Het leed dat callcenterwerk heet

05/11/2013 - 20 reacties

rozetelefoon

Dit stukje is voor iedereen die callcenterwerk doet, heeft gedaan, of er aan zit te denken om het te doen.

Voor de mensen die het doen: dit stukje is speciaal voor jullie. Er wordt aan jullie gedacht.
Voor de mensen die het hebben gedaan: gefeliciteerd. Je leeft nog. Je hebt het overleefd.
Voor de mensen die het willen doen: doe. het. niet. Ik herhaal: doe. het. niet.

Als je namelijk nu kooswerkloos op de bank zit met een HBO diploma of hoger en er totaal geen werk is, dan is er nog altijd: callcenterwerk. Dit heeft een reden.
Bedrijven zoeken uitzendbureaus, die zoeken medewerkers, waarbij je 3 jaar (of 3,5 jaar als je “mazzel” hebt) callcenterwerk mag doen. Na die 3,5 jaar mag je oprotten want er is Geen. Enkel. Bedrijf die jou een vast contract geeft als callcentermedewerker. Maar goed, wellicht mag je daar blij mee zijn ook.

Callcenterwerk is namelijk het meest saaiste werk ever. En ik kan het weten want ik heb echt Heel. Veel. Callcenterwerkervaring. Zowel outbound (goedenavond, mag ik u een verzekeringspolis aanbieden, nee natuurlijk kunt u er elk moment vanaf) als inbound.  In dat laatste geval word je gebeld.

Je zit elke dag aan het bureau, aan de telefoon met een headsetje op. Bij sommige bedrijven is er geen internet, je mag niet lezen, je mag niet op je mobieltje kijken, je mag niet kletsen met je collega’s. Het enige wat je moet doen is de telefoon opnemen. En de gesprekken afwerken. Zo snel mogelijk. De gesprekken mogen niet te lang duren ( dat is niet efficient, en kost anders het bedrijf teveel geld), de gesprekken moet je zo snel mogelijk afhandelen (na een gesprek heb je ongeveer 2 minuten om het gesprek af te handelen. Als je er langer over doet, word je erop aangesproken). Je hebt alleen een half uur pauze als je 6 uur werkt. Als je korter dan 6 uur werkt dan heb je dus geen lunchpauze. Wel een paar minuutjes pauze.
In die paar minuten moet je alles doen: naar buiten gaan om te roken (incl eventuele “lift-tijd”), koffie of thee halen, snel een broodje naar binnenproppen, en naar de wc gaan. En dan is je pauze voorbij en heb je niet eens kunnen ademhalen.

 Moet je tijdens het werk naar de wc? Dat mag dus niet.  Of tenminste: er mogen alleen 2 collega’s naar de wc, en zeker niet meer, want anders lopen de wachtrijen op (en dat is niet effecient, en dat kost weer geld).

Verder: vrij vragen moet je 4 weken van te voren doen. Je planning staat al 3 weken vast, dus je sociale leven ook. Je mag niet een uurtje eerder weg of er is een Absoluut Noodgeval (bijv dat de wereld vergaat). Je mag ook Absoluut Niet een minuut (!!) later (of eerder) inloggen dan je begintijd, anders kloppen de “cijfers” niet.

Wat je dus eigenljk gewoon moet zijn: een robot. En alleen omdat de hoge bazen van al die bedrijven (telecom, energie, verzekeringsmaatschappijen, telefoniebedrijven, banken), alleen maar willen dat de klanten zo snel mogelijk (kwantiteit, en dus niet kwaliteit) geholpen moeten worden. Dat scheelt dan namelijk allemaal geld. En dat geld wordt natuurlijk uitbetaald als bonus naar de Hoge Managers en Directeuren.

En weet je, ik snap het ook nog eens. Want we leven nu eenmaal in een maatschappij waar het (helaas) alleen maar om geld draait en alles snel gedaan moet worden. Maar laten we eerlijk zijn: deze regels slaan natuurlijk nergens op. Afschaffen die boel. Maak het weer een beetje menselijk op de werkvloer zeg. Geef wat vertrouwen. Geef wat waardering. Want echt; lieve Managers en Directeuren; daar krijg je op lange termijn veel meer van terug.

ps. nee, ik doe geen callcenterwerk. Dit zijn allemaal verhalen die ik hoor van mensen om me heen die het wel doen.

Vorige post Volgende post

20 reacties

  • Reageer Raf 05/11/2013

    Bij mij is het rooster 6 dagen (!!!!!!) van te voren bekend en moet ik zelf wijzigingen 3 weken van te voren aangeven en op 6 uren heb ik 15 minuten pauze. HOLLAHHH

  • Reageer Anne 05/11/2013

    Jaaaa halleluja. En huilen. Want dit werk is zo onmenselijk. Ik kan me er kwaad om maken dat die Directeuren en Hoge Managers dit zo sterk niet in schijnen te zien. Oneerlijk. Dat mag hen wel meer kwalijk worden genomen. Helemaal in deze ‘tijd’ (wat natuurlijk ook voor een deel handig uitkomt voor grote bedrijven met veel Managers en Directeuren, dat het ‘zware crisis’ is) lijkt het alsof sommige normen en waarden voor callcentermedewerkers schijnen te verdwijnen. Ik hoor ook iedere dag de verhalen van mijn vriend, die zo ongeveer noodgedwongen in zo’n belfabriek werkt. Van mij mogen ze worden afgeschaft, die rare call-centers. Of maak ze eens wat menselijker. 🙂

  • Reageer Christel 05/11/2013

    Ik ben op zoek naar werk, maar vertik om dit werk te doen. Ik zou helemaal gek worden!

  • Reageer Sylvia 05/11/2013

    Prachtig, stuur dit stukje even door naar een collegaatje van mij die dit werk ook doet 😉

  • Reageer Chezzelia 05/11/2013

    ik heb dat dus ook een keer gedaan.. correctie 2x gedaan maar de laatste keer dat ik dat moest doen moest ik dus mensen bellen. Wat ik moest zeggen was het volgende: ” Ik wil u even laten weten dat de catalogus van Ulla Popken binnenkort in de brievenbus valt.” THAT’S IT! Uiteraard kreeg ik opmerkingen zoals: ” Ja en? ” “U belt alleen maar om dat te zeggen?” of Tuuuuuutuuututt…*opgehangen*

    Ik hou het maar bij kleding vouwen en de paskamers opruimen en de kleding weer inhangen in de rekken..

  • Reageer Vera 05/11/2013

    Ik ben dus zo’n HBO afgestudeerde die nu kooswerkloos op de bank zit en heb dit ook nog ergens in mijn achterhoofd zitten, maar ik heb het ooit al eens twee weken gedaan (en dat was een veel menselijkere ervaring als je nu beschrijft) en ik vond het VERSCHRIKKELIJK :-(.

  • Reageer Lenneke 05/11/2013

    Het zweet breekt me ter plekke uit.

  • Reageer Eva 05/11/2013

    Ik heb het gedaan, twee zaterdagen welteverstaan. Toen ben ik gillend weggerend en heb op staande voet ontslag genomen. Wel het beste bijbaantje ooit maar geld is (goddank) ook niet alles, dat kreeg ik daardoor wel heel snel door 😉

  • Reageer Mirte 05/11/2013

    Pff ik herken het zo! Toen ik dit werk ooit begon te doen was het fantastisch, een kleinschalig callcenter bedrijf, met 15 collega’s in een kringetje, heel veel kletsen tussen de gesprekken door en snel je lachen inhouden als er iemand op nam. Je gesprek afhandelen en weer door. Toen kwam de crisis. De tafels werden uit de cirkel gehaald, het aantal tafels gehalveerd en je werd met de ruggen naar elkaar toe gezet. Niemand naast je. Telefoons moesten uit en mochten niet zichtbaar zijn. Praten was uit den boze. en pauze was er ook niet meer bij. Ik werkte van 4 tot 9 ’s avonds na school. Voor werktijd geen tijd om te eten, onder werktijd niet en na werktijd was het half 10.. Hoera! Ik ben toen maar snel gestopt haha wat een ellende was dat.

  • Reageer Nathalie 05/11/2013

    Ik heb het een heel jaar volgehouden, wel niet voltijds maar naast het scriptie schrijven.
    Ik deed inbound callcenterwerk voor een Vlaamse inlichtingendienst, vanuit Maastricht (de logica zou je zeggen) dus gelukkig had ik ook af en toe op recht dankbare luitjes aan de lijn die me soms ook wel schatje noemden nadat ik voor hen het telefoonnummer van een escortbedrijf had gevonden. Yep, zelfs dat soort gore complimentjes zijn dan the highlight of your day… so sad.
    Maar op zich was de werkplek wel leuk. Zeer kleinschalig, met z’n 6-en in een grote huiskamerachtige ruimte aan een grote lange tafel. Cup-a soup, koffie, thee en snoep a volonté en wat je met je gsm deed was je eigen business. Je mocht facebooken en alles, als je maar goede beltijden had.

    Ik vond het mentaal zwaar werk… Constante wachtrijen, max 60 seconden per gesprek, eigenlijk had je meestal gewoon geen tijd om met je collegaatjes te kletsen tenzij er toevallig storing was of zo.

    Alles werd ook opgenomen zodat je daarna feedback kreeg op je gesprek. Zit je daar met je masterdiploma, toch ergens te hopen dat je goede feedback krijgt op je werk. Ik verdiende netto 10 euro per uur en ontving ook nog ooit een bonus van 100 euro omdat ik werknemer van de maand was. Dus dat viel gelukkig zeer goed mee allemaal.

    Wat ik er van onthoud? Niet te onderschatten werk, eerlijk gezegd zou iedereen het een weekje in zijn leven gedaan moeten hebben om te voelen wat het is. Oh en ook de grote lol wanneer er iemand belde voor het nr van de Justin Bieber fan club of wanneer er je zo’n snertjoch van 13 de mond snoerde na 6 prank calls door ze net niet te bedreigen 😀

  • Reageer Maris 05/11/2013

    Haha ik heb het jaren gedaan. Ik verkocht hypotheek afspraken. Verdiende goed toen ik zestien jaar was. Meer dan achter de kassa bij de AH. Ik vond het nooit zo erg eigenlijk. Beetje kletsen voor mijn geld. Prima!

  • Reageer Dina 06/11/2013

    Best wel herkenbaar. Gelukkig word ik niet gebeld door mensen, maar ontvang ik e-mails van ze. Ik heb 1x een dag voor de ‘leuk’ inbound gedaan. Dat vond ik maar niks.

  • Reageer Marjolein | A Spoonful of Dork 06/11/2013

    Ik heb ook jaren bij een callcenter gewerkt, tot afgelopen maand. En ik heb onwijs gezellig collega’s gehad, er werken onbepaalde contracten gegeven, altijd was met roosters wel wat te wisselen, had goede pauzes en goede tijden, het was uitdagend (retentie) en pittig werk.

    Ik heb het echt onwijs naar mijn zin gehad en baal dat ik nu vanwege mijn gezondheid niet meer kan werken.

    x Marjo

    • Reageer Des 07/11/2013

      wow! welk callcenter is dat, daar zou ik ook wel willen werken!

  • Reageer Marcella 06/11/2013

    Ik heb het een ruim gedaan als bijbaan en een jaar fulltime, toen was ik er ook echt ontzettend klaar mee. Wat een &3;)werk! Al was het met collega’s onderling wel heel gezellig hoor. Maar verder, al die regels en cijfertjes… Pff!

  • Reageer Rosanneke 06/11/2013

    Preach Des, preach! Ik heb het werk zelf 1,5 jaar fulltime gedaan en man o man, het leven was een stuk minder leuk toen. En dan was dat nog inbound. Nu train ik zelf callcenter-medewerkers vanuit mijn werk als ambtenaar bij een gemeente en ik doe zo mijn best om mijn waardering te tonen, het is k*t-werk!

  • Reageer Kris 06/11/2013

    Ik doe momenteel callcenterwerk en herken alles in je stukje. Ik noem mezelf liefkozen beldel. Maar ook denk ik dat het afhangt waar je voor belt (ik bel voor die pechhulporganisatie met de gele autootjes), of je leuke collega’s hebt en wat de mogelijkheden op de werkvloer zijn. O en internet. Internet maakt alles goed.

    • Reageer Des 07/11/2013

      als er niets is, is er nog altijd internet

  • Reageer Ikram 09/11/2013

    Ik heb het als studentenjob gedaan voor 2 weken (normaal gezien was het 3 maar ik kon die laatste week niet, maar ze hebben me toch aangenomen). Na die 2 weken dacht ik ‘God, bedankt dat ik niet heb gevraagd om 3 weken!’. En nu denk ik NEVER EVER AGAIN! Echt het verschrikkelijkste werk dat ik ooit heb moeten doen (en zeggen dat ik dan ook ooit eens dierenkooien en uitgekuist!)

  • Reageer Favoriete blogs #2 | Marcella Molenaar 13/11/2013

    […] erg leuk en vlot en ik moet regelmatig om haar leuke stukjes lachen. Zo schreef ze laatst over het leed dat callcenterwerk heet en haar ode aan lieve mensen was onwijs schattig. Ook komt er nog wel eens een heerlijk recept […]

  • Laat een reactie achter