Dat je opeens denkt “shit”. Of nouja..

10/11/2015 - 8 reacties

Ik heb een goede vriendin, schat van een meid is het. Iets jonger dan ik, relatie met een knappe vent, huisje, baan, ziet er verdomd goed uit en een prachtig figuur (ze is dan ook poledance instructrice). Alleen: geen kinderen.  Geeft natuurlijk helemaal niets, iedereen eigen keus in dit land. Ik spreek haar niet zoveel de laatste tijd, zij natuurlijk druk met werk enwatnogmeer, en ik druk met de kids enwatnogmeer.

Een paar weken terug was ik met Ed en Joep in het winkelcentrum bij mij in de buurt. In het midden van het winkelcentrum zit een klein speeltuintje. Een glijbaan, een wipwap, wat klim en klauterspul. Het was zaterdag. Het was druk, in het winkelcentrum en bij het speeltuintje. Tussen de krioelende kinderen zaten ook mijn monsters. Ik stond erbij, nee heust, ik ben geen angstige moeder, maar Joep loopt nog als een dronken aap dus een beetje voorzichtigheid is geboden.

Terwijl ik goed stond op te letten zag ik daar opeens mijn goede vriendin, samen met haar vriend, rustig wandelen.  Ze kwam bij me staan, we maakten een praatje. Of tenminste: we deden een verwoede poging.  Want ik vroeg haar nog maar net wat ze ging doen (“oh gewoon, even kijken waar we willen eten”), of ik zag Joep weer bijna ergens vanaf vallen, en toen ik haar vroeg hoe het bij haar op werk was moest ik weer op zoek naar Ed (verstopt onder de speeltuin “leuk mama!”).

Het was nauwelijks mogelijk om een goed gesprek met haar te hebben, op die zaterdagmiddag bij het speeltuintje. Elke keer moest ik een kind tot de orde roepen of een kind achterna rennen.
En opeens….daar midden in het winkelcentrum zag ik het contrast. Ik bezweet van het heen en weer rennen achter de kinderen aan, mijn kapsel in de war en makkelijke kleding want de moeder die roept dat het zo makkelijk is om op hakken te lopen met 2 kleine kinderen moet ik nog tegenkomen en mijn goede vriendin die zo vrij en makkelijk daar stond, die er zo goed uit zag, met hakken, in goede kleding en met zoveel vrijheid.

Ja, ik benijdde haar op dat moment. Dat ze zomaar kon beslissen wat wou doen zonder rekening te moeten houden met 2 monsters. Dat ze zo heerlijk vrij stond bij het glijbaantje, zonder kinderwagen, zonder tas vol met luiers, lotiondoekjes en koekjes voor eventueel om te kopen.  En ja, heust, ik voel me ook wel een beetje schuldig, dat ik mijn goede vriendin benijd, maar ook weer niet, want jaloers zijn op mijn kindvrije goede vriendin zegt natuurlijk helemaal niets over de liefde voor mijn kinderen.

Alleen soms, heel soms, wil ik ook gewoon even a la minute beslissen waar ik ga eten en lopen met hoge hakken en een tas zonder luiers.

 

 

Vorige post Volgende post

8 reacties

  • Reageer Nicole 10/11/2015

    AMEN!!

  • Reageer Anke 10/11/2015

    En dat terwijl ik dus denk dat er genoeg mensen zijn die jou juist benijden. (ik! ik! maar wel een positieve manier natuurlijk ;)) Je hebt het supergoed voor elkaar!

  • Reageer yvonne 10/11/2015

    ooo ben zo blij met deze volgfunctie!! En het is niet gek dat je dit gevoel even had. Zoals Anke zei: dat hebben anderen ook weer bij jou.

  • Reageer Angie 10/11/2015

    Ooh ja dit is zoooo herkenbaar!

  • Reageer Maaike 10/11/2015

    I know!!

  • Reageer Manja 10/11/2015

    bedenk maar, over 15 jaar (more or less) kun jij dat ook weer!

  • Reageer Puck 11/11/2015

    Wat goed dat je dat zo eerlijk deelt. Want zo voelen we ons allemaal af en toe. Maar eerlijk? Ik zou echt niet willen ruilen. No way dat ik op hoge hakken wil lopen!
    Ik loop liever op mijn sneakers achter mijn (zo mooi gezegd door jou) dronken apen aan.

  • Reageer Bianca 12/11/2015

    Dat ja!! En schuldig dat ik me dan voel als ik dat denk! Maar ik heb de liefste, echt waar!

  • Laat een reactie achter