Het is maar een fase

18/07/2014 - 6 reacties

Ok, fiew.
Jongens, het gaat alweer hoor.
ik heb make up opgedaan, mijn haren gekamd, een Tony Chocolony reep opgegeten, kortom: ik kan er weer tegenaan.

De laatste weken is het eerder uitzondering dan regel als kleine A. doorslaapt. En als ik nu even terug kijk: vanaf het moment dat kleine A. 1 jaar werd is hij best veranderd.
Je hebt natuurlijk de 1 jr sprong, ook wel vanaf nu de groeisprong van hel genoemd. Want echt: dit sprongetje duurt lang en maakt je kind tot iemand waarvan je gaat denken: KOMT DIT ECHT VAN MIJ??
Vanaf dat moment kreeg kleine A. steeds meer een eigen willetje en een eigen karaktertje.

Dat is mooi natuurlijk, heus. Het is leuk om te zien hoe hij dingen oppikt, hoe ik als moeder denk “oja, dat is typisch kleine A. Het wordt steeds meer een eigen persoontje, en het maakt mij nog nieuwsgieriger naar zijn broertje, zou die dan ook zo zijn?

Alleen…tot zijn eerste jaar was kleine A. praktisch een droomkind. Nooit jengelig, heel lief, heel rustig, niet eenkennig, lachte naar iedereen. Nu kan ik hem dus best wel..tja..vervelend vinden. Jengelig. Moeilijk doen.

Als moeder zijnde vind ik het best moeilijk om daarmee om te gaan. Nu begint natuurlijk het echte opvoeden. Het stellen van regels. En vooral: heel veel, maar echt heel veel, geduld van onze kant.

En mijn geduld wordt behoorlijk op de proef gesteld. Ik beken: ik voldoe de laatste tijd niet aan de perfecte zen-mama die ik wil zijn. Meerdere keren pak ik maar de iPad erbij omdat het avondeten dan tenminste wat makkelijker gaat. Ja, ik geef hem nog maar een extra rijstwafel zodat hij in de box kan eten en ik tenminste naar de wc kan zonder een krijsend kind in de woonkamer achter te laten. En ja ik zeg het ook maar heel eerlijk: het verheffen van mijn stem (ordinair schreeuwen), iets wat ik voordat ik moeder was verafschuwde, gebeurd ook iets te vaak de laatste tijd. Met als gevolg dat ik daarna een dramatisch groot schuldgevoel heb incl veel tranen want oh wat voel ik me dan weer eens falende als moeder.

We bespreken vaak het jengelige van kleine A. Wat kunnen we het beste doen? Negeren? Terechtwijzen? Laten schreeuwen? Of toch afleiden en troost bieden? Mag kleine A. gewoon niet eens een keertje chagerijnig zijn? Of is het wel aan ons ouders om te beslissen wanneer hij dan wel en niet een “leuk kind” moet zijn?

Toegegeven: het blijft natuurlijk een ontzettend leuk kind: heel vaak, echt. Maar toch wil ik als moeder het beste uit mezelf halen. Juist voor hem. Van de week had ik een gesprek met de mentor van kleine A.

(die heeft hij dus ook al. Van de creche. Een ontzettend lieve vrouw die ook nog eens blogt, nou dan heb je me).

Zij vertelde dat het haar onder andere opviel dat kleine A. veel met zijn hoofd doet. Veel nadenken, observeren en in zich opnemen. En dus veel  prikkels te verwerken (gevolg: niet doorslapen). Kleine A. wilt heel veel (bijv praten), maar kan het nog niet echt, wij snappen hem niet, wat hem frustreert en hij “moeilijk” gaat doen en dat ons weer frustreert. En tenslotte zei ze iets waar ik nooit zo bij stil had gestaan: op de creche zegt hij namelijk heel vaak “mama” en “bibi”.
“Hij is waarschijnlijk heel veel met jou bezig en voelt ook wel aan dat er binnenkort iets veranderd in huis”.

Toegegeven: opeens had ik veel meer begrip voor kleine A .Het tot 10 tellen kan opeens wel tot 20. Troost bieden, hem begrijpen en vooral: heel veel geduld voor hem tonen.

“Het is waarschijnlijk gewoon een overgangsfase” zei ze er nog bij.
Het is een fase, het is een fase, een mantra die elke moeder op een gegeven moment in haar hoofd heeft.

(ps, kleine A. heeft sinds kort van die nerd sandaaltjes. Hij wil ze niet uitdoen en er zelfs het liefst mee slapen. Ik maak me nu zorgen om zijn gevoel voor stijl).

Vorige post Volgende post

6 reacties

  • Reageer Mariëtte 18/07/2014

    Mooi geschreven <3

  • Reageer LNNK 18/07/2014

    Lijkt me erg moeilijk om daar een weg in te vinden.

  • Reageer Silja 18/07/2014

    He meis,

    Komt allemaal goed schatje “zoals de reclame van roosvicee”
    Heel veel dingen zijn herkenbaar toen noah die leeftijd had. Vooral jou ‘gedrag’ ik deed precies hetzelfde, en had soms het gevoel dat ik naar een andere kamer moest lopen , tot 10 moest tellen en dan weer rustig terug kon komen.

    Ik ben op dit moment ook echt een lauzie moeder, want ik slaap slecht door het warme weer (lees: 03.00 slapen) en Noah is elke keer om 07.00 wakker. Dus geef ik hem de ipad, komt hij naastvmij liggen en kijkt hij een uurtje filmpjes op youtube. Heb ik net even wat meer slaap en hij geniet er echt even van.

    Ach geen moeder is perfect toch???

  • Reageer Maris 18/07/2014

    O lieverdje zo herkenbaar. Alles hoor. Zelf je schreeuwen en je er ellendig over voelen. En vooral dat als je ineens beseft waarom ze zo doen, je dan ineens wil begrip kan tonen ervoor. Alsof ze het eigenlijk ooit zouden doen om jou te plagen. Toch voelt het soms zo. Ik heb dat wel moeten leren onthouden. want deze fases blijven komen en gaan. En nu , bij kindje twee, kan ik eindelijk rustig blijven, omdat ik het herken. En weet: het is een fase. Het gaat over. Het komt hier en hier door. Maar echt, het is altijd een fase. Altijd. Liefs en knuffel.

  • Reageer Sanne 19/07/2014

    Haha wat een feest der herkenning weer 🙂 En wat schrijf je toch ontzettend leuk. Echt een eigen stijltje. Vlot, net alsof ik met je in gesprek ben en naar je luister terwijl je dit vertelt… Maar ik zit in Utrecht en jij in het noorden van het land en we hebben elkaar nog nooit ontmoet of gesproken. Mooi!

  • Reageer Rianne 05/08/2014

    Haahahaha ik moest erg hard lachen om de sandaaltjes

  • Laat een reactie achter