Zoiets overkomt je gewoon

04/02/2014 - 13 reacties

image

(kleine A. en ik in betere tijden).

Vorige week overkwam mij iets. Iets waarvoor ik al een tijdje bang voor was. De grootste angst van elke moeder. Je hebt het niet in de gaten, op het moment dat je het juist niet verwacht gebeurd het. Het kondigt zich niet aan, nee. Opeens is het moment daar. Voor mij gebeuurde het in de Kruidvat. Opeens, zomaar, uit het niets,

lag leine A. in de kinderwagen te huilen. Sorry, zei ik huilen? Ik bedoel eigenlijk: krijsen.

In de winkel. In een openbare ruimte. Waar iedereen bij was. Het was vrij stil in de winkel, nouja, tot kleine A. begon te krijsen dus. Ik stond in de rij voor de kassa. Ik zag zijn pruillipje al opkomen en die blik die kleine A. had was genoeg: nu heb ik er geen zin meer in.

Je denkt nog dat je het aankunt, als moeder zijnde. Je denkt nog: ach ja, laat hem lekker huilen. Ik keek er nog extra stoer bij ook. Ik, als moeder, heb hier geen problemen mee hoor! Echt niet! Ik probeerde nog een kiekeboe-spelletje, ik streelde zijn wangetjes nog even, maar nee. Kleine A. had geen zin in kiekeboe. Of in geaai over zijn koppie. Boos sloeg hij mijn hand weg, dat zagen de andere mensen in de rij natuurlijk ook wel. Hij begon nog harder te krijsen. Zijn koppie werd rood, hij begon zich te strekken en nouja..

ik kreeg het opeens wel heel warm. ‘Ehh, reken jij maar even af”, zei ik tegen mijn zusje. Ik liep snel de winkel uit met kleine A. Eenmaal buiten haalde ik hem snel uit de kinderwagen. Optillen, vasthouden, maar nee hoor. Kleine A had die dag besloten: ik ga in het winkelcentrum lekker hard janken. Ik zag voor me hoe dit beeld leek: een moeder met een bad hair day, zweetdruppels op haar voorhoofd, en maar heen en weer lopen, je baby stil sussend: please, please, wees nou maar stil.

En als jij het weet, weten anderen het ook. Iedereen kijkt; tenminste dat gevoel heb je. En ik weet dat: omdat ik dat zelf ook altijd deed, toen ik nog geen moeder was natuurlijk. “Och jezus, weer zo’n jankkind”. “Pff, hou je kind eens onder controle man”. “Nou no way, dat ik zo’n moeder ga worden”.

Ik werd wel zo’n moeder. Ik maakte het ook mee. Na een paar minuten werd kleine A. weer wat rustig. Hij begon weer wat te lachen.
“Iedereen keek he”, zei ik later tegen mijn zusje.
“Nee echt, dat viel best mee”, zei ze.

 

Vorige post Volgende post

13 reacties

  • Reageer Roos 04/02/2014

    Been there, done that 🙂 Ik prop er gewoon de speen in, dat lijkt nu nog elke keer de remedie. Een soort kurk eigenlijk, haha! Maarja, dat gaat vast niet altijd werken…

  • Reageer maai 04/02/2014

    Oh gelukkig, jij bent ook zo’n moeder :p

  • Reageer Maris 04/02/2014

    Ahh ja herkenbaar 😉 Eerste keer is het ergste. Ik weet nog dat ik met Emily daar heel bang voor was. Zelfs toen ze een paar weken oud was. Dat ze zou huilen voor honger. Dat mensen er last van zouden hebben. Kan me nu echt niet voorstellen dat ik me daar druk over zou maken. Je wordt steeds makkelijker en je krijgt steeds meer schijt 🙂

  • Reageer Djoeke 04/02/2014

    Ach goss. Ik kijk ook wel als een kind zo hard huilt, maar eigenlijk vooral uit medelijden voor de mamma in kwestie en in de hoop dat ik misschien iets kan doen om te helpen…

  • Reageer Tally 'Metalmommy' Talks 04/02/2014

    Ach gossie… Hij is ook nog wel heel klein, he. Dan mag dat. Kan me niet voorstellen dat mensen zich daar aan storen 🙂

  • Reageer Nanda 05/02/2014

    Haha! Ja, dat soort dingen overkomt je gewoon. Maar weet je, het is niet het kind dat begint te huilen, als wel de manier waarop er op gereageerd wordt. En mensen die doen van ‘poe poe, pffttttt, wat een jank-kind’ Tsja. Die hou je. Maar die mag je keihard negeren.
    Ik heb het een keer gehad in het vliegtuig. Daar kun je niet weglopen. Dat iedereen ons daarna aankeek van ‘tsjesus wat een verschrikkelijk kind’ kan ik me voorstellen. Want dat was ze op dat moment ook. Oh wat was dat vreselijk. En ik kon er niets mee. Nouja, 30x poesje mauw zingen en wiegen.

  • Reageer Femke 05/02/2014

    Ik kijk ook wel, maar probeer dan eerder zo’n hoofd te trekken naar de mama (of papa) van “Ach, trek het u niet aan. U kunt er niks aan doen dat uw kind z’n stembanden aan het testen is. We weten allemaal dat u zich nu kapot schaamt, maar heus, het geeft niet.”

    Want ja, baby’s huilen nou eenmaal. Shit gaat niet veranderen ook, dat weet iedereen. Dus trek het je niet aan!

    (Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed hoe mijn hoofd er dan uitziet in zo’n situatie. Iets met glimlachje wel, geloof ik.)

  • Reageer Linda 05/02/2014

    Heel herkenbaar, denk je dat iedereen naar je kijkt, terwijl dat best meevalt. Heb het zelf een keer andersom gehad, dat het kindje van iemand anders heel hard aan het krijsen wou omdat het drie snoepjes wou in plaats van een wat het van haar moeder mocht pakken. Niet dat ik keek, maar ik volgde het wel en vond het erg knap dat moeder voet bij stuk hield; een snoepje of anders niets! Heb me dat hier ook voorgenomen, maar merk dat als je zelf in de situatie zit toch sneller toegeeft. Helaas helpt een speen hier niet.

  • Reageer Mieke 05/02/2014

    Heel herkenbaar! Maar… Het went. Een beetje. Op den duur.

  • Reageer blauwesokken 05/02/2014

    guttegut ik dacht even dat er echt iets heel heel heel ergs kwam (dat kleine A. een knikker in zijn neus had gestopt ofzo)

    maar wie weet moet ik eerst zelf moeder worden voordat ik echt snap dat je eigen kind wat ineens gaat krijsen ook heel erg is..

  • Reageer sterrie 05/02/2014

    Ohjaaaa, helaas herkenbaar! Pfffft, sta je daar met je rode kop je te schamen omdat je kind alles bij elkaar krijst! Gelukkig kreeg je ‘m weer rustig en lief! 😉 Leuke foto!

  • Reageer Inge 06/02/2014

    Erger zijn die rotverwende kinderen die in een woedeaanval barsten omdat ze hun zin gewoon niet krijgen!

  • Reageer Indira 06/02/2014

    Hihi ik kan me voorstellen dat je zo snel mogelijk die winkel uit wilde!

  • Laat een reactie achter