ook zoiets: autorijden

11/09/2015 - 2 reacties
dit was een goede dag en sliep hij

dit was een goede dag en sliep hij

Heb ik jullie weleens verteld hoe dat nou gaat in de auto, met 2 kids? Nee?

Nouja, voorheen was er dus ook niet veel over te vertellen eigenlijk. Ed was als baby al super makkelijk. Zet hem in de auto, en voordat je ook maar de stad bent uitgereden sliep hij al. Geen probleem.

Tot hij dus iets groter werd. We hadden hem nog steeds in de maxi-cosi en opeens begon hij te gillen en te schreeuwen in de auto. We stopten ergens, tilden hem uit de auto, en hij werd weer rustig. Tot we besloten om weer verder te rijden. Gillen, schreeuwen en janken.
Daarna gingen we op vakantie naar Mallorca, en daar huurden we een auto met een zitje voor peuters. Wat bleek: Ed vond het geweldig. Hij was weer heerlijk rustig in de auto.
Tegenwoordig zit Ed voorin, naast zijn pa en telt hij alle auto’s die voorbij komen (“tien, tien, TIEN!”).

Maar goed, toen kwam dus…Joep. Zucht. Joep oh Joep. Wat is het ook een figuur, dit kleine ventje. Krijgt werkelijk waar al-les voor elkaar hier in huis, het is duidelijk dat hij de jongste is.  En Joep is al vanaf begin af aan een drama in de auto. Niets slapen. Niets lekker rustig zitten en om me heen kijken. Niets even lekker alles observeren. Niets “geef me een koekje en ik ben stil”.

Heel af en toe lukt het om het zo te plannen dat we net in zijn slaaptijd zitten en hij dus in slaap valt in de auto. Yes, yes, one soldier down, roep ik dan altijd naar LOML.
Maar heel vaak lukt het dus gewoon niet. De eerste tien minuten zit hij nog rustig om zich heen te kijken, maar daarna wil hij eruit. Actie in de tent. Hij vindt het niets om vast te zitten (vreemd genoeg vindt hij de kinderwagen geen probleem) en wil gewoon op schoot. En dat kan dus niet. Dus wat doe je dan als baby? Gillen he. En schreeuwen. En keihard janken.

Het is vaak genoeg voorgekomen dat we vanaf Groningen naar Leeuwarden reden (ruim 3 kwartier) en Joep alleen maar zat te janken. Eenmaal aangekomen was hij helemaal rood, had hij dikke oogjes en een bezweet ruggetje.
Ook weleens gebeurd: toen we van Schiphol terug naar Groningen moesten was hij zo moe dat hij niet in slaap kon vallen (heeft Ed dus nooit last van). Janken, krijsen, gillen. U mag zelf opzoeken hoelang je onderweg bent van Schiphol naar Groningen en daarna medelijden met ons hebben (en vergeet niet dat we die dag net van Indonesie kwamen en dus al ruim 24 uur onderweg waren).

Nu kan ik me er nog wel voor afsluiten (“denk aan fijne plek, Des, denk aan een fijne plek!”), maar LOML, vent dat hij is, kan dat dus niet.  Die wordt onrustig, hij raakt afgeleid en gaat ook nog eens sneller rijden (alsof zo’n kind dan zachter gaat huilen).

Kortom: autorijden, dat is ook nog eens een dingetje met kinderen.

Vorige post Volgende post

2 reacties

  • Reageer Bien 12/09/2015

    Oef ja, wel een beetje herkenbaar. Al heb ik natuurlijk wel wat makkelijker praten met 1 kind. Als we het goed timen slaapt Eva altijd wel in de auto maar als het niet haar slaaptijd is dan kunnen we het wel vergeten, nooit heel relaxed dan haha

  • Reageer iooon 14/09/2015

    Oef. Ik had er laatst eventjes twee achterin. Gaan ze in duet zitten huilen. Is de ene stil, steekt dan ander hem weer aan. CONTINU. Ik wil nu nog even geen twee kinderen dus.

  • Laat een reactie achter