24 uur. Of toch 28 uur. Of nouja, doe maar 32 uur.

26/06/2014 - 18 reacties

Van de week had ik een sollicitatiegesprek. Ging helemaal goed, toen op een gegeven moment mij de vraag werd gesteld hoeveel uur ik er wou werken.

Ik mompelde wat. “Ehh..nou ehh..28 uur, zoiets?”.
“We hebben op de afdeling eigenlijk iemand nodig voor 32 uur, zou dat een probleem voor je zijn?” werd mij toen gevraagd.
‘”Nee joh! Tuurlijk niet, helemaal prima, 32 uur lukt mij ook wel”, zei ik toen.

Na het gesprek begon ik te twijfelen. Of eigenlijk twijfelde ik al tijdens het gesprek. Ik weet helemaal niet of ik straks met 2 kinderen wel 32 uur kan werken. Of ik wel 32 uur wel wil werken. Sterker nog; ik weet niet eens of ik wel 28 uur wil werken, want 28 uur is alsnog 4 dagen. Maar ik durfde het niet goed uit te spreken. Ik was bang om afgewezen te worden.

“Vrouwen moeten eens af van dat eeuwige schuldgevoel”, zei minister Bussemaker eens. Gewoon werken, niet teren op het geld van je man, kom kom, we zijn toch niet ziek zwak of misselijk, gewoon werken. We hebben er niets aan om ons eeuwig schuldig te voelen.

Ik vind het heel knap van minister Bussemaker dat ze, vast en zeker meer dan, 40 uur kan werken zonder zich schuldig te voelen. Echt heel knap; want dit soort vrouwen heeft de politiek en het bedrijfsleven absoluut nodig.  Alleen mag minister Bussemaker mij, en ik denk heel veel vrouwen van Nederland, wel eens uitleggen hoe ik me dan “gewoon niet schuldig moet voelen”.

Sinds ik moeder ben skipper ik continue tussen dat eeuwige schuldgevoel en de onafhankelijke vrouw die ik wil zijn, die vrouw die niet teert op de centen van haar man. Maar de waarheid is; hoe hard ik ook mijn best doe; ik niet omheen kan tegen die schuldgevoelens. Voor mijn kind. Maar ook voor mezelf. En ook voor de maatschappij. En ook voor mijn man. Ik wil simpelweg bij kleine A. zijn, omdat ik het leuk vind om hem te zien opgroeien, maar ik wil ook werken en mijn eigen geld verdienen.

Het zijn dilemma’s waar ik als vrouw altijd tegenaan loop. Ik zou prima thuis kunnen blijven, maar wat nou als LOML echt zegt dat hij voor een andere vrouw gaat koken? Ik zou me prima kunnen redden, daar niet van, maar ik ben wel degene die keihard zal moeten werken terwijl er voor LOML qua financieel helemaal niets zou veranderen.

Soms heb ik het er met hem over en dan zegt hij dat ik, zoals altijd, te moeilijk denk.  Dat ik, zoals altijd, teveel denk in de “wat nou als” situaties. Je maakt je druk om niets, zegt hij dan. Wil je thuis blijven, dan blijf je thuis. Wil je werken, dan vind ik dat ook prima. Je bent de enige die er moeilijk over denkt.  Ik kan het alleen maar met hem eens zijn maar soms denk ik ook “maar jij bent een man. Jij bent een man die tijdens een sollicitatiegesprek nooit hoeft te twijfelen over een antwoord of je 32 uur beschikbaar kan zijn of wellicht wel meer. Je hebt geen last van schuldgevoelens , tegenover niemand, want zo zitten mannen nou eenmaal biologisch in elkaar. Je bent een man die dus mij als vrouw nooit hierin zal begrijpen”.

Ik wil denk ik toch 24 uur werken. Of toch 28…en als het echt een leuke baan is, misschien ook wel 32 uur..of nou ja.. denk ik dan. Ik weet het nog niet.

Ik ben het trouwens niet geworden.

Vorige post Volgende post

18 reacties

  • Reageer Sette 26/06/2014

    Ik werk op 32 uur in de week. Wel veel en tuurlijk zou ik t wel anders willen, maar vereiste voor een hogere functie was 32 uur in de week werken. Bovendien is t op dit moment niet mogelijk om minder te werken ivm onderbezetting… Ik werk altijd al 32 uur en tuurlijk voel ik mij wel eens schuldig en wil ik ook wel thuis zijn, maar ik heb t leuk op werk. Ook is mijn werkgever erg flexibel; eerder weg geen probleem, 2 uur pauze no problemo, dagen ruilen of vrij kan altijd, ook hoef ik niet elke dag op zelfde tijd te beginnen waardoor ik zelf begin en eindtijd kan bepalen en als ik eens geen 8 uur kan werken moet ik dat zelf weten als ik t poot maar eens inhaal

  • Reageer Roos 26/06/2014

    De eeuwige werkende-moeder-kwestie..Jammer dat je het niet bent geworden trouwens, dat natuurlijk als eerste!
    Ik ben denk ik een soort ontaarde moeder want van dat schuldgevoel heb ik nog geen last gehad. Ik werk zelf 28 uur maar voor mezelf zou ik 32 uur ook prima vinden. Nou moet ik daarbij wel zeggen dat ik 10 minuten fietsen van mijn werk af zit, ik om 7.30 uur begin en dus om 16 uur al klaar ben en baby N aan het eind van onze straat op het kdv zit. Dat helpt.

  • Reageer Sigrid 26/06/2014

    ik zou kiezen voor 24 uur hoor. ik ken je situatie natuurlijk niet precies, als in: hoeveel geld je voor jezelf over wilt houden, maar omdat je nu ook je draagconsulten ernaast doet, zou ik het echte buitenshuis werken (wat je niet zelf in kunt plannen) een klein beetje minimaliseren als het kan. het is heel begrijpelijk! en wie weet denk je er straks als je kinderen op de basisschool zitten weer anders over.

    maar los van adviezen wat je moet doen, moet je gewoon luisteren naar wat je echt wilt… je hoeft schuldgevoelens ook niet altijd te ‘pareren’, soms mag je er best naar luisteren om je leven wat gemakkelijker te maken.

  • Reageer Olga 26/06/2014

    Volgens mij voel je je als vrouw altijd wel ergens schuldig over, het lijkt wel ingebouwd! Gewoon tevreden zijn met wat je elke dag doet lijkt bijna onmogelijk…

  • Reageer Maris 26/06/2014

    Tja ik herken het eerlijk gezegd niet zo. Want waar voel je je nu precies schuldig om? Dat je leeft van loml zn geld? Of dat je a te weinig ziet? Ik zou doen wat je hartjr zegt meid. Geld is maar geld. En totaal niet zo belangrijk. En ik zie het trouwens niet als Rick zn geld en carriere. Wij werken allebei echt voor ons gezin. Hij financieel en ik in de opvoeding. En als het ooit fout gaat tussen ons, dan zien we het dan wel weer. Daar ga ik niet vanuit en ga ik me ook niet druk over maken. We leven vandaag.

  • Reageer Thalassa 26/06/2014

    Zoveel mogelijk bij je kids! Daar ontwikkel je jezelf juist enorm, tijd vliegt en na 4 jaar rustig heroverwegen….Ben zwaar naar beneden gegaan financieel door het minimale te werken wat we nodig hadden…was voor mij de beste keuze ever! En werk nog steeds minimaal…want het is zooo leuk! ♡♡

  • Reageer Soraya 26/06/2014

    Jammer van de baan. Hopelijk vind je een toffe nieuwe baan.

    Ik begrijp je dilemma. Ik heb het ook heel erg. Ik werk nu 40+ uur omdat ik een traineeship doe en ik vind het nu al lastig dat ik mijn vriend bijna niet zie doordeweeks. Ook omdat ik tijdens het traineeship certificaten moet behalen en dus thuis nog vaak aan het leren ben.
    Ik voel me heel schuldig tegenover hem dat ik weinig in het huishouden doe terwijl we dit in overleg hebben besloten. Als ik kinderen zou hebben zou ik ze niet te vaak willen missen, maar ik zou wel mijn eigen inkomsten willen behouden.

    Een balans vinden is lastig. Mij werd altijd gezegd dat ik a. te veel wilde en b. te veel controle wilde blijven behouden. Het heeft wel wat met loslaten te maken ja.

  • Reageer Marlies 26/06/2014

    Jammer dat je het niet geworden bent! Dat schuldgevoel… Iets in mij zegt dat je op je blog weinig bevestiging zal vinden van vrouwen / mama’s die voor (bijna) fulltime werk kiezen. Die hebben namelijk geen tijd om blogs te lezen 🙂
    Ik zou het van de job laten afhangen: als het helemaal je ding is, kan je voor meer uren kiezen, anders ietsje minder. Ik weet ook niet of de jobs zo voor het uitkiezen liggen.
    Ikzelf heb drie kleine kindjes. Ik werk meer dan fulltime, maar erg flexibel. Ikzelf of mijn man zijn thuis ten laatste om 18u. We hebben super veel hulp in het huishouden, zodat we als we thuiskomen ook echt alleen nog met de kindjes kunnen bezig zijn. Het is niet ideaal (bestaat dat, ideaal) maar het lukt. En ik voel me niet schuldig. Je moet zoeken wat je zelf het leukste vindt, en keuze niet laten afhangen van wat er in de toekomst kan gebeuren. Zoals gezegd: we leven nu…

  • Reageer Maaike 26/06/2014

    ik werk 24 uur en dat vind ik eigenlijk al te veel en mijn zoon is al 6… Ik denk altijd dat ik gewoon een lui luxepaardje ben… maar ik kan op mijn vrije woensdag echt kapot zijn… en dan heb ik pas 2 halve dagen gewerkt en moet ik er nog 2… maar op die 2 halve dagen ben ik echt alleen maar heel snel vanalles aan het doen… snel Jamie naar school, snel naar m’n werk, 4 uur keihard zoveel mogelijk werk wegstampen, snel naar huis om snel te lunchen, dan snel boodschappen doen om snel Jamie weer van school te halen… maandag hebben we smiddags niets maar dinsdag moet Jamie ook nog naar zwemles (en dan is de dinsdag tot 15.15 hetzelfde als die van maandag)… freakin hell… word nu gewoon moe als ik het alleen maar opschrijf…

    en jij hebt straks 2 kleintjes………

  • Reageer iooon 26/06/2014

    Wat stom dat je het niet geworden bent.

    Ik probeer vrede te zoeken met het feit dat ik dadelijk ongewenst thuisblijf-moeder word. Ik wil zo graag m’n kennis en kunde inzetten. Maar 32 uur, dat weet ik ook niet. Niet alleen een kwestie van schuldgevoel maar vooral praktisch. Ik heb een hekel aan stressen en veel werken + kinderen is geheid stress.

  • Reageer Bianca 27/06/2014

    Heel lastig, maar ik denk dat je moet doen waar jij je goed bij voelt! Ik ben eind vorig jaar van 40 naar 32 uur gegaan, puur voor mezelf en totaal geen spijt van. Uiteindelijk bleek ik rond dezelfde tijd ook zwanger te zijn, dus het kwam toen nog beter uit. Straks na mijn verlof neem ik elke week een dag vrij tot het einde van het jaar(lekker hoor van eind mei tot eind september verlof! ;-)) en ga ik kijken hoe 24 uur bevalt. Bevalt het, dan neem ik gewoon ouderschapsverlof op voor zolang het kan, bevalt het niet, dan gewoon 32 uur.

    Ik heb me voorgenomen om echt te gaan voor wat goed voelt. Ik werk dan voor de extra’s, vakanties, etc en dat vind ik prima (heb je ook nodig! ;-)). Die carrière die kan ook wel een paar jaartjes wachten totdat de kleine op school zit. Bedenk je ook dat de keuze die je nu maakt er niet een is voor altijd! En met 24 uur werken, twee kids en je activiteiten als draagconsulente ben je vast druk zat! 🙂

  • Reageer Inge 27/06/2014

    Jammer natuurlijk dat je de job niet hebt, maar ander en beter? En doe gewoon waar jij je goed bij voelt, is dat 24 uur, dan is het zo.
    Ik werk nu in theorie 38 uur per week, maar in de praktijk zit dit op 40 a 44 uur, en dat zal ook zo blijven na mijn bevalling. Lukt het niet, dan zien we dat dan wel, maar bij mijn collega’s is dit in ieder geval geen probleem.

  • Reageer Vivian 27/06/2014

    Mooi stukje! Ik herken mezelf er niet in omdat ik geen werkende moeder ben, maar ik denk dat je wel gelijk hebt: vrouwen twijfelen enorm tussen onafhankelijk zijn en moeder zijn. Oftewel, ze twijfelen tussen hart en hoofd, denk ik.

    • Reageer Des 29/06/2014

      Mooie reactie, je hebt gelijk idd.

  • Reageer Lisa 28/06/2014

    Ik vind niet dat je te moeilijk denkt. Het is juist heel belangrijk om in wat als-situaties te denken. Het is niet zo alsof je nadenkt of er misschien een ruimteschip bovenop jullie huis gaat crashen 😛 Ik vind het echt ontzettend naïef om te zeggen “dat zien we wel”. Waarom hoor je anders nooit iets over bijstandvaders? Maar ja, als je als man fulltime werkt en ook niet zou denken aan minder, lijkt het me moeilijk voor te stellen, zeker als je gewoon een heel gelukkige relatie hebt 🙂
    Hiermee zeg ik niet dat je per se veel zou moeten gaan werken om jezelf ‘veilig’ te stellen mocht het leven anders lopen dat gepland, maar doen alsof het niet bestaat lijkt me ook niet handig…

    Verder lijkt het me ook heel moeilijk, hoor. Ik heb natuurlijk nog geen kinderen, maar het lijkt me echt niets om dan fulltime te werken en zo lang bij de weg te zijn. Maar, het lijkt me ook niets om zo weinig te werken! Dan vliegt je werkweek ook voorbij. Ik heb geen idee wat wijs is. Dus veel succes gewenst met je keuze. Ik hoop dat je de juiste balans zult vinden (kun je niet gewoon big money gaan maken met Desdraagt, zodat je zelf je tijden kan indelen?)(Ik heb door jou nu al zin om draagdoeken te kopen voor mijn ongeboren kinderen)

    • Reageer Des 29/06/2014

      Ow ik vind dit zo’n fijne reactie. maar echt. Ik vind het dus ook naif om te zeggen “dat zien we dan wel”, zeker als vrouw-zijnde in deze maatschappij.

  • Reageer Flaviena 29/06/2014

    Je hoeft je niet schuldig te voelen en/of te verantwoorden als je kiest voor wat je wilt. In een situatie waar je zelf wilt zijn kun je ook alleen maar je beste zelf laten zien. Het is een win-win situatie, zelfs voor de mensen die nog niet weten of beseffen wat voor dikke bofkonten ze zullen zijn als ze meegaan in jouw voorstel.

    XO

  • Reageer Daantje 30/06/2014

    Ik ben zo’n vrouw die “teert op het geld van haar man”. Maar zo ervaren wij dat helemaal niet.

    Toen ons zoontje werd geboren had ik geen werk, mijn contract was tijdens de zwangerschap niet verlengd. Ik heb dus veel tijd gehad om na te denken en samen kwamen mijn man en ik tot de conclusie dat we beide veel gelukkiger waren bij het ouderwetse traditionele rollenpatroon; mijn man is dol op zijn werk en ik ben dol op omtutten met ons zoontje.

    Eerlijk gezegd denk ik dat het probleem vooral is dat de maatschappij zo bizar gericht is op geld verdienen. Dat je er voor de maatschappij niet veel voor doet als je geen geld verdient… Maar ik kan dat makkelijk loslaten. Die tijd met je kindje kan je met geen geld van de wereld terugkopen. Werken komt later wel weer (is mijn mening)

  • Laat een reactie achter