Leuk joh, moeder zijn

10/11/2014 - 7 reacties

Gisteren ging ik met grote A. naar een speeltuintje in het park. Het was er al lekker druk met veel kindjes en de ouders erbij.

Een moeder riep haar zoontje van wellicht anderhalf of twee jaar oud. Ze wou naar huis, maar haar zoontje wou absoluut niet mee. Hij zette een keel op, begon te keihard te krijsen. Zijn koppie werd helemaal rood. Toen ze hem optilde om hem in het fietszitje te doen begon hij wild om zich heen te slaan.
Je kon niet echt om zijn gekrijs heen, en ik probeerde vooral niet naar ze te kijken. Ondertussen hoorde ik de moeder dingen zeggen als “nou he, doe niet zo naar” en “doe even rustig lieverd, alsjeblieft” en “nou nou, haha, niet zo om je heen slaan joh!”. Ze probeerde hem een kus te geven, maar boos duwde hij haar gezicht weg.

De moeder probeerde rustig te doen, maar alles straalde van haar uit dat ze het verschrikkelijk vond. Uiteindelijk zag ik haar iets van haar geduld verliezen en hem ietwat hardhandig in het zitje te duwen.

Grote A. zit weer eens in een groeisprong. Ik merk het aan alles. Hij slaapt weer eens niet door, doet moeilijk met eten en vooral: is ontzettend jengelig en vervelend aan het doen. Niets is goed genoeg. Het begon vannacht waar hij 2x wakker werd en we hem de tweede keer anderhalf uur lieten krijsen in zijn bed voordat hij eindelijk in slaap viel. Vervolgens werd kleine A. wakker, zucht.

Vanochtend was het drama met alles. Havermout wou hij niet, maar wel van mij mee eten. Boos sloeg hij met blokjes. Perse wou hij voorgelezen worden, ook al legde ik hem rustig uit dat ik nu echt even niet kon omdat ik zijn broertje de borst gaf.  Daar had hij geen boodschap aan en begon een kwartier op de grond te krijsen.

Een middagdutje wou nog net, maar toen hij wakker werd begon de drama opnieuw.  Ik had een afspraak bij de gemeente om een paspoort voor kleine A. te vragen en tot overmaat van ramp was ik al laat. Grote A. deed alles aan om dit te bevestigen. Hij wou geen brood, ja toch wel, maar zonder korst, zijn schoenen schopte hij weer boos uit, een jas wou hij niet aan doen en hij wou opeens niet mee lopen naar de fiets.

Ik moest eerst pasfoto’s maken voor kleine A, en daarbij moest ik logischerwijs hem ook vasthouden. Grote A. vond dat natuurlijk helemaal niets, opeens geen aandacht krijgen. Boos begon hij op de grond in de fotowinkel te liggen en woest om zich heen te slaan. Lief bedoelde speeltjes van de medewerkers sloeg hij weg.

Ontzettend warm kreeg ik het daar in de winkel. Ik deed een poging om kleine A. weer op mijn rug te knopen terwijl grote A aan mijn been hing, zijn gezicht rood van het krijsen en nat van te tranen.

“Toe nou even”, hoorde ik mezelf zo lief mogelijk zeggen. “Werk nou even mee lieve schat”.
“Even geduld, toe niet zo huilen, alsjeblieft”.  Toen hij ook nog eens niet mee wou om weg te gaan trok ik hardhandig zijn armpje omhoog om hem boos mee te trekken.

Een jaar geleden had ik die vrouw in de speeltuin wellicht misprijzend aangekeken. Nou zo zou ik het dus echt niet doen he. Dat zou mij nou echt niet gebeuren dat grote A. zo in het openbaar zou krijsen. En mijn geduld verliezen? Nee, dat nooit.

Nu was het net alsof ik in de spiegel keek.

Vorige post Volgende post

7 reacties

  • Reageer Pien 10/11/2014

    Oww wat enorm herkenbaar. Laatst had ik het zelfde als de vrouw bij de speeltuin. Samen met mijn vriend in het zitje gekregen. Iets wat hardhandig, maar onderhandelen had geen zin. Zweet op mijn rug en een enorm rood hoofd. Alleen een moeder weet wat je meemaakt en de meelevende blikken die je dan van moeders krijgt verzachten het een beetje..

  • Reageer Pien 10/11/2014

    Maaarrrrr: je krijgt er zoveeeel voor terug! En het is het allemaal waard.. 😉

  • Reageer Maai 10/11/2014

    Oooohw zo vreselijk herkenbaar. Die dagen zijn er dus ja. Heel fijn. En van dat hardhandig aan armpje trekken…. Ik verlies helaas ook wel eens zo vrselijk mijn geduld dat ik dat ook doe. Of dat de kinderen zich zelf aan een arm laten hangen. Ik heb wel eens krak gehoord en schrok me lam. Niet om je de les te lezen, absoluut niet zelfs, maar het is een veel voorkomende blessure bij kindjes, die armpjes die tijdelijk even rust nodig hebben….

  • Reageer Madelon 10/11/2014

    Herkenbaar. Gelukkig tot nu toe alleen thuis gebeurd maar je hebt volledig gelijk. Nu als mama herken je het en kijk je er toch anders tegen aan.

  • Reageer iooon 11/11/2014

    Oef het moederschap gaat niet over rozen. Je kunt je nog zoveel voornemen blijkt maar weer…

  • Reageer Roos 12/11/2014

    Te toevallig: ik was gister naar de speeltuin met kleine N en ik zag daar een moeder worstelen met het in het fietszitje zetten van haar zoontje Kees. Kees wou duidelijk niet naar huis en Kees had besloten zijn moeder flink te laten zweten. Eerst dacht ik ook: ik kijk weg, het is al rot genoeg voor die moeder maar toen dacht ik: nee, ik laat haar juist weten dat ik ‘meeleef’, misschien heeft ze daar iets aan. Dus ik zei: leuk he, kinderen, en gaf haar een knipoog. Ze zei ‘Maar je krijgt er wel heel veel voor terug’, met een knipoog. En dat vond ik me toch een partij gaaf, wij moeders onder elkaar ♥

  • Reageer Maris 16/11/2014

    Haha ja het ouderschap is een stuk ‘makkelijker’ als je nog geen kinderen hebt. Dan weet je wel hoe je het absoluut niet gaat doen. En hoe geweldig veel geduld je altijd gaat hebben. Je vergeet daarbij altijd dat ouderschap gepaard gaat met weinig slaap. En dat het ALTIJD is, de hele dag, en niet maar een paar keer.

  • Laat een reactie achter