Afscheid nemen bestaat niet

15/01/2014 - 23 reacties

image

Waar ik dus óók niet tegen kan is mensen die geen afscheid kunnen nemen. Mensen die geen einde ergens aan kunnen breien. Mensen die heel stuntelig blijven staan en iets mompelen van “he nou ja, dus goh, dus he..”.

Mijn vader bijvoorbeeld. Ook al zo’n iemand. Die zegt dan “nou ik ga naar huis hoor”.  Daar gaat het al mis. Want op het moment dat hij dat zegt, en iedereen al opstaat, blijft hij nog even staan. Dan zegt hij waarom hij naar huis moet bijvoorbeeld. Je ziet mensen kijken “huh, moeten we nou naar de deur lopen, of blijven we toch nog staan..?”. Mijn vader blijft gewoon vrolijk staan hoor. En maar verder praten he.

“Nou kom”, zegt mijn moeder dan, “we gaan naar huis”. Ze loopt al naar de deur (mijn vader blijft nog steeds staan, vrolijk verder praten over de situatie in Syrie bijvoorbeeld. Ook zoiets, gewoon een nieuw gespreksonderwerp starten), pakt de jassen en zegt dan tegen mijn vader “hier je jas”.

Heel langzaam wordt er dan naar de deur gelopen, mijn vader blijft WEER staan, echt ik snap dat gewoon niet he. Gaat hij weer praten, dit keer over de politiek in Nederland, ook al zo’n zooitje. Krie-bels krijg ik ervan. Op dit soort momenten is het maar goed dat ik erbij ben, want ik neem hem gewoon bij de arm: “kom pa, we gaan naar huis, joe het was gezellig, tot de volgende keer, ja joe jullie ook fijne avond, joe!”. Deur dicht en gaan.
Als ik er niet ben, zit mijn moeder met hem opgescheept. Niet dat zij hetzelfde als ik doe; nee, ze blijft rustig staan, met stille hints probeert ze nog mijn vader naar de deur te lokken, en dan eindelijk na een kwartier; ja hoor. ”Nou, we gaan hoor”, zegt mijn vader dan, een kwartier later dat hij het al eerder zei.

Ook van dit soort; mensen die geen einde kunnen maken aan een vergadering. Had ik ook ooit een manager van. Of nouja manager; hij was een soort van “troubleshoooter”. Nou dan weet je het wel. Waren we bij het laatste punt aangekomen “zijn er nog vragen?”, iedereen zegt dan van nee en dan de “troubleshooter” zo van “nou. He. Ja. Nou goed. Nou dan moeten we dus maar..he. nou”. Ik had het op een gegeven moment  he-le-maal gehad. “Joe, ik ga weer aan het werk hoor”, zei ik dan.
“Ja, laten we dat maar doen, he, nou, ja he, nou mensen”, begon ie weer.
Zucht.

Oja, en dronken mensen he. Kunnen er ook iets van. Ik noem een LOML als ie een borreltje. LOML met een borreltje op is nog leuker dan dat hij nuchter is (het kan, ik wist het ook niet). Dan zit hij op z’n praatstoel, hij geeft iedereen omhelzing, is hartstikke spontaan enz enz, behalve dus: geen afscheid kunnen nemen. Verdomd irritant als ik de bob ben. Ik sta te springen om naar huis te gaan, maar LOML bij de deur “he jongens, ik weet nog een goeie mop”.
Zucht.

Het is gewoon zo vermoeiend. Want nu moet ik er weer een stukje over schrijven om mijn punt duidelijk te maken en hopen dat iedereen die dit lees en zich erin herkent gewoon denkt de volgende keer: ik ga. Ik ga nu gewoon echt.
Het is niet erg om afscheid ten nemen, want mijn oma zei altijd “alles gaat voorbij, maar alles begint ook weer”.
En geloof mij; zij kan het weten.

Tja, kleine A. heeft ondertussen kennisgemaakt met Totoro.  

Vorige post Volgende post

23 reacties

  • Reageer iooon 15/01/2014

    Mieh ik kan ook nooit afscheid nemen. Stiekem omdat ik ook niet weg wil…

  • Reageer Elise 15/01/2014

    Wat een leuke foto ^^

  • Reageer Wen. 15/01/2014

    Jaaaa, leuke foto! 😀 K dacht wel stiekem: Moet kleine A. niet naar de kapper? (A)
    BOB: “Laatste biertje, echt, nog 1 biertje!” *minstens kwartier verder*

  • Reageer Anne 15/01/2014

    oooh pff *zucht* dat trek ik ook heel slecht. Zeker in meetings op het werk. Ik bedoel kom op, alle punten zijn gemaakt. Ga gewoon verder! Dag en bedankt tot de volgende of zo. Afscheid nemen is zo moeilijk… En die foto is geniaal.

  • Reageer Maris 15/01/2014

    Haha ik lijk op je papa. Ik ben ook niet goed in afscheid nemen 😛

  • Reageer Lenneke 15/01/2014

    Oh, oeps. Ik ben er ook zo één!

  • Reageer Maris 15/01/2014

    Blogje getypt hierover. Komt morgen online. Kan je eens de andere kant van het afscheid nemen lezen 🙂

  • Reageer blauwesokken 15/01/2014

    Wat is Adam lief voor Totoro!

    Over dat afscheid nemen: mijn LOML kan dat dus ook niet, allemachtig, hij zegt wel tien keer nou we gaan, we gaan he, en ik sta al lang en breed met mijn jas aan hij begint weer een NIEUW GESPREKSONDERWERP hallooooo dat snap ik niet. En ik voel me dan heel dom want dan lijkt het net alsof ik het niet meer gezellig vind ofzo terwijl dat dan echt niet zo is; hij zei we gaan dus dan denk ik oké dan gaan we nu, was gezellig doei.
    dusja; herkenbaar.

  • Reageer Madelon 15/01/2014

    Lief Totorro en kleine A!

  • Reageer Leonella 15/01/2014

    Ik vind het vooral irritant als je dan de bus aan ziet komen en dat je zegt ‘daar is mijn bus, tot ziens hè’, en dan beginnen ze doodleuk een nieuw onderwerp. Of dat je echt weg moet, je zit al in de auto en je hebt de motor al lopen, en dan beginnen ze een nieuw onderwerp. Of als de les begint en dan wil je het gesprek afsluiten en dan blijven ze maar doormiepen. Of dat je uit de supermarkt komt met een hoop spul dat in de vriezer moet (vooral in de zomer) en dan kom je iemand tegen waar je uitbeleefdheid aan vraagt van ‘goh, hoe is het nou met je’ en dat ze zo een half uur wegkletsen terwijl je daar met lekkende tas staat.

    Ok en nog veel meer.

    Leuke foto trouwens, hoe vond Totoro de kennismaking?

    • Reageer Des 16/01/2014

      minder leuk dank kleine A. denk ik

  • Reageer Rosanneke 15/01/2014

    Ik ben er juist best wel goed in. Misschien te goed, het ene moment zit ik nog met mijn hand vol in de borrelnoten te graaien, het volgende moment sta ik buiten mijn fiets van het slot te halen. Zonder dat iemand echt in de gaten heeft dat ik vertrokken ben. Ook niet netjes eigenlijk, nu ik er zo over nadenk. Maar als ik het zat ben, ben ik het ook zat. Dus mij kan je goed op bezoek hebben Des 🙂

    • Reageer Des 16/01/2014

      ghahaha, zo ben ik ook Roos! Joe, ik ga, kus kus, kus, tot de voglende keer doei!

  • Reageer Laura 15/01/2014

    Oh ik ken dat. Maar weet je, ik vind het altijd zo gezellig. Ik moet mezelf dwingen om naar huis te gaan en oh ik heb dan nog niet met A. gepraat en hé daar komt P. maar jongens ik moet ècht weg want ik moet morgen weer om zes uur opstaan. Oh kijk, R.!!!

    Ja zo gaat dat dus hè. Het is maar goed dat ik een auto heb en nooit meer afhankelijk ben van het openbaar vervoer met die dingen. Al ging ik toen wel ècht weg als ik zei dat ik wegging.

    Lieve foto trouwens! Totoro lijkt wel een Britse korthaar of een Chartreux. Is ‘ie dat ook?

    • Reageer Des 16/01/2014

      klopt! een brits korthaartje is het.

  • Reageer meike 16/01/2014

    Jup, wederom heel erg herkenbaar. Mijn vriend maakt zich hier ook schuldig aan. Ik zeg zelf nu altijd een half uur voordat we weg moeten: “We moeten naar huis, nu!”, dan kan hij fijn nog even hele belangrijke gespreksonderwerpen aansnijden en missen we de trein niet.

  • Reageer Gwen 16/01/2014

    Hahah! Ik ben er beter in aan het worden. Vroeger bleef ik lullen aan de deur, nu is klaar klaar. En babbel ik verder via Whatsapp daarna 😉 Mooie uitspraak van je oma zeg! Ik ga hem onthouden! Afscheid nemen van kind en manlief ’s ochtends vind ik niks, dat doe ik maar gewoon met een kus, maar stel je voor dat het de laatste x is dat ik ze dan zie? Ja, dat zijn dus dingen waar ik dan aan denk. Naar, maar waar.

    • Reageer Des 16/01/2014

      afscheid nemen van je kind is natuurlijk altijd anders. loop altijd weer even terug naar de box om hem nog een dikke kus te geven

  • Reageer Kimberly 16/01/2014

    Ohhh ja dit is zo herkenbaar! Vooral op momenten als je echt iets anders moet doen of de bus moet halen beginnen mensen gerust een heel ander onderwerp waardoor je jezelf dus schuldig voelt dat je weg moet en blijf je maar.. En doodleuk gaan hun dan 2 minuten daarna zelf weg omdat ze anders te laat komen.. ohh haha

    • Reageer Des 17/01/2014

      OCH JA, NEE!!! Verschrikkelijk inderdaad.
      Ik zeg dan gewoon: ja sorry heb haast hoor, moet weg joe

  • Reageer Femke 22/01/2014

    Hahahahaha mijn vader heeft dat aan de telefoon.

    F: Nou pap, ik moet ophangen.
    P: Dat is goed, spreken elkaar gauw weer.
    F: Ja is goed. Ok, doeeei.
    P: Doei! Groetjes aan L. he?
    F: Zal ik doen, doeeei.
    P: Oke, en groetjes van mama!
    F: Groetjes terug, doeg!
    P: Doei!
    F: Doeg.
    P: Doei!

    En dan hang ik altijd maar gewoon op.

  • Reageer Nanda 29/01/2014

    Ha! HAHAHAHHAHHAHHA! Hubby is er zo een!!! Altijd als we op verjaardag zijn,… tegenwoordig ben ik dan dus zo’n vrouw die een half uur voordat ik ongeveer echt weg wil (lees: de kids het niet meer trekken) een sein geeft van ‘zullen we maar eens opstappen?’ (lees: de kinderen worden strontvervelend, ik wil nog blijven, wijn drinken en dansen en tot diep in de nacht vergeten dat ik morgen spijt krijg)
    En dat gaat dan gepaard met heel veel kussen, en het ergste: een excuus waarom we weg gaan. Tjezus! Ik heb zelfs ook al meer dan eens gezegd; anders ga ik alvast, kom je straks toch naar huis? Gewoon om dat vervelende moment te mijden.

  • Reageer Ilse 06/01/2016

    Oh, een heerlijk stukje, zo herkenbaar! Nu je het benoemd bedenk ik me pas dat dit inderdaad heel irritant kan zijn. Gelukkig denken mijn vriend en ik er hetzelfde over, als we eenmaal besloten hebben te gaan en iedereen een hand / kus / knuffel hebben gegeven dan zijn we ook zó weg!

  • Laat een reactie achter