. Stukjes als deze en stukjes als het leuke verhaal voor A. De ene grappig, de ander herkenbaar en beide retegoed geschreven. Ik hoop dat je je snel weer beter voelt! Denk aan je twintigersdilemma periode, daar ben je ook uitgekomen toch? Heeele dikke knuffell!!

  • Reageer Maris 16/08/2013

    Hele dikke knuffel lieverd!

  • Reageer Sas 18/08/2013

    Knuffie!<3

  • Reageer sterrie 18/08/2013

    He bah, niks aan als je je zo voelt.. (Hormoontjes?) Ook al ken ik je niet in ’t echt, dikke knuf en sterkte meid! Hoop dat je je gauw weer beter voelt! 🙂

  • Reageer Marcella 18/08/2013

    *dikke knuffel*

    Hoop dat jij je snel wat beter voelt!

  • Reageer mille pagine 18/08/2013

    Dikke knuffel voor jou Des! Misschien wil je dit woord niet horen maar… postnatale depressie? Ik vind het goed van je dat je in ieder geval daar was! Hoop dat het snel beter gaat, via welke weg dan ook 🙂
    Liefs!

  • Reageer Annette de Wolf 03/09/2013

    Leuk artikel!
    Ik volg je via BLOGLOVIN.
    Misschien tijd om naar mijn blog te kijken? Lijkt me leuk!

    xoxo
    http://myblogxoxo.wordpress.com/

  • Laat een reactie achter