Wederom doe ik maar wat

13/06/2015 - 10 reacties

Soms wil Ed niet eten. Dan heeft hij geen zin, doet hij zijn mond stijf dicht of (nog leuker) spuugt hij het gewoon uit.

Soms heeft hij ook flinke woede aanvallen. Dan wordt ie ergens heel boos om, en gilt hij alles bij elkaar. Hij wil dan niet luisteren en wil perse NU iets hebben, ook al zijn we op bezoek/in de auto/op de fiets/midden in de winkel, vul het zelf maar in.

Wat hij ook heeft ontdekt is het woordje “mijn”. Alles is van hem. Ik, zijn vader, zijn eten, en vooral: zijn speelgoed. Dat Joep dat maar even goed weet, want zodra Joep even aan zijn speelgoed zit rent Ed naar hem om hem weg te duwen. Of te slaan.

Op dit soort momenten vind ik het heel belangrijk om even goed op te treden als ouder. Om dus streng te zijn. Hem goed te spreken “Ed, NIET DOEN!”. “Ed, NIET SLAAN!”. “Ed, SAMEN SPELEN!!”. “NEE, Ed, STRAKS!! “.

Zo, denk ik dan. Ik als moeder zal hem wel eens even opvoeden. Alleen vraag ik me de laatste tijd af of het uberhaubt wel helpt wat ik doe. Wat ik zeg. Ed is immers 2 jaar, en dit is nu volop de fase waar hij in zit. En hoevaak ik hem ook zeg dat hij even moet wachten, dat hij geduld moet hebben of dat hij samen moet spelen, hij kijkt me aan alsof ik russisch praat. Hij begrijpt er, kortom, helemaal niets van.

LOML, of mijn ouders, zeggen dan: laat nou maar gewoon even. Het is een bui, een fase, het komt vanzelf wel weer goed.

Ja, denk ik dan, maar wat nou als het NIET goedkomt? Wat nou als hij later dit ook doet op school? Of op werk? Dat het zo’n bloed irritante collega wordt? Of dat het zo’n kind wordt met een bleke smoel omdat ie nauwelijks vitaminen binnenkrijgt en alleen maar brood met hagelslag eet? Wat dan?? Of hoe Roos het zegt over haar peuter puber dochter “Ik heb zo’n horror-beeld in mijn hoofd van een strontvervelend meisje, dat denkt overal recht op te hebben, geen belangstelling of respect heeft voor andere mensen, dieren of spullen en gewend is dat alles gaat zoals zij het graag ziet.”.
Ja, ik herken het. En dan is dat natuurlijk mijn schuld, want ik ben de ouder, en ik had gewoon beter moeten opvoeden.

Maar is opvoeden ook loslaten? Is opvoeden ook vertrouwen hebben? Vertrouwen hebben in je 2jarige kind (ieh!), vertrouwen dat het wel goedkomt? Is opvoeden ook vooral je idee van opvoeden bijstellen en flexibel zijn?

Kortom; ook in deze fase ben ik weer eens de weg kwijt in opvoedland, doe ik maar wat en hoop ik maar op het beste.

Vorige post Volgende post

10 reacties

  • Reageer wietske 13/06/2015

    Komt wel goed, niet eten? Prima, bordje weg en dan maar niets. Ook geen boterham ofzo…of lekkers! Gillen en boos worden? Negeren! Geen aandacht op die manier… dat heeft bij ons gewerkt…en wees gerust, het gaat over en komt goed. Consequent blijven…

  • Reageer Manja 13/06/2015

    dikke knuffel!

  • Reageer Kim 13/06/2015

    Opvoeden van een kind lijkt me zó moeilijk. Maar Des, ik denk dat je het helemaal goed doet. Het komt echt wel goed met je kinderen. Ze hebben een toffe papa en mama, dus geen zorgen! 😉

  • Reageer Maaike 13/06/2015

    Jamie had heel veel van die buien… (rond zijn 4de jaar vooral) Soms nog steeds maar het valt nu reuze mee… (hij is nu 7)

  • Reageer Nicole 13/06/2015

    *boks*

  • Reageer Lisa 14/06/2015

    Lijkt me best moeilijk om mee om te gaan. Het lijkt erop dat je het goed doet met maar wat doen. Meer kun je niet doen 🙂 (sorry voor al die doe’s). Veel succes!
    (Maar, misschien een kleine geruststelling: ik was ook een verschrikkelijke peuterpuber. Het enige woord in mijn vocabulaire was ‘nee’. En kijk eens hoe geweldig ik nu ben (hahaha sorry))

  • Reageer Wen. 16/06/2015

    Zo fijn die reacties van andere mensen. Take them to heart, komt wel goed schatje!

    En uiteindelijk worden ze toch wie ze ZIJN en doen ze hun eigen ding met wat jullie ze meegeven. Broertje en ik zijn zooooo verschillend, hebben TOTAAL andere wegen bewandeld en hebben dezelfde ouders ^_^ (ik neem aan dat jij&zusje ook geen carbon copies van elkaar zijn) Dus overschat je invloed als ouder ook niet, scheelt weer een beetje! 😉

  • Reageer marlies 16/06/2015

    je bent goed bezig Des. De éne tweejarige is de andere niet (en ik kan het weten, met een tweeling van 2 jaar): een gemakkelijk vrolijk meisje, en een knorrige jongen, wiens vocabulaire vooral bestaat uit ‘neen’, en soms de hele avond uit frustratie op de grond ligt… Dus inderdaad, invloed niet ‘overschatten’, een deel zit er gewoon in, en wij kunnen leren op de juiste manier kanaliseren…

  • Reageer Aïsha 17/06/2015

    We doen allemaal maar wat. Is het niet met opvoeden, dan is het wel in ons eigen leven. You got this, girl!! Lekker doorgaan. KUS

  • Reageer Paul 27/07/2015

    Ik heb geen kinderen dus geen ervaring, maar wel een gevoel hierover, dus dat spreek ik dan maar gewoon uit. Zodra Ed zijn broer Joep pijn doet, dan zou ik ingrijpen. En verder zou ik het even laten inderdaad. Het hoort bij de leeftijd om begrip te krijgen van wat van hem of anderen is, zo weet ik uit mijn studie psychologie.

  • Laat een reactie achter