Heb ik weer

25/04/2015 - 13 reacties

Ik ben heel slecht met namen. Namen en gezichten onthouden. Heel slecht van mij, ik weet het.

Mijn zusje woont nog in de stad waar ik ben opgegroeid. Soms komt ze iemand tegen van vroeger. “Hoe gaat het met je zus?”, vragen ze dan. “Ik heb nog bij haar in de klas gezeten”. Mijn zusje geeft het weer door aan mij “he, ik kwam die en die tegen”, maar ik heb vaak geen idee wie het is. Ik zit dan heel diep in mijn geheugen te graven, maar echt, ik weet het gewoon niet meer.

Bij workshops/vergaderingen/op werk heb ik dat ook altijd. Daar heb ik inmiddels wel iets op gevonden. Bij het voorstelrondje zorg ik ten eerste dat ik de naam heel goed gehoord heb. En dan bedenk ik een ezelsbruggetje. Bijvoorbeeld “Trees, haar naam lijkt op Thee, en ze drinkt thee, en ze heeft een t-shirt aan”. En dan is het maar aan mij om dit ook echt te onthouden.

Mijn vader heeft het nog erger. Die komt soms iemand tegen, heeft daar vervolgens een heel gesprek mee en komt thuis met de mededeling “maar ik weet niet hoe hij heet”.

Het is heel erg, ik weet het. Het komt natuurlijk zo DES(oh vandaar)geïnteresseerd over. En andere mensen weten wel altijd mijn naam nog.

Lekker makkelijk denk ik dan. In grote groepen ben ik vaan de enige met zo’n lange en “buitenlandse” naam (“je hebt zo’n exotische naam!”).  Ik moet vaak allemaal Anna’s, Sanne’s, en Linda’s (altijd die Linda’s!) onthouden.

En toch is het geen excuus. Ik mag best wel even wat beter mijn best doen.

Maar goed, het kan nog altijd erger. Ik bracht laatst Ed naar de kinderopvang. Zijn juf stond te wachten terwijl ik afscheid van hem nam. “Nou, ga maar gezellig naar juf Esther”, zei ik.
“Ja”, zei zijn juf toen, “ik snap niet zo goed hoe je bij Esther komt. Ik heet namelijk Wendy”.

Het erge is nog dat ik LOML net vroeg of hij wist hoe zijn juffen heten. “Ja ehh, Yvonne en Esther toch? Zo noem jij ze tenminste”.

Verschrikkelijk dit. Echt het is beter voor de hele wereld als iedereen vanaf nu gewoon naamkaartjes gaat gebruiken.

Vorige post Volgende post

13 reacties

  • Reageer Madelon 25/04/2015

    Mamadementie. Het gaat over. Hoop ik.

  • Reageer Nicky 25/04/2015

    Ik heb het ook! En met gezichten ben ik ook slecht sinds ik in de winkel werk. En als ik dan ergens iemand tegenkom, en ik herken die dan, dan weet ik niet van waar. Is het van ons stamcafé, of is het uit de winkel? Gelukkig is vriendlief meestal bij me, en dan kan ik weten of het vanuit dat stamcafé is of niet.

  • Reageer sigrid 25/04/2015

    ik had ’t laatst in de klas. ‘Naomi, ik heb je net gevraagd of je recht wilt gaan zitten.’ ‘Okee, maar ik heet niet Naomi…’ (SHIT)
    ik bedenk er ook altijd ezelsbruggetjes bij ;).

  • Reageer Aïsha 25/04/2015

    Een voordeel: nu vergeet je haar naam NOOIT meer

  • Reageer Maai 25/04/2015

    Whahaha dat laatste stukje. Dat heb ik nou weer niet. Ik ben best goed met namen en gezichten. Ik klopt het toch even af 😉

  • Reageer Wen. 25/04/2015

    Hoe kan je DIE naam nou vergeten?! BAM ezelsbruggetje; you’re welcome 😉

  • Reageer Marieke 25/04/2015

    Haha wat erg!

    Ik ben zelf leidster op een kinderdagverblijf en irriteer me soms echt aan ouders die na honderd jaar nog niet weten hoe je heet.
    Dan denk ik: Ik zorg 2/3/4 dagen in de week voor jouw kind, come on!
    En ik weet dat wij er voor betaald worden enzo, maar soms willen wij ook een beetje erkenning dat we het goed doen en dat we partners in de opvoeding zijn haha! Ipv de naamloze juf te zijn. Dus ik begrijp Esther echt heel erg goed. Ik bedoel Wendy dus.
    Haha.

    Wat helemaal ongemakkelijk is, als je denkt laat maar en dan moet je voor altijd Esther zijn. Been there

    Funny though en snap je wel 😛

  • Reageer iooon 26/04/2015

    Ik ben ook rampzalig. Ik moet zelfs nadenken bij de naam van mijn eigen zoon. En man. En broers. En ik haal ze allemaal door elkaar.

  • Reageer Ilse 26/04/2015

    Haha wat erg. Ik had dit vooral toen ik op de familiedag van mijn vriend in één keer zijn enorme familie aan me voorgesteld kreeg. Zie dat maar eens te onthouden!

  • Reageer Ayla 26/04/2015

    Ik heb een goede truc! Zeg:
    ‘Wat is je naam ook al weer?’
    Esther zegt dan geirriteerd: ‘Ik heet Wendy!’
    En dan zeg jij: ‘Hahaha dat weet ik toch Wendy!! Ik bedoel je achternaam!’

  • Reageer Linda 26/04/2015

    En als je eenmaal zo’n verkeerde naam in je hoofd hebt bij iemand kom je er nooit meer vanaf. Heel vervelend. Enneh.. sorry hé, maar ik heet dus ook Linda 😉

  • Reageer Jacobien 30/04/2015

    Heel herkenbaar! En wat leuk, dan zitten Adam en Eva vanaf nu denk ik bij elkaar in de groep, Eva stapt vandaag over naar de Witte Dwerg. Wel maar voor twee maanden, daarna gaat ze naar een kdv dichter bij ons huis.

  • Reageer Ikram 08/05/2015

    Zo’n leuk stukje!! Ik ben wel goed in gezichten onthouden en vroeger ook in namen, maar ik heb de indruk dat dit minder is geworden. En inderdaad ik denk dan altijd ‘oei, wat was die haar/zijn naam weer?’. En ik vind het nog erger als ze tijdens een gesprek dan mijn naam wel gebruiken (om iets te vragen of afscheid te nemen ofzo) en dat ik die van hen niet (meer) weet :p

  • Laat een reactie achter