Ik zoek vriendinnen

12/11/2014 - 28 reacties

Wie mij al een tijdje volgt op mijn blog weet ook: ik ben niet echt sociaal aangelegd.
Je kunt gerust zeggen: meer asociaal.

Ik heb dat altijd moeilijk gevonden: met mensen omgaan.  Als kind keek ik al de kat uit de boom. Spontaan een gesprek beginnen met een onbekende; brrrr. Naar een feestje gaan waar ik niemand ken: ieuw.  Mensen even aanspreken, etentjes met kennissen of collega’s, bah bah bah.
Heel vaak zei ik enthousiast: ja leuk!  Gezellig! Ik kom! Om vervolgens er alleen maar tegenop te zien op De Grote Dag en met buikpijn te kunnen slapen. Hoe vaak heb ik niet met tranen op de fiets gezeten en gedacht “ik wil dit niet! Ik wil naar huis! Ik wil alleen zijn! Waarom zei ik nou weer ja!”.

Ik ben het liefst alleen. Gewoon op mijzelf. In al mijn relaties heb ik echt me-time nodig, anders gaat het gewoon niet werken.  Heel lang heb ik gedacht dat dat raar was, maar inmiddels heb ik vooral online veel medestanders gevonden. Meisjes, normale meisjes net als ik, die ook gewoon graag alleen wilden zijn. Die ook buikpijn kregen van sociale toestanden.

1538797_10152073484327684_861292916_n

Op een gegeven moment heb ik mezelf gewoon geaccepteerd. Dit is hoe ik ben, klaar. Als ik geen zin heb in feestjes, zeg ik gewoon nee. Als ik niet mee wou doen met een pauze rondje met collega’s, zei ik gewoon: ik wil even alleen zijn. Als ik geen zin had om te praten, deed ik dat gewoon niet.

En vanaf dat moment ging het eigenlijk een stuk beter. Ja echt. Ik besef me nu opeens dat ik het vaak helemaal niet meer zo moeilijk vind; iemand aanspreken. Sterker nog; ik maak soms UIT MEZELF!! een praatje met iemand!! Jaa!! En ik ga zelfs SPONTAAN mee naar feestjes, waar ik soms BIJNA NIEMAND!! ken!!! Oh ik ben ook zo’n badass he.

Maar goed. Waar ik heen wil. Ik besefte me laatst ook dat ik inmiddels alweer 4 jaar in deze stad woon. En nog steeds heb ik geen vriendinnen hier. Nog steeds heb ik geen netwerk. Ja, ok, ik heb hier 2 vriendinnetjes. Vriendin M, maar die ken ik al heel lang, en clubcakemilfie Aish die ik eigenlijk ook al heel lang ken.  En zeker nu ik 1. Al lange tijd thuis zit, en 2. Ook kinderen heb, merk ik toch dat ik me soms een beetje alleen voel. Dat ik heel graag even onder de mensen wil zijn.  Ik merk dat ik ook wat meer mede mama’s als vriendinnen wil.  Die ik kan bellen en zeggen “zullen we even met de kids weg?” of “heb jij vandaag ook zo’n rotkind?”.

Hoewel ik ben veranderd en mezelf soms zelf best sociaal durf te noemen; vriendinnen zoeken vind ik toch best moeilijk. Mijn moeder zegt “maak een praatje met de buren!” of”maak een praatje met moeders als je bij het consultatiebureau bent!” of “praat met ouders  bij de kinderopvang!”. Maar goed, mijn moeder zou zelfs een een praatje kunnen maken met een arrogante Frranse.

Kortom; ik ben er bijna. Ik moet dit kunnen. Maar wie geeft mij nog de juiste tips?
Vriendinnen zoeken: hoe doe je dat?

Vorige post Volgende post

28 reacties

  • Reageer Lin 12/11/2014

    Als ik denk wat voor mij de laatste jaren de manier was om vriendinnen te maken… the interwebs. Echt, zoveel leuke meiden door leren kennen. Dus met wie heb je online al een klik? Via blog, twitter of faceboook? Dan heb je al een eerste indruk van iemand op kunnen doen en dat lijkt me makkelijker dan gewoon random people aanspreken bij het consultatiebureau.

    Mijn allerlaatste nieuwe vriendin ken ik trouwens via een hardloopclubje, maar dat heeft wel een jaar geduurd (wat ook prima was natuurlijk).

  • Reageer wietske 12/11/2014

    Je bent een leuk mens… niet twijfelen aan jezelf. Ik heb ook geen vriendinnen maar kies zelf met wie en hoeveel ik om wil gaan..

  • Reageer Manja 12/11/2014

    I feel ya!
    Ik zit met hetzelfde probleem (naast het a-sociale), hoe vind je vriendinnen… Net verhuist naar Utrecht, waar ik eigenlijk alleen mn vriend ken, nog geen werk. Dus hoe kom je nieuwe mensen tegen?

    Kwam pas op de website http://www.vriendinnenonline.nl tegen, kun je op zoek naar mensen uit de buurt, heeft twee contacten opgeleverd, maar nog geeneens in Utrecht zelf, dus niet optimaal. Misschien kun je daar eens kijken, je kunt ook aangeven dat je contact zoekt met moeders.

  • Reageer Anne 12/11/2014

    Een oproepje plaatsen op eetclub.nl. Ik ben een jaar geleden naar Groningen verhuisd, en works like a charm 🙂

  • Reageer Saar 12/11/2014

    Wat ik een hele goede manier vind om leuke mensen te leren kennen (zeker wanener ik op reis ben!), is meetup.com – daar vind je veel groepen met gelijkgestemden, of je zet er zelf een op! (Een vriendin, in de V.S. is deel van een Healthy Mama’s groep, ze hebben regelmatig play-dates, potlucks, of info-bijeenkomsten over cloth diapering, draagdoeken, etc. etc.)

  • Reageer Fatima 12/11/2014

    Mijn tip:

    toch gewoon op mensen afstappen.
    ALs jij een klik, een sprankeltje voelt als je praat met iemand dan kan je haar eens aanspreken… het balletje rolt dan vanzelf wat makkelijker door.

    En vooral niet zoeken naar de ideale vriendin. Ik heb zelf 2 uberbesties en daarnaast merk ik dat snel afhaak bij mensen omdat ze je niet hetzelfde gevoel geven. Wat natuurlijk logisch is OMDAT JE ZE NOG NIET KENT. #lesjevoormezelf

    Open zijn en lef hebben.. en vooral kijken naar mensen die zich indezelfde kringen bevinden als jijzelf…. dragen/moeder/hardlopen/bloggen etc etc

    Succes!

  • Reageer Styling Note 12/11/2014

    Ha, heel herkenbaar. Ik woon sinds 2 jaar in een nieuwe stad en ik heb hier geen werk of studie (nee ook geen vriend met via via contacten). En ik ben ook zo’n schijtluist die sociale contacten eng vind. Gelukkig heb ik deze zomer een hele fijne vriendin leren kennen, die hier een heel netwerk heeft en mij weer overal mee naartoe sleept. DOODENG, maar ik ga wel mee. En zo leer ik via haar ook weer andere mensen kennen. En met haar als steuntje in de rug durf ik die nieuwe mensen ook wel aan 😉

  • Reageer Marieke 12/11/2014

    Heel herkenbaar ja … toen ik een paar jaar geleden hier kwam wonen kende ik niemand, en vond de mensen die ik ontmoette vaak ook niet ‘best-friend-material’. Maar toen heb ik besloten dat ik ook wel behoefte heb aan kennissen, van die meiden die prima zijn om een middag mee door te brengen, maar die ik niet zou bellen als er écht iets is. Werkt voor mij prima, door lagere verwachtingen heb ik er ook minder moeite mee gewoon eens te proberen ‘contact te leggen’. Misschien werkt het voor jou ook?

    (oh ja, inmiddels heb ik twee echt goede vriendinnen en ‘verwaarloos’ ik die kennissen dus weer, maar daar heb ik dan weer weinig moeite mee. Misschien ben ik gewoon een harteloos kreng – in dat geval kun je denk ik beter niet al te goed naar me luisteren 😉 )

  • Reageer Lianne 12/11/2014

    deze stiekeme introvert wil jouw vriendin zijn maar dan moet ik eerst naar Groningen verhuizen dus dat is wel een beetje een issue.

  • Reageer Roos 12/11/2014

    Ik wil je vriendin zijn! Verhuis naar Tilburg!

  • Reageer Dionne 12/11/2014

    Ja hoi gelijkgestemde hier.

    Zelf heb ik vriendinnen gemaakt door gemeenschappelijke hobby’s/sporten, etc. Dan moet je dus wel naar een ‘clubje’, maar ja. Ik maakte vriendinnen op kickboksen of een ander wekelijks terugkerend iets, alleen hielden die vriendschappen meestal wel op zodra ik stopte met die hobby/sport/whatevs, dus ik weet niet zeker in hoeverre je dat echt vriendinnen kunt noemen. Maar goed, voor de time-being was het leuk. En de echte echte besties zijn toch nog altijd die van de middelbare school, dus ja.

    Maar goed, clubjes dus. Dat is mijn tip. Of organiseer je eigen (lokale) bloggersmeeting, dan heb je in ieder geval al iets (heul belangrijks) gemeen. 🙂

  • Reageer Elsbeth 12/11/2014

    Ik woon nog in dezelfde stad waar ik ging studeren dus daar ken ik nog veel mensen van. Verder zing ik in een koor, daar ken ik ook weer mensen van. Maar ik snap je helemaal. Ik zeg ook altijd: ‘ik ben mijn favoriete gezelschap’. Als ik nu in een nieuwe stad zou gaan wonen, zou ik het ook heel lastig vinden denk ik. Het lijkt me juist als je kinderen hebt dat je veel andere moeders ontmoet. Bij het kinderdagverblijf of zo. Maar dat is dus niet zo? Of babyzwemmen of de pufclub of de speeltuin. Misschien dat het wat meer komt als je oudste echte vriendjes krijgt (met leuke ouders…). Als zzp’er ontmoet ik trouwens ook wel mensen via borrels enzo, en via het door mij en 2 collega’s opgerichte ‘Taaldieren’. Als je iets gemeen hebt (bv je doet hetzelfde soort werk en bent zzp’er) is dat wel makkelijker.

  • Reageer Lindsay - lindsayvallen.nl 12/11/2014

    Ik ben, ondanks dat ik juist een sociaal behoeftig mens kan zijn, ook gesteld op me-time. Waarschijnlijk omdat ik vaak en veel met anderen op stap ben. Niets zo lekker als afgezonderd met jezelf. Solonaise (leuk nummer, moet je maar eens opzoeken).

    Maar over vriendinnen maken. Ik heb pas de laatste jaren (28e-31e levensjaar) meer vriendinnen gemaakt. Juist omdat ik nu pas weet wat voor vriendin ik ben en zoek (dus love the company, maar don’t push it en heb daar respect voor) en dat vergemakkelijkt de zoektocht. Ik haat bellen bijvoorbeeld. Dus dat vertelde ik aan een kennis (vriendin van vriendin waarvan ik dacht: wie weet groeit dit uit tot een vriendschap) die ik rond mijn 28e ontmoette. Vond ze prima. Dus ik dacht match. Daarna appte ik haar haha 🙂 Nu zijn we dikke matties.

    Dus eigenlijk is mijn tip, wees inderdaad jezelf, maar laat je oog open voor vrouwen die al in je netwerk voorkomen (online, kennissen/vrienden van vrienden op verjaardagen of bruiloften of babyshowers, sport, moeders, kdv) en probeer een gesprekje aan te knopen.

    Toi toi toi! 🙂

  • Reageer Marah 12/11/2014

    Heel herkenbaar! De contacten die ik hier in de stad heb qua vriendinnen zijn een ex-collega en iemand die ik van een fotoshoot die ik gedaan heb kende (works like charm, al die nieuwe mensen die ik leer kennen op deze manier). Maar ik zal altijd iemand blijven die heel veel me-time nodig heeft.

  • Reageer blauwesokken 12/11/2014

    ooooh lieve Des als ik daar toch eens de gouden tip voor had…. dan hielp ik mezelf ook meteen.
    Zo herkenbaar wat je schrijft.
    Nou heb ik vriendinnen redelijk in de buurt wonen (nog van de middelbare enzo) maar nieuwe vriendinnen maken??? geen idee??? Zomaar kletspraatjes? Ben ik ook niet zo goed in (al oefen ik wel steeds meer hiha, gaat ook wel beter)
    (je mag best een kopje thee komen drinken in Assen city hoorrr, met A & A! Of ergens in Grunnn!?)

  • Reageer Maai 12/11/2014

    Oei Des, dit is zo moeilijk. Herken je verhaal een deel. Ik praat juist heel makkelijk met mensen maar ben toch ook wel te onzeker om dan weer een vervolg stap te maken. Ik denk dat het advies van je moeder niet zo makkelijk is. Dat zijn zulke vluchtige contacten. Ik ken een aantal van mijn vriendinnen al zon beetje mijn hele leven maar door het krijgen van kinderen is het wel erg uitgedund. Nieuwe vriendinnen heb ik via sport leren kennen en ik moet zeggen dat nu contacten op het schoolplein echt beginnen te lopen. Je staat daar dagelijks met dezelfde ouders en de kinderen regelen het voor mij. Dat duurt voor jou nog even maar is misschien wel een goed vooruit zicht. Als je nou wat dichterbij woonde, ik ga morgen met Maris uiteten. Durf wel te zeggen dat ze het vast en zeker leuk vindt als je ook aanschuift. Dus bloggen heeft toch ook zo zijn voordelen 😉

  • Reageer Annelies 12/11/2014

    Net als niet sociaal willen doen. Gewoon loslaten en vriendinnen vinden jou.

  • Reageer iooon 12/11/2014

    Het is alsof je over mij schrijft, dus ik heb geen idee.

  • Reageer Sarah 13/11/2014

    maar jij komt zo gigantisch sociaal over op deze blog! (zegt niet iedereen je dat?)

  • Reageer Lisa 13/11/2014

    Ik vind het ook vet moeilijk. Ik ben niet alleen giga-introvert (daar ben ik pas redelijk laat achter gekomen trouwens, ik dacht altijd dat het aan andere factoren lag dat ik zo vaak alleen wilde zijn :’)) maar ik ben ook altijd doodsbang dat ik mensen lastigval. Oppervlakkig contact maken gaat wel goed maar ik vind het moeilijk om verder te gaan. Ook met de vriendinnen die ik wel heb. Dus ik ben niet echt in staat je goede tips te geven. (Sorry, maar misschien is het zoveelste herkenningsverhaal wel fijn!) (Als ik in Groningen zou wonen, zou ik het wel weten trouwens)

  • Reageer Eva 13/11/2014

    lekker cliche en je hebt er waarschijnlijk niet zoveel aan, maar: niet zoeken!
    je kan je wel in situaties begeven waarin je een grote kans hebt om nieuwe meiden (met potentie) tegen te komen.
    voor de rest, veel succes! en het komt allemaal vanzelf 🙂 zeker met kids

  • Reageer Renate 13/11/2014

    Ik herken me hier erg in. Ben ook erg graag alleen, voel me echt nooit eenzaam. Toen mijn kinderen naar de basisschool gingen (3 jaar geleden) leerde ik veel moeders hier kennen (ik ben niet hier opgegroeid) en het gekke (en fijne!) is dat mijn kinderen vaak trekken naar de kinderen waarvan ik de ouders ook graag mag. Het soort school dat je kiest zegt ook al veel, je zult hier zeker vriendinnen opdoen. Als je jongens nog zo jong zijn is je wereld gewoon even wat kleiner, ik vond dat ook een fijne periode, zo lekker kneuterig.

  • Reageer alice 14/11/2014

    Heel herkenbaar. Wacht maar tot je de oudste naar de peuterspeelzaal brengt
    dan zal je zien hoe snel je nieuwe moeders leert kennen. En als je ze leuk vindt
    dan krijg je daar heel snel een leuk contact mee. Je gaat dan dingen doen met de
    kinderen en dan zal je het zo druk krijgen dat je niet eens meer een baan erbij
    kan nemen.

  • Reageer Nine|Tree 14/11/2014

    Wat vind ik dit stoer en moedig, dat je dit zo open en eerlijk en vol zelfvertrouwen deelt. Want ook ik herken mij in jou verhaal. Ook ik heb soms buikpijn en een waslijst aan smoesjes als ik naar een grote sociale happening ga. En nieuwe vrienden maken.. Hoe de hell doe je dat!! En het is erg dubbel, want ik doe graag nieuwe dingen en ben altijd enorm nieuwsgierig naar anderen. Maar het liefste ben ik gewoon alleen.

    Ik ben dan geen mama, maar wel een Grunninger. Wie weet zijn er wel meer enthousiastelingen en kunnen we een keer een meet-up organiseren. Genoeg leuke plekken in Groningen.

  • Reageer Nikki 15/11/2014

    Hee Des,

    Eindelijk iets waar ik mee kan helpen! Want hoewel ik zelf redelijk introvert ben (ik heb zo’n 3 beste vrienden – die ik elk ong. eens per maand zie) en een stuk of vijf goede) en het grootste deel van m’n tijd alleen of met m’n vriend doorbreng, ben ik wel Erg Goed in vrienden maken. Ik ben twee keer in het buitenland gaan wonen, en vorig jaar in een andere stad in Nederland, en het gaat me vrij makkelijk af.

    Het helpt om naar bepaalde evenementen te gaan (taalles, cursus, ouderbijeenkomsten(??)), en daar gewoon tegen je buurvrouw te gaan praten. Je draait je om en zegt: “Wat een geleuter he. Als er nou een open bar bij zat…” of “Ik vind die grammaticale vervoegingen zo moeilijk! Snap jij er iets van?”. Als ze niet geïnteresseerd zijn merk je het gelijk, dan zeggen ze namelijk “uhuh” en draaien hun hoofd weer weg. Als ze wel geïnteresseerd zijn, is het tijd ze te versieren.

    Ja echt, versieren. Dit is Het Geheim, wat veel mensen niet weten: als je bevriend met iemand wil raken, moet je diegene het hof maken. Flirten, complimentjes maken, geïnteresseerd zijn, vragen stellen en er later op terug komen (ene week: “heb je zin in het weekend?”, volgende week: “en hoe was het in de dierentuin, aanrader?”) – als je dit soort informatie niet kunt onthouden (heb ik last van): aantekeningen maken! Het is echt net als een man regelen: je moet er wat energie insteken, en vooral de ander zich goed doen voelen over zichzelf. Dan komt van het een (“Heb jij nu iets te doen? Zullen we nog even koffie drinken?”) het ander (“Wat een mooi weer, ben je al eens naar het bos geweest hier om de hoek?”).

    Als je het een op een heel spannend vind, kun je ook een impromptu mini-feestje organiseren. Laatst nodigde ik bijvoorbeeld vijf leuke vrouwen uit voor een avondje, waarvan er uiteindelijk maar twee op kwamen dagen – de een kende ik al goed, maar de ander nog nauwelijks. Als je dan een avond met z’n drieën doorbrengt, raak je in no time bevriend.

    Ik hoop dat het wat wordt, Des! En wat ze hierboven ook al zeggen: trek lekker een dagje uit om andere bloggers te ontmoeten. LOML zal zo verbaasd zijn van je pro-actieve sociale houding dat ie direct de kinderen voor z’n rekening neemt. Veel plezier met alle leuke mensen!

  • Reageer Marcella 15/11/2014

    Hé Des! Ik vond onze theedate erg gezellig, zullen we hem eens over doen en nu in de stad Groningen? 🙂

  • Reageer Maris 16/11/2014

    Ik had je blogje dus al een paar dagen geleden gelezen, maar ik had nog niet gereageerd. Ik wilde namelijk even wat uitgebreider reageren, en ik zat toen op mijn telefoon. Ik herken je blogje heel erg. Alleen werkt het bij mij juist precies andersom. Ik ben goed in de opening. Ik ben niet zo goed in een vriendin zijn. Het onderhouden. Daar gaat het bij mij mis. Misschien kunnen we wat leren van elkaar? Anyway, het is dat ik anderhalf uur rijden bij je vandaan woon, en straks nog (HOE DAN?), anders was ik meteen je kant op gereden voor een dikke knuffel en een heerlijke playdate met lekkers en thee 🙂 En een schone joggingbroek voor je, zonder spuugvlekken 😉

  • Reageer Nicole 18/11/2014

    Ik wil graag met je praten over onze rotkinderen. Want wat zijn ze toch vervelend *Kaylee staat nu smekend en krijsend naast me, terwijl ik dit berichtje gewoon even wil typen* en veeleisend. HELP!

    Nee, zonder gekheid. Je snapt wel dat het een grapje was hierboven, toch? Maar, I FEEL YOU! Maar ik heb mezelf nog niet echt geaccepteerd en ik weet niet wat het is; ik heb al zo veel vragen gehad van verschillende mama’s: ‘binnenkort playdate doen?’. En ik wil het zo graag, maar iets houdt me tegen. Ik wil zo graag. Het lijkt me zo gezellig. Maar ik ben zo bang. Zo idioot.

    *Inmiddels zit Kaylee bij me op schoot en is ze stil. HALLELUJAH!*

  • Laat een reactie achter