Warning; een cliche stukje over de kids

23/11/2015 - 5 reacties

20151123_152021

Nee dit gaat niet over dat ik zoveel van ze hou. En ook niet dat het allemaal zo waard is. Of dat moederliefde oneindig is (al zijn deze clichés ook allemaal waar).

Des, zegt mijn moeder dan, geniet er nou maar van dat je nog thuis zit want het gaat zo snel. En dat is dus echt zo.
Het gaat zo snel.
Ze groeien zo snel.
Voor ik het weet wil Joep niet meer met zijn been tegen mijn gezicht aan liggen, voor ik het weet rent Ed niet meer trots naar mij toe als ik hem ophaal van de crèche.

Iedereen zegt het, mijn moeder, mijn tantes, mijn nichten, iedereen die al moeder is roept “het gaat echt zo snel” en als ik het weer hoor zucht ik voor de verandering eens niet met een jahaaa, ik weet het nu wel. Nee. Voor een keer zeg ik eens niets, want het is echt zo.

Ik besefte het laatst pas. Toen ik een dappere poging deed tot vloggen. Ik haalde de simkaart uit de camera en er zaten nog allemaal filmpjes op. Van Ed toen hij klein was, ik bedoel dus eigenlijk toen hij nog echt heel klein was, en van alle vakanties. Mallorca, Marokko, Indonesie, Kaap Verdie. En bij die laatste vakantie, toen zag ik het dus pas echt. Dat was in januari, begin dit jaar en we zijn inmiddels 11 maanden verder en Ed is alweer zo groot geworden en Joep die loopt gewoon al.

Het gaat zo snel, zo ontzettend snel, en ik snap opeens helemaal wat Ali B bedoelt. Ik mis ze, terwijl ze bij mij zijn, want voor ik het weet kunnen ze weer veel meer dan de dag ervoor. Ik kijk naar Joep en die kletst al wat, hij loopt en ik kijk naar Ed en hij snapt zoveel dingen en waarom gaat dit toch zo snel? Waarom mis ik alles? Als het zo snel gaat, geniet ik dan wel echt, oprecht? Of is het zo met kinderen dat hoeveel je ook van ze geniet en hoeveel je ook van elk moment iets probeert mee te pakken, het uiteindelijk toch te snel gaat?

Soms denk ik in de ochtend “was het maar half 8, lagen ze maar allebei al op bed”, maar nu schrijf ik dus dit stukje. Stop de tijd, denk ik dan, wacht nog even met groeien, wacht nog even met stapjes.

Maar de tijd gaat door, en ik ook, daarom stop ik nu met dit stukje want ze staan alweer bij mij aan tafel en ik kijk ze aan voordat ze weer weglopen, heel snel. Te snel.

 

Vorige post Volgende post

5 reacties

  • Reageer Dionne 23/11/2015

    JANKEN in de auto toen ik dat liedje voor het eerst hoorde en JANKEN als ik oude filmpjes terugkijk op m’n telefoon. Knor is nog niet eens 9 maanden.

  • Reageer Nicole 23/11/2015

    Zoooooo herkenbaar!!

  • Reageer yvonne 23/11/2015

    Heel herkenbaar. Ze gaan zo snel :-((

  • Reageer Puck 23/11/2015

    Ik vraag me dat ook steeds af, geniet ik wel genoeg. Ben ik er wel bewust genoeg mee bezig?

  • Reageer annelies 23/11/2015

    Kan ik hieruit opmaken dat de pappa fase voorbij is?

  • Laat een reactie achter