Kip of het ei

15/09/2015 - 9 reacties

Er schijnen dus hele makkelijke kinderen bestaan.
Ja, ik was ook heel erg verbaasd.
Van die hele makkelijke baby’s / peuters: die nooit huilen. Nooit jengelen. Nooit zeuren terwijl je aan de kassa staat of net naar de wc wil gaan. Die uren (niet 10 minuten) alleen kunnen spelen. Van die baby’s zonder krampjes of die meteen doorslapen. Of van die kinderen die overal kunnen slapen.

Ik sprak eens een moeder die zei dat ze nooit haar afspraken om de slaaptijden van de kinderen heen plande. ‘Ja daag, slapen doen ze maar in de auto, of in de kinderwagen, of bij visite”. Ik kon dat nooit doen met Ed. Ja, ik kon het met alle geweld wel doen, maar het resultaat was dat altijd dat Ed super chagerijnig was omdat hij zijn slaapje had gemist. Alsof ik dan alsnog een leuke dag had.

Ik sprak ook eens met een moeder die nooit van groeisprongetjes had gehoord.  Ik keek haar ongeloofwaardig aan. “Ehh zo’n sprongetje weet je wel? Dat ze heel jengelig zijn? Vervelend? Dat je ze het liefst het raam uit wil gooien?”.
Ze snapte totaal niet wat ik bedoelde.

Ze bestaan dus, echt. Ik spreek met die moeders. En ik weet wel wat u nu denkt. “Des, at zijn moeders die liegen! Ze hebben heust wel vervelende kinderen!”.  Nee, maar echt. Ik ken deze moeders, en ik zie hun kinderen en zie hoe makkelijk het ze afgaat.

Nou heb ik echt niet van die hele moeilijke kinderen hoor. Geen krampjes, en geen echte huilbaby’s. Maar soms heb ik het wel gewoon lastig. Soms vind ik ze wel gewoon vervelend. Soms wil ik ze wel graag achter het behang plakken.
En wat ik me laatst afvroeg: hoe komt een kind zo “moeilijk”?

Is dat nou echt iets van kinderen? Is het een karaktertrek? Of is het iets, en nu bevind ik me even op een risicovol gebied ik weet het, wat een kind aanvoelt van de moeder (of vader)? Zo ken ik ook moeilijke kinderen waarvan de moeder ook angstig (bij mij) overkomen. Maar die moeders met die makkelijke kinderen..nou ja, dat zijn dus ook van die hele makkelijke moeders. Van de “joh, we zien wel” type. Van de “we laten gewoon gaan” type. Ze dragen hun kinderen niet, geven geen borstvoeding, geven een Olvarit potje bij 3 maanden en doen gewoon lekkker makkelijk. En eerlijk is eerlijk: ik zie niets raars aan de kinderen.

Om even terug te gaan naar mij: wanneer Ed of Joep dus jengelig zijn, komt dat omdat ik dan ook me niet lekker voel /  moe ben / of gewoon “verwacht” dat ze moeilijk gedrag gaan vertonen omdat ik weet dat het sprongetje eraan komt?
Ligt het aan hun? Ligt het aan mij? Oftewel: wie was er eerder: het kip of het ei?

Gewoon een vraagstuk, zo op deze dinsdag.

Vorige post Volgende post

9 reacties

  • Reageer Wen. 15/09/2015

    Misschien dat die ouders ook makkelijker denken over hun kinderen en ze niet moeilijk vinden wanneer ze gillend 600 rondjes om de tafel rennend in een overvol pannenkoekenrestaurant de rest van de gasten terroriseren? Voila! Ik denk gewoon even freestyle mee hoor ^_^ Makkelijke ouders = “makkelijke” kinderen

  • Reageer kIM 15/09/2015

    Hier zo’n moeder met (vooralsnog) makkelijk kind. Waar ik het aan te danken heb geen flauw idee, misschien omdat mijn zwangerschap en (stuit-)bevalling nou niet heel prettig waren, of wellicht omdat ik “straks” een verschrikkelijke puber ervoor terug krijg zodat me nu een rustige start gegund is?
    Ik zie iig op tegen nr2 die zich ieder moment kan aankondigen, ben bang dat het afzien dan pas gaat beginnen want die jackpot gaat vast niet 2x op ons lot vallen 😉

  • Reageer Dionne 15/09/2015

    Ik heb dus zo’n makkelijk kind, maar ik denk dat ik gewoon poepgeluk heb. En ik denk dat het niet (ja oke soms vast wel, maar ik denk niet dat het bij voorbaat al aan de ouders ligt) aan de ouders ligt. Mijn moeder zei altijd dat als ze mijn middelste zusje er niet bij had gehad, dat hele opvoeden een lachertje had gevonden. Maar mijn zusje was een hele moeilijke baby/peuter/kleuter/meisje/puber/alles. En mijn jongste zusje en ik waren heel zen. Uit hetzelfde gezin dus.

    Overigens hou ik mijn hart vast voor een eventuele tweede. Dat wordt dan vast een draak.

  • Reageer iooon 15/09/2015

    Hmmmm goeie vraag. Mijn moeder beweerde bij hoog en laag dat wij makkelijke kinderen waren en dat het aan ons lag dat Eon moeilijk gaat slapen tijdens de sprongetjes. Tot ze hem zelf af en toe naar bed moest brengen. Ja hij wordt inderdaad niet moe. Jullie gingen gewoon slapen na 5 minuten huilen. Nou die van ons dus niet, die geeft niet op. Dus ik denk dat er gewoon makkelijke kindjes bestaan en die van ons is makkelijk, behalve tijdens de sprongetjes. Daar ben ik ondertussen wel achter.

  • Reageer Jorinde 15/09/2015

    Het belangrijkste is of ze knap zijn Des, en dat heb jij in de pocket én kan niet anders dan door de ouders komen. Neem het maar van mij aan.

  • Reageer Julie 16/09/2015

    Ik was dus zo’n makkelijk kind volgens mijn moeder. Nooit onnodig huilen, vreemde mensen waren prima en ze wilde nog wel eens vergeten dat ik er was.

    Bij mij is dat goed ‘bijgetrokken’ ;). Denk dat je beter af bent met een ‘lastig’ kind.

  • Reageer Bien 16/09/2015

    Heel herkenbaar. Ook Eva is helemaal geen moeilijk kind, maar toch heeft ze regelmatig een lastige bui. Ze kan bijvoorbeeld best driftig zijn af en toe. En ongeduldig, erg lastig in de supermarkt/bus/etc. Ik merk wel dat als ik zelf gespannen ben of even wat minder lekker in m’n vel zit, dit ook z’n weerslag heeft op haar gedrag. Maar ik denk dat het lang niet altijd daardoor komt hoor. Soms is dat opgroeien en alles wat er bij komt kijken gewoon lastig denk ik, en is ‘vervelend’ gedrag de manier om het te uiten. En ik herken ook veel van mezelf in haar gedrag, er zit gewoon best wat pit/temperament in, soms moet dat er gewoon ff uit 🙂

  • Reageer Stephanie 17/09/2015

    Ik heb dat ook vaak gedacht (had een huiltweeling, nu gelukkig al 3,5 oud). Ik heb 2 jaar lang alles rond mijn baby’s moeten plannen omdat ze zoveel nood hadden aan structuur en slaap. Maar ik heb vriendinnen met 2 kinderen waar de eerste zo een makkelijke baby was en de tweede een huilbaby, die zelf zeggen dat ze misschien geen tweede zouden gehad hebben moest de tweede baby eerst gekomen zijn. Dus dan kan het moeilijk aan de ouders liggen denk ik. Ik vrees dat het een beetje ‘geluk’ hebben is… (maar het wordt allemaal zo veel beter als ze iets ouder zijn, beloofd!)

  • Reageer Tam 23/09/2015

    Ik ben sinds anderhalf jaar tante en mijn nichtje kan goed alleen spelen maar is ook een heerlijk eigenwijs monstertje. Spiegel van haar ouders, dat wordt wat en ik mag langs de zijlijn mooi mee kijken en lachen (hahah ja ook uitlachen)
    Mijn eierstokken zijn al over de datum en de mannen die ik aantrek, tja, daar zijn zoveel boeken over geschreven. Ik geniet van mijn nichtje en van de verhalen van anderen.
    Kip/ei, ik denk dat het een contante wisseling is van spiegelen, pijnpunten raken en een oneindige bron van groeien, voor iedereen binnen het gezin.

  • Laat een reactie achter