Is nu currently reading

25/10/2013 - 21 reacties

image

 

De laatste tijd valt het me op hoe vaak ik moet uitleggen dat ik niet perse iets met mijn diploma wil doen.
“Je hebt toch rechten gestudeerd, wil je daar niet iets mee doen dan? Wil je niet verder studeren?”.

Nee, ik wil niets met rechten doen, en er zeker niet in verder studeren. Ik ben er gelukkig achter gekomen dat mijn hart niet bij het juridische ligt.

Wat wil je dan doen, word mij vaak gevraagd.

Ik weet het niet. Ik vind het ook helemaal niet belangrijk. Ik zie het allemaal wel, waar ik werk, hoe ik ga werken of wat dan ook. Mijn baan is niet iets waar ik me perse in identificeer. Ik word gelukkig van andere dingen, en ik zorg dat ik die dingen dan zoveel mogelijk doe in mijn leven.

Toch vinden veel het raar. Of ze vinden het zonde van mijn diploma (ik vind het pas echt zonde als je alleen maar werk zou doen omdat de maatschappij dat zogenaamd van je verwacht).

“Oh, werk interesseert jou niet”, kreeg ik laatst als bijna beschuldigende opmerking te horen. Alsof ik heel laks ben of niet ambitieus genoeg ben. Dat het zonde is van mijn diploma of dat ik er meer uit zou moeten halen.  Terwijl ik mezelf juist heel ambitieus vind, maar dan wel op mijn eigen manier. Niet omdat de samenleving dat zogenaamd van mij verwacht.

Op dit moment lees ik bovenstaand boek. Het gaat over het nieuwe huishouden van vrouwen.  In een notendop: vrouwen van nu doen graag aan DIY. We breien wat af, en zetten het te koop op Etsy. We naaien onze (baby)kleertjes zelf, of kopen het liever tweedehands op Marktplaats. We kweken onze eigen groente en frut en zetten onze recepten op foodblogs. We doen weer aan “parenting attachment”. En tenslotte: we hebben een diploma maar we vinden een carriere maken helemaal niet meer zo belangrijk.

Kortom: het gaat weer terug naar de basis. Het nieuwe huishouden, zo wordt het genoemd.

Ik ben er net in begonnen maar ik herken mezelf er al best wel veel in.

PhotoGrid_1382702372335

Why women are embracing the new domesticity. Ja zekers, ik doe graag mee.

Vorige post Volgende post

21 reacties

  • Reageer Maris 25/10/2013

    Ik begrijp je exact meid. Hier beginnen mensen het nu langzaam te accepteren, maar nog steeds loslaten kunnen ze niet. Snap daar niks van. Ach, ik snap je hoor. Lekker doen waar je gelukkig van wordt en niet wat je nou perse op je 17e hebt bedacht. You go girl!

  • Reageer Danique 25/10/2013

    Wat een fijn blogje en ik begrijp je heel goed! Ik heb een HBO-diploma en mensen verwachten eigenlijk dat je dan in dat werkveld gaat werken en toch zeker wel een fulltime baan krijgt. Maar dat wil ik helemaal niet. En dat heeft er niets mee te maken dat ik lui ben of iets, maar ik wil gewoon het werk doen waar ik gelukkig van word. Daarom heb ik onlangs ook op iets totaal anders gesolliciteerd en hoop ik daar snel wat van te horen. En mijn vrije tijd, familie, vriend en vriendinnen vind ik nu eenmaal belangrijker :).

  • Reageer Kelly 25/10/2013

    Precies mijn gedachten! Ik heb een hbo-rechten diploma en naast dat daar geen vacatures voor bestaan heb ik ook helemaal niet de behoefte om iets juridisch te doen.. Werk zie ik als iets om de rekeningen van te betalen, en mijn leven speelt zich daar buiten af. Gek dat je die gedachtengang moet verdedigen tegenover de buitenwereld he?!

  • Reageer Kelly 25/10/2013

    Precies mijn gedachten! Ik heb een hbo-rechten diploma en naast dat daar geen vacatures voor bestaan heb ik ook helemaal niet de behoefte om iets juridisch te doen.. Werk zie ik als iets om de rekeningen van te betalen, en mijn leven speelt zich daar buiten af. Gek dat je die gedachtengang moet verdedigen tegenover de buitenwereld he?!

  • Reageer Christel 25/10/2013

    Niemand die het begrijpt, maar je haalt me de woorden uit de mond. Ik herken het helemaal! En ik voel me er de laatste tijd best rot over, want ben ik nou raar!? Maar gelukkig niet. Ik vond mijn studie eigenlijk helemaal niet zo leuk en wil heel graag wat anders doen. Helaas kom ik niet aan het werk. Terug naar de basis en lekker thuis DIY-en is toch veel leuker!

  • Reageer Daan 25/10/2013

    Homeward Bound is ook een leuke jeugdfilm over twee honden en een kat die hun baasje zoeken in een reis door heel (Noord-)Amerika

  • Reageer Aline 25/10/2013

    Des for promqueen!

  • Reageer sylvia 26/10/2013

    Ohh, ik wist helemaal niet dat je net als moi rechten hebt gestudeerd! Kans wordt steeds groter dat ik er later ook niks mee ga doen, mn hart ligt toch meer bij en journalistiek 😉

  • Reageer Jolien 26/10/2013

    Heel herkenbaar! Ik heb journalistiek gestudeerd, maar werk ook totaal niet in die sector. Je moet vooral doen waar je gelukkig van wordt en dat zou ik dus niet zijn geworden met een job als journalist.

  • Reageer Laura 27/10/2013

    ‘Mijn baan is niet iets waar ik me perse in identificeer.’ Dat vind ik echt een goede quote. Ik denk dat waarin mensen zichzelf identificeren aan het veranderen is. Hoe vaak zeggen we niet: ‘Hallo, ik ben Laura en ik werk bij…’ of: ‘Hallo, ik ben Laura en ik kom uit…’ En vaak zeggen mensen dan een begrijpend ‘Oh!’. Als blijk van herkenning. Maar wat zegt onze baan over ons? Wat zegt het over ons waar we vandaan komen?

    Deze comment leidt niet echt ergens toe maar ik vond het interessant om op te merken (:
    Leuke blog verder!

    • Reageer Des 30/10/2013

      dat vind ik dus ook. mensen stellen zichzelf heel vaak voor als “ik werk bij..”.
      waarom? helemaal niet belangrijk!

  • Reageer José 28/10/2013

    Amen sister! Ik begrijp je helemaal… Als geld geen rol zou spelen, dan wist ik het wel.. (Ik droom van een leven waar geld geen rol zou spelen, wat een bepalende factor is dat zeg!)

    Ik moet altijd een beetje overgeven over de druk die vrouwen wordt opgelegd met betrekking tot leidinggevende functies en parttime werken. Het woord glazen plafond is een nachtmerrie. BLUGH! Ik wil gewoon doen wat ik zelf wil, en dat is parttime werken (als ik kinderen heb) en geen leidinggevende functie en geen flitsende carrière..

  • Reageer Marcella 28/10/2013

    Doe vooral waar je gelukkig van wordt, dat is het alleralleraller belangrijkste!

  • Reageer Mariska 28/10/2013

    Wow, ik herken mezelf echt best wel hierin! Ik ben de afgelopen jaren ook steeds minder ambitieus geworden. En vind het nu heel leuk om bezig te zijn met dingen die ik echt LEUK vind. Dus lekker thuis bezig zijn, koken, en sinds kort daarover bloggen 😀 Ga eens kijken of ik het boek ga kopen, het spreekt me erg aan.

  • Reageer sterrie 28/10/2013

    Goed dat je voor jezelf kiest en niet doet wat andere mensen van je verwachten! Doe waar jij gelukkig en blij van wordt, dat is het belangrijkste!

    Volgens mij zitten we in de zelfde ‘fase’ Des. Jou laatste berichtjes komen steeds aardig overeen met wat zich momenteel in mijn leventje afspeelt. Het probleem met mij is dat ik alleen niet weet wat ik wil.. Zit nu nog zonder werk, maar raad ’s hoe mensen reageren als je zegt dat je (momenteel) niet werkt? Op een of andere manier is dat ook niet goed! Blerggg!

    • Reageer Des 30/10/2013

      ik weet OOK niet wat ik wil. Maar weet je, dat is gewoon ook echt niet erg. Een beetje wankelmoed maakt je ook mens

  • Reageer Eva 29/10/2013

    Je moet vooral doen waar je gelukkig van wordt. Ik heb mijn studie journalistiek ook niet gekozen om er dik miljonair mee te worden en gigantisch carrière te maken, ik wilde gewoon schrijven. Klaar. Gestimuleerd door mijn ouders om dat dan ook vooral te doen ben ik toen met de studie gestart. De beste manier om iets aan te pakken is door te doen wat je het leukste vindt. En ik geloof best dat dat mensen zijn die cum laude afstuderen en vervolgens carrière maken als hoofd prioriteit hebben en daar ook echt van genieten, maar ik ben zo niet. En stiekem ben ik daar best blij mee, zo houd ik tenminste nog tijd over om fijn te bloggen en leuke dingen te doen 🙂

  • Reageer blauwesokken 29/10/2013

    Tsjakka boem, gelijk heb je Des!! Doe waar je gelukkig van wordt en niet wat in het verwachtingspatroon ligt. Als dat niet zo is, dan is dat maar zo.

  • Reageer Soraya 30/10/2013

    Zoooo herkenbaar dit. Ik kan best goed leren, maar eigenlijk interesseert mijn studie me geen zak. Dus echt n uitblinker ben ik niet, daarnaast heb ik liever minder stress en een fijne thuisbasis dan veel stress en weinig tijd.. toch wil ik veel bereiken. Mijn ambitie is gewoon verschoven, andere prioriteiten.

  • Reageer amine 01/11/2013

    Als je je het kan veroorloven waarom niet zou ik zo zeggen. Het is jouw leven en daar hoeft niemand geen commentaar op te geven. Ik ben het tegenovergestelde van jou ık zou mezelf nıet kunnen voorstellen als thuısblıjf mama en weet ook al gelıjk dat zodra ık ooit een kind zou mogen hebben ınsh’allah dat ık dan na een paar weken weer aan de slag ga en mıjn kındje kan bıj ons op school gewoon naar de creche en op onze school worden de uurroosters zelfs speciaal zo opgesteld dat mama’s tss de lessen door tıjd genoeg hebben om nr beebje te gaan ıdeaal dus en toch weet ık dat daar commentaar op gegeven wordt want mıjn collega krıjgt van haar familie vaak de commentaar goh zo vroeg al terug gaan werken je kınd raakt helemaal onthecht. Dus wat je ook doet het ıs nooıt goed

  • Reageer Emma 06/11/2013

    Oh dit boek wil ik lezen, ondanks dat ik niet vrijwillig thuiszit herken ik me er wel in. Ik ben altijd raar aangekeken omdat ik gewoon een leuke baan wilde en niet perse een flitsende carrière. Ik vind het prima dat er mensen zijn die dit willen maar het is niets voor mij, en dat moet ook kunnen.

  • Laat een reactie achter