Delfts Blauw

07/10/2013 - 14 reacties

delfsblauw

Ik ken mezelf behoorlijk goed. Denk ik.
Nee, weet ik wel zeker.

Ik weet dat ik heel ongeduldig ben, laks kan zijn, heel slordig, en dus niet op de details let.
Maar ik weet ook dat ik heel gemotiveerd ben, een ijzeren discipline als ik mijn doelen wil behalen, dat je mij kunt vertrouwen en dat je op mij kunt bouwen.
Ik weet dat ik niet sociaal ben, maar als ik je eenmaal mag , je heel veel bij mij kunt maken.
Ik weet dat ik een lekkere tosti kan maken, en een broodje ei, maar ik weet ook dat mijn risotto kunsten te wensen overlaat, maar daar wordt aan gewerkt.

Als mensen dus zeggen: ik vond je best wel arrogant in het begin, dan snap ik dat.
Als ik bij een functioneringsgesprek te horen krijg “let wat op je slordigheidsfouten”, dan weet ik dat.

Er bestaan dus ook mensen die zichzelf totaal niet kennen.
Helemaal niet.
Waarvan de hele wereld bijvoorbeeld over ze zegt dat ze de aandacht naar zichzelf kunnen trekken of jou het gevoel geven dat je waardeloos bent maar dat zij dan zeggen: nee hoor. Dat is niet zo.
Mensen die doodleuk zeggen: ik weet niet waar je het over hebt.
Mensen die een bord voor hun kop hebben, zo dik als de chinese muur.

Wat doe je eigenlijk met dit soort mensen in je leven? Vertel je het ze ? Is het jouw taak wel? En wat nou als ze keer op keer blijven zeggen: nee hoor, dat zie jij verkeerd?

Kortom: hoe ga je om met mensen zonder zelfkennis?
Hoe kun je voor jezelf rust bewaren en toch liefdevol met deze mensen omgaan?
Vertel mij de gouden tip. Want echt; jongens ik weet het niet meer.

Ik ben in ieder geval blij dat ik wel zelfkennis heb.
Zolang je tenminste niet zegt dat mijn tosti’s niet te vreten zijn.

Vorige post Volgende post

14 reacties

  • Reageer Yeji 07/10/2013

    Oh des. Wat een heeeeerlijk relevant stuk. Ik voel helemaal met je mee! Kusjes.

  • Reageer Yeji 07/10/2013

    Ps. Als iemand die gouden tip heeft dus, kom maar op, ik heb ‘m ook nodig.

  • Reageer Charlaine 07/10/2013

    Blijf het zeggen! Al reageren mensen met ‘nee hoor, dat doe ik niet’, zeg dat het voor jou WEL zo voelt.
    Mensen kunnen heel achteloos/nonchalant/nuchter reageren en dat dan toch ook in hun koppie ’s avonds wat begint te malen.

    Je kan mensen niet veranderen, je kan ze wel ergens bewust van maken zodat ze (als ze willen) zichzelf kunnen veranderen.

    Er zijn altijd mensen die nooit zullen veranderen, die vastzitten in een vastgeroest patroon en er niet meer uit willen of kunnen.

    Ik probeer het niet te zeggen met als doel om hun voor mezelf te veranderen. Ik zeg het met de gedachte: doe er wat mee of niet.
    Laat het los. Het is al een cadeautje van jou als je het zegt.

    X

  • Reageer Sylvia 07/10/2013

    Mensen zonder zelfkennis? Dumpen. Kost veel te veel energie.

  • Reageer Anne 07/10/2013

    Oh man, geef mij die gouden tip ook maar. Wat kan ik me ergeren aan dit soort mensen! Kom op, je staat toch wel eens stil bij je eigen acties, bij waar je wel en niet goed in bent? Het is alsof sommige mensen dat bij zichzelf niet toe kunnen geven of zo. Maar ja… Inderdaad een beetje van je af proberen te zetten helpt. Ik spreek mensen er wel soms op aan, maar dat is dan nooit in dank ontvangen. Dan ben ik meestal de zeikerd. Ja, maar eerlijk was het wel 😉

  • Reageer Maris 07/10/2013

    O zoveel mensen hebben geen zelfkennis. Vreselijk moeilijk is dat. Ik heb er wel vaak wat van geprobeerd te zeggen, alleen… die mensen hun bord is zo dik dat ze dan alsnog alleen maar terugwijzen. Nog vaker is het voorgekomen dat daardoor het hele contact stuk gegaan is, omdat ze het niet waardeerde. Moeilijke situatie dus. Uiteindelijk moet je maar kijken wat je er zelf mee wil doen. Of je gelukkiger wordt van die mensen in je leven. Of je het kan accepteren dat ze zo zijn of dat je ze dan liever maar loslaat.

  • Reageer Dina 07/10/2013

    Had ik die gouden tip maar. Jeetje mina, ik weet soms ook echt niet wat ik met sommige mensen aan moet.

  • Reageer Saar 07/10/2013

    Ik zou het niet weten Des. Een bord voor je kop loopt blijkbaar soms erg lekker!
    Ik heb het kaartje van A. ontvangen. Dank je wel!!!

  • Reageer manja 07/10/2013

    hmm, op dit moment heb ik niet zo iemand in mijn omgeving. Ik denk eigenlijk als ik die wel had dat ik het gewoon laat, is hun probleem, ik ga geen energie steken om iemand te veranderen. Als het iemand van je werk is zou je met je leidinggevende kunnen praten (en die het dus laten oplossen ;). Maar ik denk de beste oplossing is het langs je heen laten glijden, proberen niet op te letten en je eigen weg gaan.

  • Reageer Marcella 07/10/2013

    Ik probeer wel aan te geven dat iets ook anders kan zijn dan zij denken, maar vaak is dat net als praten tegen een muur. Ik ga dat soort mensen dus vaak uit de weg. Ik ben ze liever kwijt dan rijk. Maar lastig is het!

  • Reageer mille pagine 07/10/2013

    Stappenplan
    1. Me afvragen of ik het inderdaad misschien te gekleurd zie, vanuit mijn eigen belevingswereld. Kijken of ik me misschien niet moet leren voorstellen dat mensen ‘zo en zo’ kúnnen denken, en ik niet mijn eigen moraal op anderen aan het plakken ben.

    2. Indien het niet schadelijk of hinderlijk is voor mijzelf: accepteren als karaktereigenschap van de ander. Wanneer je ziet dat het de ander belemmert in zijn leven: vragen stellen. ‘Denk je dat dit de beste manier is om dat te bereiken?’ – maar dan iets minder belerend.

    3. Indien het voor mij schadelijk of irritant is: vragen stellen, soms toch nog op wijzen. Proberen te accepteren. Indien dat niet lukt: contact verminderen.

    Geen idee of dit universeel werkt, maar je vroeg ernaar 😉 Succes!

  • Reageer Laura 07/10/2013

    Mensen zonder zelfkennis zijn wij allemaal, we weten immers niet altijd hoe we overkomen op anderen (en eerlijk, het lijkt me supervermoeiend om dat constant af te vragen). Mensen die echter worden gewezen op hun tekortkomingen en doodleuk zeggen ‘daar kan ik me niet in vinden’ zijn onzeker want ze weten niet hoe ze moeten reageren. Ik weet ook niet altijd hoe ik overkom, maar als iemand iets zegt tegen mij wat ik zelf niet had herkend zeg ik iets in de trant van: ‘dat herken ik zelf niet, maar als ik jou dat gevoel geef spijt mij dat en ik zal erop letten’. Of: ‘ik weet het, maar ik ga er niks aan veranderen’ :p want ja, je hoeft niet altijd te veranderen natuurlijk.

  • Reageer Sas 08/10/2013

    Oh zulke mensen probeer ik altijd te negeren. ^^

  • Reageer Robin 10/10/2013

    Doen alsof je gek bent! Werkt echt, als je er een grappie van maakt en vooral NIET met ze in discussie gaat wordt het nog leuk! Kan wel alleen als: ze niet dicht bij je staan/je niet dagelijks met ze te maken hebt/ze nooit koekjes uitdelen. Dan mot je ze niet, snappie? Succexxxxxxxx dexxx

  • Laat een reactie achter