Lekker gemixt enzo

17/08/2015 - 10 reacties

11887916_10153172443421025_1813778218540632977_n

Voor vandaag was ik een beetje inspiratieloos, maar gelukkig is daar Facebook en Twitter. Even wat roepen, en hoppa daar komt iedereen al met de onderwerpen. Food en recepten (komen eraan), waarom er een taboe heerst op schreeuwen op je kinderen (bekentenis: ik doe het), waarom ik niet aan het wielrennen ben ipv hardlopen (dat weet ik eigenlijk ook niet??? ik denk dat ik het eens ga proberen), social media (oh ik kan zoveel stukjes schrijven over mijn continue haat/liefde verhouding met social media), en: interracial couples. Die vond ik wel een goeie.

Want ik heb natuurlijk zelf een “interracial” ehh huwelijk. Ik ben zelf van Indonesische afkomst (neehee, geen indo ben ik, maar volbloed) en LOML is een Marokkaan (kan ie ook niets aan doen, zeg ik er altijd achteraan, maar das geen leuk grapje meer).

In mijn familie en vriendenkring zitten er ook veel gemixte relaties. Mijn nicht is getrouwd met een Somaliër, mijn nichtje is getrouwd met een Armenier, mijn andere nichtje met een Afrikaan (ik ben even kwijt van welk land hij komt, sorry). Mijn beste vriendin R. is Hindoestaan en gaat al jaren met een Kaap verdier (en ik wacht nog steeds op een bruiloft).

Hoe is dat nou eigenlijk, een relatie met iemand van een ander land/cultuur? Loopt mijn relatie hetzelfde als een Nederlander met een Nederlander? Zou mijn relatie hetzelfde zijn als ik met een Indonesiër ging? Heb ik (of hij) te maken gehad met vooroordelen? Wat vinden mijn of zijn ouders ervan? Hebben we verschillende normen en waarden, en hoe gaan we hiermee om?

Hoewel LOML en ik dus niet dezelfde afkomst hebben, hebben we wel hetzelfde geloof.  We doen beiden misschien niet veel aan het geloof (in praktische zin) maar het is wel een belangrijke basis. Dat scheelt al heel veel. Daarnaast verschillen de Indonesische en Marokkaanse cultuur niet veel van elkaar. Beleefdheidsvormen zijn nagenoeg hetzelfde, familie staat bij ons beide hoog in het vaandel net zoals bepaalde “schaamte” gevoelens. Er zijn een paar verschillen, maar dat staat zeker niet tussen ons in, en hoeft niet eens besproken te worden.

LOML en ik hebben dus weinig tot geen last van de kleine verschillen in culturen tussen ons, maar ik denk dat het ook helpt dat we wat dat betreft op dezelfde lijn zitten. We zijn beiden gek op ons land (LOML: Marokko is beter in voetbal, jullie in..wat eigenlijk? Ik: lui zijn), op onze eigen cultuur, maar we zijn ook hier geboren en getogen waardoor we ook op zeker niveau ook Nederlands zijn. En ja, daar hebben we beiden weleens moeite mee. Hoe om te gaan met Nederlanders is net wat anders dan hoe wij zijn opgevoed/opgegroeid.

Natuurlijk heb ik mij (zeker in het verleden) vaak moeten verdedigen dat ik met een Marokkaan ging “nee, deze is wel goed, ja hij werkt, nee hij steelt geen tasjes, ja hij praat goed Nederlands, ja zijn ouders ook”. Dat valt tegenwoordig wel mee, maar het kan ook zijn dat ik dat vaak langs me heen laat glijden. Vroeger kon ik me er nog wel boos om maken maar inmiddels snap ik, zeker door de rol van de media, het wel.

Mijn ouders vinden het prima met wie ik thuiskom, als ik maar gelukkig ben. Dat LOML al moslim was vonden ze alleen maar nog mooier. Mijn schoonouders hadden ook geen enkele moeite met mij, maar ik ben dan ook de leukste schoondochter ever (he mam!)

En nu we kinderen hebben? Ik zou het heel mooi vinden als Ed en Joep later zouden zeggen “ik voel me Indonesisch en Marokkaans”. Of als ze beide talen even goed spreken. We proberen beide onze cultuur mee te geven door bijvoorbeeld onze eigen taal te spreken, vakanties naar familie in Indonesië en Marokko en vooral: door zoveel mogelijk te vertellen.

Ik denk dat met onze hele multi culti samenleving in de toekomst er veel meer gemixte huwelijken komen. En dat lijkt mij alleen maar mooi. Ik denk dat je wereld (en kennis) zoveel groter wordt. Ik heb een lieve schoonmoeder die mij tajine leert maken, ik vreet me te pletter aan die Marokkaanse koekjes en heb er een vakantiehuis bij.
Kortom: interracial daten? Ik raad het iedereen aan.

 

Vorige post Volgende post

10 reacties

  • Reageer Madelon 17/08/2015

    Duimpje omhoog voor interraciale relatie 😀

  • Reageer Marjolijn 17/08/2015

    Helemaal met je eens!

  • Reageer Ilse 17/08/2015

    Mooi geschreven! Ik herken het stukje van het moeten verdedigen van je vriend wel. Ik heb vijf jaar een relatie gehad met een Turkse jongen. Het kwam weleens voor dat ik vertelde over mijn vriend en dat mensen dan heel geïnteresseerd waren, en dat ze dan ineens heel anders deden wanneer ze zijn naam hoorden. Ik zei er altijd maar bij dat hij platter Brabants sprak dan ik 😉

  • Reageer Vlienelien 17/08/2015

    Mijn vriend is een Bounty: wit van binnen, bruin van buiten ? ik leer van hem en hij van mij. Duimpje omhoog inderdaad ?

  • Reageer Jenn 18/08/2015

    Mooi geschreven!

  • Reageer Rox 18/08/2015

    Fijn dat jullie er geen last van hebben! De Belg is, zoals zijn naam doet vermoeden, een Belg en ondanks dat we hemelsbreed twee uur van elkaar afwoonden voordat we elkaar leerden kennen, zijn er grote verschillen op te merken. Ook als je kijkt naar onze families. We hebben er zelf zelden last van, maar soms merk je toch dat je heel anders bent opgevoed en opgegroeid. En dat kan best lastig zijn.

  • Reageer yvonne 18/08/2015

    Ik denk dat iets pas een probleem is als je er een probleem van maakt.
    Goed beschreven weer Des!

  • Reageer Maai 18/08/2015

    En echt, je krijgt er prachtige lindjes van (al zijn die van mij opzich ook goed gelukt dacht ik zo ;-))

  • Reageer Linda 18/08/2015

    Ik ben ook voor! Mijn vriend komt uit Bosnië en dat zorgt eigenlijk helemaal niet voor problemen. Juist leuk om verhalen te horen over zijn opvoeding versus mijn oerhollandse opvoeding.

  • Reageer Kleine Atlas 19/08/2015

    Wat ik me nu afvraag: welke talen praten jullie dan met Ed en Joep? Mogen we daar ook een stukje over? Ik vind het allemaal superinteressant!

  • Laat een reactie achter