Stap voor stap

27/10/2015 - 7 reacties

12108935_10153247866272684_6852943910701560388_n

Laatst liep ik dus weer eens een hardlooprun. De 4 mijl in Groningen (laatste keer dat ik em ga lopen trouwens, want de run kost wel iets van 22 euro voor maar 6 miezerige kilometertjes).

Dat vond ik dus best een beetje spannend. Ik had namelijk al 3 maanden geen 5km gelopen. Ik deed meerdere keren een dappere poging hoor, heust, maar mijn lichaam begon gewoon van alle kanten te protesteren. Dus besloot ik dit keer gewoon wel naar mijn lichaam te luisteren en het weer rustig op te bouwen. Na veel trainen lukte het mij de afgelopen weken om in ieder geval 3 kilometers te kunnen lopen.

Maar 3 kilometer is natuurlijk lang geen 6 km. Best spannend dus die 4 mijl. Zou ik het wel kunnen? Of zou ik als lafaard rond de 3 km moeten afdruipen naar de kant?

Gelukkig niet. De 4 mijl ging heel goed. Ja, ik wil zelfs zeggen: makkelijk. Het was heerlijk hardloopweer, het was hartstikke gezellig, mijn schoonzusje stond aan de kant: ik denk dat ik makkelijk nog een kilometer erbij heb kunnen hardlopen (ik wou eerst typen: 10 kilometer, maar dat is dan weer stoerdoenerij van mij).

Als ik lees dat Zelia (zij is echt mijn persoonlijke hardloop heldin) weer eens een halve marathon loopt of Annemerel de marathon in 3 uur en 3 kwartier loopt dan voel ik me best een beetje knullig dat ik nu een stukje schrijf over mijn schamele 6 kilometertjes. Maar die schamele 6 kilometertjes hebben mij dus wel behoorlijk wat zekerheid gegeven.
Ik heb weer vertrouwen in mijn lichaam.

Nu las ik laatst dus een stukje van mijn favoriete columniste Aaf, die ook aan het hardlopen is begonnen. Ze schreef dat hardlopen weliswaar niet meer is dan stap voor stap, de ene been voor de andere zetten, maar dat het haar zoveel heeft gebracht. Ze had nooit gedacht dat ze ooit in haar leven 5 km zou kunnen uitlopen. Ik snap haar zo goed.

Vier jaar geleden schreef ik dit stukje. Ik sporten? Ik hardlopen? Ik had betere dingen te doen, en met betere dingen bedoelde ik vooral op de bank neerploffen en tv kijken. En toch, 4 jaar jaar later is het mij zelfs gelukt om 18 km te kunnen hardlopen. Ik wil mezelf nu echt niet omschrijven onder de hashtag fitgirlDes, maar best trots op mezelf ben ik toch wel.

Kortom: dit stukje is eigenlijk vooral voor al die sporthaters en coach potatoes onder ons. Er is nog hoop lieve menschen, voor jullie allemaal.

 

 

Vorige post Volgende post

7 reacties

  • Reageer Ikram 27/10/2015

    Yes! Ik dacht tot twee jaar geleden ook dat ik doomed was om #couchpotatoeforlife te blijven! Maar met een beetje wilskracht en een goede coach en loopgroep is het mij ook gelukt om die 5km te halen 😀 Daarna wel terug gemindert maar nu opnieuw bezig en het voelt echt goooeeeeeed!! 😀

  • Reageer Maai 27/10/2015

    Ha fitgirlDes. Ik vind het tof dat je het hebt gedaan. Ik zeg elke dag weer tegen mezelf weer te beginnen maar wanneer dan? Toffe nieuwe layout, heb gegrinnikt om je welkom. Zo is het! Liefs

  • Reageer Olga 27/10/2015

    Ik vind het goed van je! Heb je nog verdere doelen qua lopen trouwens?

  • Reageer Marcella 27/10/2015

    Wat goed dat je de 4 mijl weer kon lopen Des, knap gedaan!

  • Reageer Ikram 28/10/2015

    Boohooooo :'( Ik had een reactie gelaten maar volgens mij is ‘m door je spamfilter tegengehouden 🙁

  • Reageer Sytse 02/11/2015

    Wowezers Des! Wat goed! Je geeft me hoop! Hahahah ik moet binnenkort ook maar weer eens aan de bak 😉

  • Reageer Chezzelia 04/11/2015

    Wat lief!! <3
    Wat jij doet is onwijs knap en ik vind het super stoer en knap dat je weer mee hebt gedaan en ook nog met 2 vingers in je neus gehaald! Waah! Zet het door!

  • Laat een reactie achter