Whoopie pies. Nu moet alles wel goed komen.

16/11/2014 - 18 reacties

Genoeg over jullie, laten we het over mij hebben.

Hoe gaat t nu met Des?

Nou niet helemaal van je hiep hiep hoera. Ik ben niet helemaal…happy.
Ok, ok, ik ben heust wel happy.
Maar dus niet happydepeppie, snappen jullie wel.

….

De balans is dus een beetje zoek in mijn leven merk ik. Ik ben vooral en eigenlijk alleen Heel Erg Moeder. De laatste tijd, eigenlijk vooral dit jaar, gaat het alleen maar om de kinderen. Dat is niet erg natuurlijk, dat het om de kinderen gaat. Ik heb ze niet voor niets “genomen”. En bovendien, wat dacht ik dan? Dat het alleen maar van een leien dakje zou gaan?
Misschien dat ik dat ergens wel dacht ja.

Een willekeurige dag gaat zo: ik word gewekt rond een uurtje of 6 en vanaf dan is het alleen maar knop om en gaan met die banaan. Jezelf wegcijferen en overleven.
Ok, dat klinkt ook wel erg “zoeken naar eten in de wildernis”-achtig. Maar het is vooral niet teveel nadenken, niet teveel hopen, niet teveel vastleggen, want met kinderen moet je erg flexibel zijn, ze maken namelijk altijd je planning in de war.
Soms zie ik mezelf van bovenaf in huis. Letterlijk en figuurlijk zie ik mezelf rondrennen. Naar de slaapkamer om luiers te pakken, weer naar de woonkamer hopen dat Adam niet naar de trap is gegaan, weer naar de keuken om een flesje te vullen, dan weer naar het atelier om was op te hangen, rondlopen met kleine A. om hem stil te krijgen, ondertussen met 1 hand een bladzijde van een boekje voor grote A. omslaan. Grote A. op bed brengen, dan snel weer naar de woonkamer hopen dat niet 1 van de katten ondertussen kleine A. heeft opgegeten. Even boodschappen halen, grote A. zijn voeten in zijn schoenen proppen, zijn jas  aandoen, verdomme, weer een natte luier, alles weer uit doen, kleding verwisselen, snel naar kleine A. om een speen in zijn mond te doen zodat hij even rustig is, weer snel naar grote  A, hem in de kinderwagen gooien, kleine A. snel op mijn rug knopen,enz enz.  Als ik inmiddels klaar ben heb ik niet eens meer de puf om weg te gaan.

De enige echte tijd die ik voor mezelf heb is als beide kinderen slapen. Dan zou ik kunnen doen wat ik echt wil: mediteren, iets lekkers bakken, eten, een boekje lezen, of solliciteren. Maar dan ben ik zo moe dat ik eigenlijk maar 1 ding wil.
En dat is niet dansen in de club.

Ik ben dus heel erg moeder. Alleen maar moeder. En ik wil weer even Des zijn. Ik mis Des!  LOML gaat ’s ochtends naar werk en ziet mij in jogginbroek, en komt thuis en ziet mij in joggingbroek. Inclusief spuugvlekken en licht zuur geurtje om mij heen. Ik wil me weer vrouw voelen. Ik wil me weer eens een goede vriendin voelen. Ik wil gewoon even mezelf zijn, wie dat ook is.  Ik wil dat het even om mij draait en niet om zij die een flesje nodig hebben, wie ik de borst moet geven, wie zijn luier ik nu weer moet verwisselen.

Ik wil weer aan mijn boek beginnen,draagconsulten geven, ik wil vooral slapen. Ik wil gewoon een goede balans in mijn leven.

Gelukkig heb ik gisteravond om 2200 uur whoopie pies (ze zien er niet uit, maar echt, ze zijn zo lekker) gemaakt.
Nu moet alles wel goed komen.

unnamed (2)

Vorige post Volgende post

18 reacties

  • Reageer Mille Pagine 16/11/2014

    Grote knuffel! Ik bewonder je hoor.

    Zijn er geen lieve vriendinnen die eens een oppasdagje willen doen? Al was het maar alleen voor grote A.?

  • Reageer Marjolijn 16/11/2014

    Hmmm…. Ik zou willen zeggen joh breng de ‘kids’ en dagje bij mij maar ja, dat is ook zo wat hè, je kinderen naar een vreemde brengen.

    Verder kan ik je niet opbeuren want ik zit zelf ook werkloos en depressief thuis. Het komt vast wel weer goed, vast.

  • Reageer Wietske 16/11/2014

    En dan denk je bij jezelf: “Is dit het?”
    Ja, dit is het… Waar ben ík gebleven?
    Je schrijft het altijd zo herkenbaar op, met twee kleintjes ren je de hele dag.
    Groeien is loslaten dus laat de kids bij ene oma of andere oma. En al is het maar een paar uurtjes, dan even aan jezelf denken… niet alles bij jezelf houden…
    Zet ‘m op meid!

  • Reageer Sylvia 16/11/2014

    Awhh, dikke knuffel! Ik doe het je niet na, al dat geren en gevlieg.. En wat hierboven al gezegd wordt: geen oma’s/vrienden/buren die je een paar uurtjes vrijheid kunnen geven? 😉

  • Reageer Ester 16/11/2014

    Eerlijk toegegeven, zulke gedachten heb ik ook bij het moederschap. Het is een en al hard werken. Maar aan de andere kant, met zulke kleine kindjes zal dit toch ook wel de zwaarste periode zijn – zodra ze wat zelfstandiger zijn, heb jij ook wat meer tijd voor jezelf. En probeer voor nu wat rustpuntjes te vinden. Zoals al eerder voorgesteld: kunnen je ouders (mits ze dat willen!) niet een dagje in twee weken oppassen? Of kunnen je kinderen een dagje naar de crèche zodat je wat meer ademruimte hebt voor jezelf?

  • Reageer Maai 16/11/2014

    Herkenbaar Des, heel erg herkenbaar. Daar heb je helaas alleen niks aan. Dikke knuffel voor jou en geniet van je whoopie pies. Receptje? Ziet er heerlijk uit, echt iets voor nu ten tijden dat ik me vol vreet…

  • Reageer marlies 16/11/2014

    helemaal herkenbaar. Lijkt me vreselijk hectisch, zo twee kleintjes thuis de hele dag. Is het geen optie om je oudste een paar dagen per week naar kinderdagverblijf te brengen (ik weet niet of dat financieel haalbaar is)? Dan heb je nog maar één baby om te ‘bemoederen’ de hele dag, en dat maakt een groot verschil.
    Voorts wordt het natuurlijk beter met de tijd. Mijn tweeling is inmiddels anderhalf, en de laatste paar weekends (want ja, ik werk! joepie! ik zou het niet anders willen en ook niet anders kunnen) betrapt met het gevoel van ‘nutteloosheid’: blijken de drie kindjes ineens met elkaar te zitten spelen, en is al mijn dringend huishoudelijk werk gedaan. Dan kan ik zomaar eventjes een theetje drinken aan de livingtafel, gewoon zalig!
    Ik zou daar alvast naar uitkijken, die tijd komt bij jou zeker ook!

  • Reageer Maris 16/11/2014

    O lieverd, je bent net opnieuw mama. Dat ritme zoeken gaat echt wel weer even duren. Ik snap je wel hoor. Het is fijn zodra die buik weg is dat je dan weer lekker in je vel kan zitten, maar 2 kleintjes is echt niet niks. Ik liep er de eerste maanden ook niet altijd charmant bij. Mijn huishouden was een chaos. Ik kreeg na een maand of 7 een burn out en zat een paar keer per week te huilen op de trap. Oftewel… verwacht niet teveel van jezelf. Dat balans zoeken, met 2 afhankelijke kleintjes, duurt echt wel even. Maar het wordt makkelijker. Geef het de tijd. Knuffel

  • Reageer Ninja moeder 16/11/2014

    Wat onwijs leuk (en grappig) geschreven! Erg herkenbaar en vermoeiend deze periode! Maar het is een periode. Het gaat voorbij….

  • Reageer Maris 16/11/2014

    O vergeet er bij te schrijven dat dat vooral kwam omdat ik 1. Teveel van mezelf verwachtte. 2. Teveel wilde. En 3. Teveel te verwerken ernaast had.

  • Reageer Sarah 16/11/2014

    Lieve Des,

    kan je het alsjeblieft alsjeblieft alsjeblieft opschrijven als je de oplossing gevonden hebt? Ik wil me best ook weer eens een mens voelen, en tegen me een vrouw voelen zou ik ook geen neen zeggen…

  • Reageer Olga 17/11/2014

    Het komt goed Des! Er moeten gewoon meer woopie pies komen. En een nanny. 😉

  • Reageer Inge 17/11/2014

    Ik heb al een aantal keer gehoord dat twee kindjes een super grote impact heeft, en blijkbaar is dat dus echt wel zo. Maar ik hoor ook wel dat je je ritme wel zult vinden, het komt wel allemaal goed. De whoopie pies zijn al een goed begin, denk je niet 🙂

  • Reageer Rox 18/11/2014

    Aahhh Des. Ik vind het sowieso al superfuckingenormtietjeknap dat je hiervoor uit durft te komen!! Dat lijkt me al een stap in de goede richting. Hopelijk voel je je snel weer wat meer vrouw! Xxx

  • Reageer Robin 18/11/2014

    Als het misschien een beetje scheelt: als ik aan jou denk lieve Des (dat doe ik weleens ja), dan denk ik aan die leukerd die net zo hysterisch achter de computer zat om kaartjes te bestellen voor Bee, aan die knappe schrijfster, aan degene die schaamteloos foto’s van zichzelf post met eten in haar mond, haar haar of waar dan ook binnen handbereik. En oh ja, die heel grappige, knappe moeder. En dan ken ik je nog niet eens echt! Kun je nagaan!
    Ik denk dat dit allemaal weer als vanzelf op zijn plek valt, dat heeft heel internet en z’n moeder al eens tegen je gezegd. Dus van mij krijg je dit stukje vakmanschap: https://www.youtube.com/watch?v=XPclmjicZnM

  • Reageer Nicole 18/11/2014

    Waarom lijkt jouw chaos altijd minder erg dan mijn chaos? 🙁

  • Reageer iooon 18/11/2014

    Oef vrouwke toch. Het komt vast goed. Ook al lijkt het er nu even niet op.

    Ook met twee ga je je ritme vinden. En grootgewordenkleine A ook.

    Ennuh af en toe een oppas regelen zodat je even me-time hebt? Hoop dat het lukt. Naast wat vandaag al gelukt is natuurlijk.

  • Reageer Ilse 21/11/2014

    Toen ik dit las: http://ashleyannphotography.com/blog/2014/11/21/22611/

    moest ik aan bovenstaande post denken. Wat een moeder van vijf kinderen tegen haar oude zelf zou zeggen, toen ze nog drie kleine kids had en uitgeput was. Benieuwd wat je er van vind 😉

  • Laat een reactie achter