De man, als vader

08/09/2015 - 14 reacties

598e70b17ec39a81c471a1e16fd940b8

Voordat ik dit stukje verder schrijf wil ik even zeggen dat ik dus niet zo goed weet wat ik ermee wil bereiken. Of ik nou perse iets met dit stukje wil zeggen. Ik wil gewoon mezelf even uiten, als dat even kan (en dat kan, want dit is tenslotte mijn blog).

Enfin. Ik zag laatst bovenstaand plaatje op Facebook staan en ik vond het Erg Herkenbaar.

Laat ik voorop stellen dat LOML echt een top man is. Echt. Ik hoorde laatst zelfs een goede vriend van hem zeggen “hij is een gouden engel”. Ja, dat is dus geen grap. Maar ik snap het dus wel. LOML is, als ik zo bescheiden mag zeggen, een top gozer. Hij is altijd vriendelijk, hij is lief, hij is aardig, altijd in voor een praatje, hij zorgt voor iedereen, hij kan koken, hij is bescheiden, hij kan echt voortreffelijk zoenen als ik eerlijk mag zijn en niet heel onbelangrijk: hij is de beste vader die Ed en Joep kunnen wensen. Hij geeft ze alle liefde die hij in zich heeft en wil de jongens het allerbeste geven.

Goed.
Dat gezegd hebbende: ik moest in het begin best wennen aan LOML als vader. Of eigenlijk moet ik zeggen: ik ergerde me een beetje aan hem. Ja, zo, dat heb ik toch maar mooi even eerlijk gezegd.

Zo vroeg ik mij regelmatig af waarom ik er eigenlijk ’s nachts uitging. Ik ja, en niet LOML? Waarom werd hij niet wakker?Waarom bleef LOML ’s ochtends gerust liggen, terwijl ik er met Ed uit ging? Waarom ging LOML na het werk rustig op de bank zitten , terwijl ik eerst voor Ed zorgde, het huishouden deed en ging koken? Waarom leek het voor LOML zo lekker vanzelfsprekend en was ik continue bezig?

Laatst vroeg een vriendin van mij “heeft jouw man dat ook, dat als hij ziek is hij ook gewoon lekker kan uitzieken? Lekker op bed blijven liggen? Terwijl als ik ziek ben, ik simpelweg niet ziek kan zijn want alles draait door in huis: de was, de boodschappen, het koken, de kids?”

Ja, ik herkende het heel erg. Dat ik, als moeder en vrouw zijnde, eerst nog aan alles en iedereen denkt voordat ik op de bank ga zitten en LOML gerust kan zeggen “ik ga even een serie kijken hoor, joe!”

Hoe kan dat, en is dat eigenlijk wel eerlijk van mij? Zo zegt LOML ook altijd dat ik het hem gewoon moet vragen. Of zeggen. Als ik ’s ochtends even wil blijven liggen, of als ik even me-time wil nemen. “Dan doe ik het ook meteen”, zei hij, en eerlijk gezegd: dat is ook zo. Hij doet het, zonder zeuren, zonder te zeggen “ja maar jij hebt laatst al me-time gehad” (iets waar ik zelf wel een handje van heb…). “Het enige is dat ik ’s ochtends een klein beetje geduld van jou nodig heb en een heel veel koffie, maar dan kan je lekker blijven liggen”, zegt LOML dan.

Maar toch he…waarom vind ik het dan toch irritant? Waarom wil ik gewoon stiekem toch gewoon dat LOML het zelf doet? Dat hij tegen mij zegt “lieverd, ga maar even liggen, ik ga er wel uit”?
En is het nou echt een terechte ergernis van mij, of zegt het juist meer iets over mij: dat ik moet durven te vragen?

Wat natuurlijk ook kan is dat het gewoon een (van de vele..)minpuntjes is van de man.
Dat lijkt mij zelf sterker het geval.

Vorige post Volgende post

14 reacties

  • Reageer sigrid 08/09/2015

    haha heerlijk stukje. ben benieuwd hoe dat bij ons gaat straks…… 😉
    maar om de vraag: ‘waarom vind ik het dan toch irritant? waarom wil ik gewoon stiekem dat LOML het zelf doet?’ te beantwoorden: ik denk dat dat iets terugkerends is tussen mannen en vrouwen. ik heb dat ook, dat ik bijvoorbeeld een restaurant uitzoek en zeg: ‘kijk, hier gaan we vanavond lekker eten!’ hij is dan helemaal enthousiast enzo, maar hij snapt niet dat het voor mij niet hetzelfde is als hij zegt: ‘we kunnen anders donderdag ook uit eten gaan, waar zou jij willen eten?’ (want dan moet ik me er weer mee bemoeien en ik wil dat de dingen ook wel eens voor mij geregeld worden :P)

  • Reageer Madelon 08/09/2015

    Hihihi herkenbaar hoor. Ik heb echt moeten leren het te zeggen. En dan is het altijd prima.

  • Reageer annelies 08/09/2015

    Ha ik denk dat wij aan atypische rolverdeling hebben qua slapen. En ja ik voel me schuldig.

  • Reageer Fatima 08/09/2015

    is niet hét verschil tussen mannen&vrouwen? Dat vrouwen iets genetisch hebben waardoor ze wakker worden van een huilende baby en een man niet.

    Andere dingen zijn gewoon pure luiheid van de mannen die zij ook nog in stand kunnen houden door te zeggen dat het genetisch is hahahahahah. ‘Cultuur’ en hun mama’s zijn de grote schuldigen. Dat zeg ik als enigst dochter thuis met jongens die ik heb moeten afleren dat een glas op de aanrecht zetten ipv op tafel niet genoeg is ;).

    Het is een terechte ergernis en je moet vaker dingen vragen. Want dat ergeren zal blijven bestaan.

  • Reageer Noortje 08/09/2015

    Herkenbaar. Bij mij bestaat de irritatie juist uit het moeten vragen. Waarom sommige dingen niet gewoon eens uit jezelf doen en niet alleen als het gevraagd wordt? Ik snap dat oprecht niet en man zegt dan oprecht dat hij het anders gewoon niet bedenkt. En dat snap ik dus niet ;). Zal ergens ook wel een verschil tussen mannen en vrouwen zijn maar daarom niet minder vervelend.

  • Reageer Maris 08/09/2015

    Hahaha. Ja herkenbaar. Hier ook een gouden man en papa hoor. Maar ook hij is zo. En als ik het wil denk ik vaak dat het niet kan en ga ik maar door. Maar Rick zegt dat wij niet moeten verwachten dat zij merken dat wij daar behoefte aan hebben. Als je het wil, gewoon doen. En dan doen zij met net zoveel liefde en verantwoording het werk. Dus. Je hoort het. Gewoon gaan zitten en die serie aandoen. En zeggen dat je nu even niks doet. Of ziek bent en dat zij het mogen oplossen. En dan doen ze het.

  • Reageer Kleine Atlas 08/09/2015

    O topstukje! (Heb je het al eens laten lezen aan LOML?)
    Ik denk dat de meeste vrouwen, ik in elk geval, en jij blijkbaar ook, sowieso te weinig vragen. Als we meer vragen, zouden mannen het na een tijdje misschien wel vanzelf voorstellen. Ik denk dat wij te bang zijn niet aardig gevonden te worden, of mensen af te schrikken, of bang zijn (ik in ieder geval) dat we hen overbelasten.

  • Reageer Tamarah 09/09/2015

    Heel herkenbaar, vooral dat stukje over uitzieken (geen kinderen hier, dus het zou op zijn minst creepy zijn als wij snachts een huilende baby in huis hebben).

  • Reageer Bien 09/09/2015

    Haha mooi stukje. En ook wel wat herkenning. Ook mijn vriend is een lieverd en doet zelfs best wel veel in huis. Maar als het gaat om Eva troosten s nachts of met haar opstaan in het weekend als ze vroeg wakker is ben ik toch bijna altijd de pineut ;). Ach, ik denk dat het toch vooral een beetje mijn eigen schuld is, ik wil het ook eigenlijk gewoon graag zelf doen denk ik ;).

  • Reageer Gwen 09/09/2015

    Ik denk dat we dan stiekem met een vrouw hadden moeten trouwens

  • Reageer iooon 09/09/2015

    Ja ik wil ook graag dat hij het uit zichzelf zou doen. Nu hebben we redelijk duidelijke afspraken gemaakt en die worden zonder morren uit zichzelf gedaan (na een paar weken wennen) maar het zou fijn zijn als hij ziet wanneer ik er compleet doorheen zit en dan niet denkt “maar ik heb de hele dag gewerkt”.

  • Reageer Linda 09/09/2015

    Volgens mij hoort dat gewoon een beetje bij mannen. Mijn vriend en ik hebben dan wel geen kinderen, maar ik hoor me zelf vaak genoeg zeggen ‘Kun je dan nooit eens iets uit jezelf doen?’ Het boeit mannen gewoon niet zo als het een enorme zooi is en daarom komen ze ook niet op het idee om er iets aan te doen. Gewoon blijven vragen dan maar, zucht.. 😉

  • Reageer wati 12/09/2015

    Heul irritant. Ik heb wel geen kinderen, maar d afwas is ook een onzichtbaar iets. Of badkamer poetsen. Nooit zal hij bij het opstaan denken dat het toilet moet gepoetst worden. Toch echt wel het zwakker geslacht, die blinde mannetjes. 😉

  • Reageer Dionne 15/09/2015

    Mijn moeder (ja kom ik weer met me ‘mijn moeder zei altijd’), zei altijd: ‘Denk erom! JIJ bent ervan!’ En dat is ook zo. En ik heb ook een hele goeie papa aan de haak geslagen, hij heeft een thuisblijfdag en alles. Maar hij wordt ook niet wakker van huilgeluidjes en hij kan plannen wat hij wil, terwijl ik het eerst af moet stemmen met hem omdat er toch onbewust vanuit wordt gegaan dat ik thuis ben voor Knor. En ’s ochtends eruit ga. En ’s nachts.

    Maar ja, weet je. Ik wil dat ook allemaal doen. En ik word toch wakker. En hij niet. Dus kan ik haar net zo goed even zelf troosten/voeden/verschonen. Alleen ’s ochtends heb ik wel eens gezegd: Ok, vandaag ga ik eruit maar morgen wil ik uitslapen en dan moet jij eruit. En dat deed ‘ie toen ook. M’n zusje en d’r vriend hebben ieder een eigen ‘uitslaapdag’ in het weekend. Dus dat kan ook nog.

    (En anders leg ik Knor bij ons in bed en wijs ik gewoon naar Marijn, net zo lang totdat ze op zn rug of hoofd gaat slaan en hij wakker wordt. Werkt ook goed)

  • Laat een reactie achter op Dionne Annuleer