.

05/08/2015 - 7 reacties

Screenshot_2015-08-04-11-52-17

Mijn vriendin. Mijn ooms. Een oma. Een opa. Een kennis. Een collega. De man van een vriendin van mij. Een zoontje van een mama blogger, verdomme nog maar 4 jaar oud. Een buurman. Een buurvrouw. Een (ex)klasgenote.

Steeds meer om me heen.
Kanker.
Overleden, of nog vechtende.

Ik ben niet de enige. Wie kent er iemand die niemand kent die kanker heeft? Volgens mij niemand. En nu ben ik totaal geen hypochonder maar toen ik laatst een bultje voelde moest ik spontaan huilen. Ik wil niet dood! Ik heb kanker! Ik weet het zeker, want begon het bij die en die ook niet met een bultje en was die niet binnen anderhalf jaar dood?

Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Of wat ik moet zeggen. Tegen al die nabestaanden. Of tegen al die mensen met dierbaren die nog vechtende zijn. Heb hoop? Het komt goed? Of geniet nog van alle mooie momenten? Ik weet het niet. En “ik weet het niet” zeggen is ook zo…stom. Ik wil veel meer doen dan ik weet het niet zeggen. Ik wil helpen, ik wil iets doen.

Maar het kan niet. Dus ik schrijf gewoon een stukje.
En ik hoop dat ik daarmee in ieder geval een beetje iets doe.

Vorige post Volgende post

7 reacties

  • Reageer Sandra 05/08/2015

    het is zo’n verschrikkelijk nare ziekte. En het is gewoon vette pech 🙁 it just happens and it sucks.

    Knuffel Des. Stukjes schrijven en er voor de mensen zijn is het enige wat je kunt doen.

  • Reageer Marieke 05/08/2015

    Ik vond “ik weet niet wat ik moet zeggen” en “het is gewoon kut” vaak fijner dan allemaal andere lief-bedoelde, opbeurende woorden waar ik zelf echt niks mee kon. En als iemand dichtbij genoeg is: een dikke knuffel en een pan soep.

    Maar als je écht iets wil doen kun je natuurlijk ook even zelf dat medicijn uitvinden. Daar zouden denk ik ook wel heel veel mensen blij mee zijn 😉
    x

  • Reageer Emma 05/08/2015

    ik moet er een beetje van huilen, van je stukje
    afgelopen juni bleek mijn vriend kanker te hebben, drie uur na het nieuws al onder het mes om de tumor te verwijderen.
    Na een paar (hele lange) weken gelukkig ‘goed’ nieuws gehad, geen uitzaaiingen en zelfs nu (nog) geen behandeling nodig. Dus we hebben geluk (?), maar ja. Het blijft kanker.
    Ik ben nu al een beetje nerveus voor de volgende controle-afspraak en blegh. Zo kut allemaal.

    En als iemand ‘ik weet het niet’ tegen me zegt vind ik dat ook niet erg, eerder lief. Ik weet het zelf namelijk ook niet. Iedereen die iets heeft gezegd blijft me bij, dat wel, hoe stom dan ook

    dikke knuffel, voor jou en wie dan ook in je omgeving die het moeilijk hebben erdoor!

  • Reageer Linda 05/08/2015

    Ik weet ook niet zo goed wat ik hieronder als reactie moet schrijven. Het is gewoon een verschrikkelijke ziekte. Ik ben mijn opa en oma er in razend tempo door verloren. Van de ene op de andere dag opeens ontzettend ziek en je kunt er vaak niks tegen doen. Dat er maar snel een medicijn wordt uitgevonden, ja.

  • Reageer Ilse 05/08/2015

    Mijn zus wordt vrijdag geopereerd aan een hersentumor. Ik weet ook niet wat ik moet zeggen tegen haar, ik probeer er gewoon te zijn. Ik denk dat laten weten dat je aan iemand denkt al heel veel kan betekenen.

  • Reageer Inge 06/08/2015

    Echt een verschrikkelijke ziekte, ik heb mijn grootouders er ook aan verloren, een nonkel, en de grootouders van mijn man… En ja, wat moet je gaan zeggen hé, gewoon al de standaard vraag: hoe gaat het? zelfs die lukt niet, want natuurlijk gaat het niet goed op zo een momenten. Er zijn voor hen, dat is inderdaad wel het beste denk ik dan.

  • Reageer Marieke 06/08/2015

    Het is verschrikkelijk. Als er iemand is overleden, hoef je bijna niet meer te vragen naar de oorzaak. Bijna altijd is het die grote K. Ik heb ook mijn portie gehad in mijn directe omgeving, zo verdrietig. 🙁

  • Laat een reactie achter