De Dood

02/04/2015 - 20 reacties

Hai hai, ben ik weer. Met een super gezellig onderwerp dit keer.
De Dood. Leuk he.

Even een intiem vraagje: zijn jullie bang voor de dood? Ik namelijk wel. Katja Schuurman was laatst bij De wereld draait door en ze zei dat ze helemaal niet dood wil. Ik ook niet. Natuurlijk niet.
Tja, wie wel.
Maar ik ben dus ook echt bang voor de dood.

Je hebt ook mensen, stoere mensen, die zeggen niet bang te zijn. “Ach, als het komt, dan komt het”. Of “tja, dan besta ik gewoon niet meer, klaar”.

Ik ben er schijtbenauwd voor. Als ik vandaag te horen zou krijgen dat ik over een week dood zou gaan zou ik keihard janken. Kei-hard. Ugly cry en alles. Ik ben bang voor dat onbekende. Waar ga ik heen? Wat gaat er gebeuren? Wie of wat ga ik allemaal zien?

En naast het feit dat ik er bang voor ben, vind ik het leven toch best leuk. Ondanks het feit dat Nederland niet continue mooi weer heeft, of dat er altijd een verschil blijft tussen rijk en arm en dat iedereen mooi vol haar heeft en ik niet. Ja ondanks dat alles vind ik het leven toch te leuk om er afscheid van te nemen.

De Dood.
Tja.

En weet je, dat ik dood ga is 1 ding. Maar dat er mensen om mij heen doodgaan he. Ver-schrik-ke-lijk. Echt, laat mij dan gewoon dood gaan. Sinds ik moeder ben is dat angst gevoel tig keer erger geworden.

Zo las ik vannacht een stukje van een moeder waarvan het kindje net is overleden. 8 maanden jong nog maar. Verdomme, denk ik dan. Zo oud is Joep nog nog niet eens. Het kan dus! Hij kan ook dood gaan! En toen las ik daarna (ja het wordt nog echt gezellig hier) een stukje van een moeder waarvan haar tweede dochter is gestorven. Op haar derde verjaardag. Terwijl moeder zwanger was van een derde. Echt, de nachtmerrie. Soms lig ik tussen Ed en Joep in en dan hoor ik even niets. Dan zit ik meteen rechtop: ademen ze nog wel? Hallo? Die angst, echt verdomme.
Het meest onnatuurlijke wat er is wat mij betreft: dat niet eerst jij, maar je kind naar het hiernamaals gaat.

Ook zoiets.
Het hiernamaals.

Hoe zien jullie dat? Ik ben gelovig en geloof daarom wel in de hemel en de hel. Hele slechte mensen gaan dan naar de hel ja. Maar misschien vindt God mij ook wel heel slecht? Kom ik dan ook in de hel? In het vuur, waar er duivels zijn en het alleen maar donker is? Eng. Heel eng.

De Dood.
Tja.
Ik wil nog helemaal niet dood. Ik vind het leven veel te leuk.
Daar dacht ik allemaal aan, vannacht tijdens de nachtvoeding. Ik viel in slaap en besloot vanochtend het toch nog van me af te schrijven.

Vandaar.

Vorige post Volgende post

20 reacties

  • Reageer Mimi Rose 02/04/2015

    Ja, ik ben bang. Heel bang. Jaren geleden was het zelfs zo erg dat ik wakker bleef ’s nachts. Ik durfde niet te slapen. Na 2 dagen moest ik wel en viel de volgende dag in slaap, urenlang. :-/

    Nu ik Yoji heb ben ik weer bang. Ik heb m’n momenten. Ik lig heel vaak te kijken of hij wel ademt. Soms slaapt hij zo stilletjes dat ik het even moet checken.

    En door mn hyperventilatie was ik vaak bang dat ik ging. Zelfs jaren geleden op Groningen CS. Ambulance alles. Schaamde me zo. Hahaha. Kan er nu om lachen, maar sindsdien heeft therapie me geholpen. Eh ja, bij mij was t dus heel erg. 🙁

  • Reageer Marjolijn 02/04/2015

    Hmm nee ik ben niet bang voor de dood zeg ik altijd heel stoer, maar dat komt omdat ik 84 word dus dat duurt nog ff. Maar als ik er aan zou denken dat ik volgende week dood zou gaan dan word ik eigenlijk heeeeeeeeeel bang. Ik zou er echt ALLES aan doen om dat niet te laten gebeuren. Maar ja, dat kan dus niet. En dat maakt het zo angstig. Dus mijn remedie is, gewoon tegen jezelf zeggen dat je gezond en gelukkig heeeeel oud word tot je op een leeftijd komt waarbij je vanzelf dood wil (ik ken ze!)en vooral niet denken aan wat er allemaal zou kunnen gebeuren.

  • Reageer Jazzy 02/04/2015

    Nee, ik ben niet bang voor de dood. Als in: niet bang voor wat er gebeurt als ik dood ben. Waarschijnlijk niet zoveel namelijk 😉
    Ik ben wel bang om dood te gáán. Ik zou sowieso niet nu al dood willen (duh) en ik vind het best een eng idee dat je niet weet hóe en wanneer je doodgaat. Dus conclusie: het moment van doodgaan lijkt me eng, maar niet het dood zijn zelf. En natuurlijk heb ik de angst om belangrijke mensen om me heen te verliezen ook, maar voor mij is dat meer omdat je ze dan nooit meer kan zien en samen dingen kunt beleven.

    Ik hoorde trouwens ook die uitspraak van Katja Schuurman en ik besloot toen wel dat als er ooit een pil komt voor het eeuwige leven, ik ‘m waarschijnlijk niet wil hebben. Ten eerste: veel te druk joh met zoveel mensen. Ik vind de stad op zaterdag al erg. Ten tweede: ’t is ook wel een keer goed geweest toch?

  • Reageer Annagreet 02/04/2015

    Herkenbaar stukje, soms heb je van die momenten. Fijn dat je het dan zo even vasn je af kan schrijven! Lucht dat ook op?

    Soms komt zo’n gevoel ineens heel dichtbij. Vooral op het moment dat je van dat soort stukjes leest of het nieuws van een vliegtuig wat neerstort. We zijn mensen en we gaan ooit sterven. Dat is ook heel erg raar.

    Toch wees blij! Je leeft en je hebt een leuk leventje en inspireert elke dag mensen met je blog om ook te genieten 🙂

    Ik heb niet echt een punt met mijn reactie, maar wilde je toch even ene hart onder riem steken 🙂

  • Reageer Marlous 02/04/2015

    Nee, ik ben eigenlijk helemaal niet bang voor de dood. Scheelt dat ik ook niet geloof, dus ik hoef niet te vrezen dat ik in de hel kom ;-). Wel zou ik het natuurlijk ook verschrikkelijk vinden als mij verteld werd dat ik over een week dood zou gaan, maar dan nog.. De angst dat een dierbare (mijn ouders bv) doodgaan is veel groter. Nu ze de 60 hebben bereikt ben ik daar opeens veel vaker bang voor.

    Verder denk ik trouwens zo af en toe wel aan de dood hoor. Dat het zo pats boem afgelopen kan zijn. Daarom heb ik me voorgenomen om ook heel erg te genieten van het moment, en geen dingen te doen waar ik niks mee op schiet.

  • Reageer Jenn 02/04/2015

    Nee, ik ben totaal niet bang voor de dood. Ik ben ook gelovig, en ik geloof dat het leven na de dood alleen maar beter kan worden! Waar ik wel ‘bang’ voor ben is het sterven: ik hoop echt van harte dat ik rustig in mijn slaap mag gaan, of juist met één klap op slag dood, in plaats van een nare/pijnlijke/langzame/benauwde dood, brr.

  • Reageer iooon 02/04/2015

    Zo eng dat ik dit stuk eigenlijk niet lees… 😡

  • Reageer Nimke 02/04/2015

    Als gelovige sluit me aan bij Jenn: ik geloof dat het leven na de dood alleen maar beter kan worden! Ik ben dus ook niet bang voor de dood. Het lijkt me voor degenen die achterblijven alleen niet heel leuk als ik dood ga, maar ook dan weet ik dat ze niet alleen zijn.

  • Reageer Madelon 02/04/2015

    Sinds ik Z heb denk ik daar vaak over na. Een heel eng gevoel eigenlijk.

  • Reageer Ann 02/04/2015

    Oprecht niet bang voor mezelf, maar wel des te meer om mensen rondom mij te verliezen.

  • Reageer Mara 02/04/2015

    Ok, misschien moet je het concept van hemel en hel een beetje abstraheren. Ik denk niet echt dat dit plekken zijn met verschrikkelijk vuur of juist zachte wolkjes en hardgeluidjes. Ik denk dat het allemaal wat minder sprookjesachtig en karikaturaal is dan jij het je nu voorstelt. 😉
    Of maakte je een grapje?

  • Reageer Maris 02/04/2015

    Ik zou niet graag dood willen. Maar vooral omdat ik mijn kindjes dat verdriet niet aan wil doen. Maar voor de rest ben ik er niet bang voor. Waarom niet? Omdat ik niet denk dat het daarna stopt. Ik geloof dat mijn ziel veel meer doet. En dat ik nog VEEL meer ga doen dan alleen dit leven hier. Dus als ik hier wegga, ga ik iets anders doen. En ik kom vanzelf mijn man en kinderen wel weer tegen. Noem het hemel, noem het reincarnatie. Ik geloof gewoon in mijn ziel. In het universum. In meer dan dit. En dat het niet het ‘einde’ is als je dood gaat, maar weer een afsluiting van een hoofdstuk en het begin van een nieuwe.

  • Reageer Sofie 02/04/2015

    Ik heb in mijn studententijd een keer gedroomd dat ik dood ging en toen was het helemaal niet erg. Er kwam een soort rust in mij die echt heerlijk was. Dus voor mezelf ben ik er niet bang voor.

    Ik heb wel een tijd gehad toen mijn dochter net was geboren dat ik heel bang was dat zij zonder moeder zou opgroeien. Inmiddels heb ik echter genoeg vertrouwen in haar vader, ook zonder mij redden ze het wel. Alleen is het toch wat gezelliger als ik er nog even bij ben. Daar hoop ik dus maar op 🙂

  • Reageer Inge 02/04/2015

    Ik ben er dus ook bang van… Soms lig ik in mijn bed, en denk ik: stel je voor dat ik vannacht sterf, zou alles dan gewoon zwart zijn, zou ik beseffen dat ik er plots niet meer ben, bizarre dingen dus, want overdag denk ik dan: natuurlijk besef je niet dat je dood bent!
    En ja, hier dus ook hé, soms denk ik dat mijn dochtertje niet meer ademt, ik heb ze zelfs één keer wat weg en weer geschud (geschud is wel een groot woord, het was meer zo mijn hand op haar buikje en eventjes weg en weer bewegen, dit ter verduidelijking, voor ik word aanzien als babyshaker!) want ik was in paniek, en toen werd ze wakker waarop ik voorzichtjes over haar hoofdje wreef en zei: sssshh, slaap slaap… erg hé 😀

  • Reageer Whitney ♡ Whtnysworld 03/04/2015

    Ik ben er niet bang voor, meer van wat nu? Niet dat ik zeg van goh ik kijk er naar uit. Wat mij meer bang maakt is het verliezen van je kind. Dat lijkt me zo verschrikkelijk.

  • Reageer emily 05/04/2015

    Ik denk hier ook wel eens over na. Persoonlijk zou ik het alleen jammer vinden als ik bijv. nu dood zou gaan *eerst even afkloppen* dat ik niet alles wat het leven te bieden heeft ontdekt. Verder ben ik juist nieuwsgierig naar het leven hierna. Ik ben niet gelovig en geloof dan ook niet in een hemel of hel. Maar als ik denk hoeveel stelsels met zonnen en planeten er zijn denk ik dat we steeds een ander leven hebben. Of dat nou als mens is of als dier. En in elk leven leert je ziel (voor ons nu onbewust maar voor je ziel denk ik bewust) elke keer weer een beetje meer. En als je dan alles hebt geleerd dan ben je een Pokemon Master. Oke nee grapje XD Ik denk niet dat je als mens, maar ook als ziel niet genoeg kan leren, dus er hoeft natuurlijk geen eind te zijn. Ik denk dat alles oneindig is. Ik kan gewoon niet geloven dat als je dood gaat, dat dat het is.
    (Ik ga hier binnenkort ook maar eens een blogje over posten want wil mijn theorie verder uitwerken bedenk ik me nu 😀

  • Reageer emily 05/04/2015

    Oh ja, en ik ben eigenlijk meer bang voor de dood van anderen of het verdriet van anderen als ik dood ga. Want dat is verschrikkelijk, om iemand dan zo te moeten missen.
    Verder hoop ik wel dat ik rustig kan sterven zonder pijn, want dat is het enige wat ik eng vind aan doodgaan.

  • Reageer Soraya 09/04/2015

    Ik weet het niet. Ik heb een flinke depressie overwonnen, maar tijdens die periode vond ik de dood niet zo eng. Ik kan me heel goed voorstellen dat je de angst voor de dood sterker hebt als je moeder bent. Als ik kinderen zou hebben zou ik graag willen dat mijn kinderen langer leven dan ik. Het lijkt me verschrikkelijk om de dood van je kind mee te maken. Maar ergens geloof ik ook wel dat alles goed komt als je overlijdt. Dat je misschien ooit samen komt in de hemel of weet ik veel. Niet te veel over nadenken denk ik.

  • Reageer Roos 12/04/2015

    Hm, ik ben eigenlijk niet echt bang voor de dood. Ik ben gelovig en denk dat het na dit leven niet ophoudt. Waar ik dan precies naartoe ga, tja, dat kan ik met mijn miniscule mensenbrein niet bevatten, dus ik ga niet eens proberen na te denken over de hemel of de hel. Overigens denk ik dat de hel is: een plaats waar God niet is. If that makes any sense 🙂
    De dood van mijn geliefden echter; dat is wel ff iets anders. Idd, sinds ik moeder ben, is er maar een echte angst die ik heb en dat is dat mijn dochter iets overkomt…

  • Reageer Evelien 23/04/2015

    Hoi Des!
    Ik was ook altijd heel bang voor de dood, totdat iemand tegen me zei dat je het kon vergelijken met (nog) niet geboren zijn of slapen. Die ideeën hebben mij heel erg geholpen er wat meer vrede mee te krijgen. Heel veel succes er zelf mee! liefs

  • Laat een reactie achter