64 likes

26/11/2013 - 22 reacties

image

 

 

Ooit zei ik eens: als ik later kinderen heb, zal ik ze nooit online zetten.
Ergens is het misgegaan.

Ik weet niet waarom, of nouja; eigenlijk weet ik het wel (ik kom hier later op terug).

Kleine A. bestaat wel degelijk online. Als het niet op Instagram is  met een foto dat hij op mijn rug zit omdat ik weer een nieuwe knoop heb geleerd, dan is het wel op Facebook omdat ik een kattenjumpsuit voor hem heb gekocht en daar perse een foto van wilt maken.

Waarom eigenlijk? Waarom zet ik zoveel foto’s van kleine A. online? Ik weet het wel. Omdat 1. Het natuurlijk een ontzettend leuk|grappig|knap kind is (eigenschappen van mij).Maar dat is meteen dus het probleem. Omdat ik dat dus vind, wil dat dus ook heel graag laten zien aan anderen. En zit ik vervolgens alleen maar de likes te tellen (wat?? Maar 64 likes??) en glimt mijn moederhartje van trots bij de comments die er gezet worden “wat een ontzettend mooi kind!”.
Triest, I know, maar ik durf het tenminste wel toe te geven.

Goed, ik weet waarom ik die foto’s online zet. Maar waarom wil ik al die likes? Waarom leef ik op comments als “dat koppie! So cute!”? Waarom heb ik zo’n ontzettende oh-wat-voor-koppie-hij-nu-trekt-is-zo-schattig-ik-moet-daar-nu-meteen-een-foto-van-maken-dwang? Is het niet heel egoïstisch omdat kleine A. hier totaal geen stem in heeft (hij doet een poging maar voorlopig kan ik nog niets halen uit kwjajalalwjwjalala). En is het ook niet ergens heel narcistisch? Hoi kijk mijn kind hier eens knap zitten wezen. Waar zit toch het behoefte van het delen vandaan? En dan heb ik het niet eens over de stukjes die ik hier schrijf, maar ook over de foto’s van de lucht, het eten wat ik eet of dat ik weer eens een date night met LOML heb? Vinden mensen dat nou echt zo interessant (volgens mij wel; 39 likes welteverstaan).

Of denk ik nu gewoon te ver? Ik heb tenslotte mijn Instagram en Facebook op privé. Ik weet precies wie er in mijn vriendenlijst zitten. En dat foto’s online zijn te vinden is natuurlijk ergens ook heel handig. Ik bedoel; stel nou dat er geen social media was, geen internet, geen mobiele telefoons. Dan had ik continue met een knoeperd van een camera moeten lopen, foto’s maken, af moeten drukken, naar de Hema moeten lopen om de foto’s op te halen en ze vervolgens toch in de kast laten verstoffen. Nu hoef ik alleen maar naar Albelli te gaan, me in te loggen, een fotoboek aan te vragen en huppa; binnen een paar dagen heb ik een heust fotoboek in handen.

Maar goed. Daar ging het even niet om. Het gaat tenslotte om kleine A. Op het internet. Online. Straks is hij 16, loopt hij stoer met zijn vrienden over straat tot er iemand vorobij loopt en zegt “ach goss, ben jij niet dat schattige zoontje van die beroemde blogger Des? Ja, ik heb ooit nog een foto van jouw in een schattig kattenpakje gezien”.

Ik denk dus dat ik ga stoppen met foto’s van kleine A. online te plaatsten. Misschien. Tot ik weer een leuke jumpsuit zie. Van een pandabeertje bijvoorbeeld.

Vorige post Volgende post

22 reacties

  • Reageer Charlaine 26/11/2013

    Ik weet waarom je het doet..
    OMDAT JE MIJ ER FUCKING BLIJ MEE MAAKT WANT KOETSJIEKOETSJIEKOETSJIE <3 <3 <3

  • Reageer Lisa 26/11/2013

    Lastig vraagstuk. Ik vind het voor mezelf al moeilijk genoeg, en vreemd inderdaad, en dan gaat het alleen nog maar over mij – en niet om een ander wezen dat hier zelf nog geen mening over heeft. Vooral om dat laatste wat jij zegt, het is toch superraar als hij dit zelf later allemaal terug kan zien? Niet slecht maar zo VREEMD. Vraag me echt af hoe dat dan tegen die tijd voelt, want oké, niet iedereen is de beroemde blogger Des, maar de meeste moeders die ik ken zetten toch wel hun hele Facebook vol met foto’s van hun kroost.

    En ik vraag me ook altijd af hoe dat is voor kinderen, om ZO vaak vastgelegd te worden? Wat voor effect heeft dat uiteindelijk? In een college over media vertelde een docent eens dat haar dochtertjes, van acht jaar of zo, nooit meer een leuk dansje willen doen, tenzij ze de camera erbij pakte. Anders was het het niet waard of zo. Ik schrok hier best wel van, hoewel het natuurlijk in het verlengde van ‘gewoon’ aandacht krijgen ligt (vroeger was het alleen leuk als papa en mama keken, nu alleen als ze het op film zetten). Maar toch wel iets om over na te denken.

    Oeps ik heb bijna een hele blog getypt nu. Maar goed, los van deze dilemma’s: ik geniet wel altijd van jouw foto’s van/met kleine A. Of zonder kleine A. 😉

  • Reageer Lin 26/11/2013

    Ik vind afentoe wat foto’s deleten (van G) bijvoorbeeld ook een gevoel van schijnveiligheid geven. En please stop niet met foto’s maken van A.

    • Reageer Des 27/11/2013

      ja dat doe ik dus ook he. Zet ik een foto van kleine A. online, om het daarna weer te delete-en. slaat nergens op?

  • Reageer R.S. 26/11/2013

    Dat laatste vindt ie vast niet zo erg. Mijn broertje vindt zichzelf de master of swag, maar af en toe instagramt hij eens een oude foto tussendoor (hij was zo cute <3333) en krijgt hij daar een stuk of 100 likes op van allemaal wijven. Hartjes en zo, ik moet ervan kotsen -ga op iemand anders zn broertje zitten geilen- maar goed, ik bedoel maar.

    • Reageer Des 27/11/2013

      ik bedoel ook maar. ik snap je zo goed

  • Reageer Laura 26/11/2013

    Leuk, ik ben net bezig met een afstudeerproject over dit vraagstuk!

    • Reageer Des 27/11/2013

      oh ben ik wel nieuwsgierig naar? Waar gaat het precies over?

  • Reageer Maris 26/11/2013

    Hihi nee joh, tegen die tijd is het heel normaal voor al die kinderen. En dan val jij nog mee, sommige moeders plaatsen echt elke poep en scheet. Zou me er niet zo druk over maken. En ja, ik vind het leuk om te zien 🙂

  • Reageer Dionne 26/11/2013

    Ik sluit me aan bij Maris.

    Ik snap je bezwaren wel, want wie ben jij om voor een ander persoon te bepalen wat de wereld van hem/haar te zien krijgt, maar dat is normaal in deze tijd en ik denk dat kinderen zich daardoor in de toekomst niet aangetast in hun privacy zullen voelen. En natuurlijk gaan ze zich schamen voor wat hun ouders allemaal doen, maar dat doen ze tóch wel. Bovendien ben je niet de enige persoon die foto’s van zijn/haar kind deelt, dus als iemand ooit eens een opmerking over kleine A in een kattenpakje maakt, kan hij er waarschijnlijk drie terug maken over berenpakken, luierfoto’s en uitgesmeerd eten over gezichten.

    Daarmee wil ik trouwens niet zeggen dat je dan maar alsnog allerlei foto’s het web op moet smijten. Moet je lekker zelf weten en als je het geen prettig idee vindt, gewoon niet doen. Mijn zusje post ook alleen op Facebook af en toe een paar ‘fotoboekfoto’s’ van haar zoontje en als ik een foto wil Instagrammen van hem of bloggen over hem wil ze het eerst zien/lezen en soms zegt zij (of haar vriend) nee.

    En daar kun je dan wel een mening over hebben maar het is hun kind. Dus.

  • Reageer Rosanneke 26/11/2013

    Ik zat hier toevallig ook over na te denken gister, ik dacht ook altijd: mijn kind ga ik echt niet overal online smijten. Maarja, dan is dat kind er en dan denk je: het zou een misdaad zijn dit bekkie niet met de wereld te delen! Dus dan doe je dat en dan zwelt je moederhart op van trots bij elke lofuiting. Ik probeer een beetje een balans te vinden. Ik bedoel: ik ga proberen een balans te vinden. Zodra ze wat lelijker wordt. 🙂

  • Reageer Eva 26/11/2013

    Ik vind het allemaal meer dan prima hoor, al die foto’s van A. en wat een womanizer wordt het later omdat hij al van jongs af aan bedolven wordt onder de complimentjes van wildvreemden. Maar eeh en daar waar ik ‘meer dan prima’ schreef, bedoel ik eigenlijk ‘onwijs leuk en lief en schattig’.

  • Reageer Marcella 26/11/2013

    Ik had altijd weinig foto’s op mijn blog, maar inmiddels plaats ik er steeds meer waar ik op sta, maar ook waar m’n lief op staat. Maar als ik zo’n schattig kleintje zou hebben, dan zou ik daar ook veel foto’s van online plaatsen, dat is toch té aantrekkelijk. En al die reacties zijn ook gewoon erg leuk. Maar ik kan me voorstellen dat het ook lastig is voor je zoon om later al die foto’s van zichzelf online aan te treffen. Lijkt me raar ook. Mijn babyfoto’s liggen tenslotte veilig in een album in de kast 😉

  • Reageer Mirthe 26/11/2013

    Ik ben blij dat ik hier de komende 10 jaar nog niet over na hoef te denken 🙂
    Nee maar: ik vind je A. foto’s echt superleuk en lief dus ik ga ze gewoon stuk voor stuk liken zolang je ze online zet – als je er mee stopt, heb ik daar ook alle begrip voor hoor!

  • Reageer the fourohseven 26/11/2013

    maar A heeft een veel te hoge schattigheidsfactor. Stiekem zal hij als 16 jarige die aandacht leuk vinden.

    Maar ik snap het wel. Toch ben ik blij als ik via FB/IG mijn kleine neefje of nichtje kan zien

  • Reageer Loes 26/11/2013

    Ik ben helemaal voor het plaatsen van alles wat je leuk vindt en waar je vrolijk van wordt. Of dat nou een foto is van je kind een kattenpakje of een bericht over een datenight oid. Vrolijkheid must be shared! En als kleine A. 16 is, showt ie die foto’s waarschijnlijk om chickies te hosselen haha.
    En ik vind je nieuwe header echt bereschattig!

    • Reageer Des 27/11/2013

      thanks lieve Loes!

  • Reageer Emma 27/11/2013

    Wij zijn de eerste generatie voor wie dit relevant is en het is ook wel een lastige vraag, want je weet niet wat jou kind er later van zal vinden. Elk kind is anders, elke situatie is anders en wie weet is het over 5-10 jaar wel doodnormaal en vlogt iedereen zijn dagelijkse leven en is elke poep en scheet op internet te vinden. Je moet zelf een keuze daarin maken en ik kan alleen maar voor mezelf praten en zeggen dat ik het heel leuk vind om kleine A. op foto’s te zien 😉

  • Reageer Maai 27/11/2013

    Herkenbaar. Hele stukje. Zijn trouwens niet alle moeders narcistisch;-) we hebben toch allemaal het leukste liefste kind dat er is. En willen dat ook allemaal nog laten zien. Maar ik zit daar ook wel mee. Wat zet je wel en niet van de kinderen online. Nu al stuk minder dan afgelopen twee jaar. Wil inderdaad niet dat ze er later last van krijgen. Liefs! Knap kind trouwens 😉

  • Reageer Gwen 27/11/2013

    Heel erg herkenbaar! Op Fb wilden we het wel doen, de illusie dat dat echt privé was, was er toen nog. Op IG zette ik amper wat en op mijn blog in het begin ook nooit foto’s. Tot ik dat eens met manlief besprak, ik zo geniet van foto’s van kindjes op andere blogs en we sowieso onze eigen regels erop na houden dat er geen bloot op komt .. Tja toen was het hek vd dam en kon de babyspam beginnen. Heeft me vast wat vrienden op Fb gekost, maar ach – who cares 😉

  • Reageer Kauthar 27/11/2013

    Des, totally off-topic, maar je nieuwe header viel me ineens op. Daarover mailen leek me iets overdreven, dus zeg ik hier maar even dat ie tof is. Sorry.

  • Reageer Marieke 29/11/2013

    Zo’n cutie als kleine A. mag je simpelweg niet voor jezelf houden. Ik ben blij dat je ‘m met ons deel!!!

  • Laat een reactie achter