de derde

13/01/2016 - 13 reacties

“En, wanneer de derde? Ja, natuurlijk krijg ik die vraag regelmatig gesteld. “Ik weet niet eens waar ik de tijd vandaan moet halen om eentje maken!” roep ik dan (het liefst tegen mijn tantes).

Maar goed, die vraag wordt niet alleen aan mij gesteld, natuurlijk vraag ik het mezelf ook vaak af. Want wanneer gaan we dan voor die derde? Als Joep loopt, zei ik altijd, want dat is wel wat ik geleerd heb toen ik zwanger was van Joep en Ed nog niet eens liep. Maar Joep liep al heel snel, dus riep ik: ok als hij doorslaapt gaan we er weer voor! Ik vrees inmiddels dat het wel even kan duren voordat Joep van plan is om door te slapen.

Er zijn heel veel momenten, vooral de laatste tijd, dat het begint te kriebelen. Dan heb ik weer eens een draagconsult gegeven aan een kersverse mama met een ieniemienie baby en dan kan ik alleen maar denken: IK WIL OOK IK WIL OOK! Of dat ik op de bank zit met Ed en Joep en denk: oh wat heerlijk zo, hier moet nog een baby bij. Het voelt compleet, maar toch nog niet helemaal, zeggen LOML en ik altijd tegen elkaar. Ja, wij willen dus nog steeds een derde (of misschien wel een vierde).

Maar er zijn ook momenten dat ik denk: het is nu net even makkelijk. Ed en Joep spelen met elkaar, kunnen samen lopen, ik heb mijn handen vrij. En mijn lichaam begint net weer een beetje leuk te worden (die strepen worden minder damens, geloof me). En ik wil nog die halve marathon lopen. En ik wil nog op vakantie, naar verre landen, wil ik dat met een kleine baby of hoogzwanger?  Wil ik die rugpijn, die rusteloze benen? En is het verstandig: een derde nemen in een huis met 2 slaapkamers?

Ik denk dan aan mijn oma en opa, samen goed voor wel 13 (!!) kinderen.  Mijn oma dacht vast niet “goh, is het nu wel een goed moment om zwanger te worden?”. God, die vrouw was continue zwanger en ze hadden nauwelijks geld, nauwelijks ruimte, maar wel heel veel liefde en met alle kinderen is het ook goed gekomen.

Kortom: voor het eerst ben ik bezig met het “plannen” van een kind, terwijl ik altijd riep dat je kinderen juist niet kunt plannen. En niet moet willen plannen. Want altijd is een goed moment en het komt goed, heust.

Wanneer het zover is laat ik het jullie natuurlijk als eerste weten.

Vorige post Volgende post

13 reacties

  • Reageer Kim 13/01/2016

    Ik zelf zou zeggen doe het dan nu. Voor je weer gewend bent aan nachten doorslapen…meer vrijheid.
    Ik moest echt weer wennen toen we weer rekening moesten houden met een baby. Terwijl je daarvoor gewoon weer kon gaan wanneer je wou.
    Beter nu even doorbikkelen dan iedere keer helemaal opnieuw beginnen.
    onze “planning” liep iets anders dan gepland. En achteraf was het toen perfect.

  • Reageer Lonneke 13/01/2016

    Oh zo lastig! Ik heb altijd gezegd max twee kinderen, maar de vraag is of dat zo blijft. Maar goed ik ben pas een week geleden bevallen van de tweede dus ik vind dat ik er nog even over na mag denken 🙂
    En plannen klinkt niet charmant, maar er over nadenken is wel verstandig toch? Het rottige is alleen dat je het daadwerkelijk zwanger worden niet kunt plannen.

  • Reageer Nicole 13/01/2016

    Wat SPANNEND!!!!

    Wij houden het bij twee, hihi. Altijd al gezegd en daar staan we nog achter.

  • Reageer Sette 13/01/2016

    Gewoon doen! 3 is hartstikke leuk! Van 1 naar 2 vond ik zwaarder dan van 2 naar 3. Voordeel bij mij was dat Maxi net 4 was dus al naar school ging en baby en Loïs dus al snel mee moesten in dat ritme. Juist nu doen nu je er nog midden in zit ipv straks weer ‘helemaal’ overnieuw moet. Voor kindjes ook leuk dat ze in leeftijd bij elkaar in de buurt zitten!

  • Reageer annelies 13/01/2016

    Je kan ook niet plannen wanneer je kinderen wilt. Je kan alleen plannen wanneer je ze niet wilt

    • Reageer Sarah 13/01/2016

      En zelfs dat kan je niet altijd plannen.

  • Reageer Veerle 13/01/2016

    Des, hoe oud is je jongste nu?

  • Reageer nettelie 14/01/2016

    Haha, dat wat jullie met de derde hebben, hebben wij met de eerste. WAT IS NOU HET GOEDE MOMENT?!???! Ik denk niet dat er ooit een perfect moment is (voor de eerste, tweede, derde, vierde, vij… ja, je begrijpt me). Maar ik las laatst wel iets leuks in een column van Saskia Noort, geloof ik. Zij zei dat waar mensen vroeger kinderen kregen tenzij ze het voorkwamen, mensen tegenwoordig géén kinderen krijgen totdat ze het wel willen. Dat is een shift in perspectief. Saskia Noort was heel nuchter en zei dat kinderen simpelweg onderdeel worden van het leven dat je al leidt, of iets dergelijks. Hoe ik dat heb opgevat is: je kunt nog zo graag een moment willen uitkiezen, maar uiteindelijk maakt het niet uit, want het kindje wordt onderdeel van je leven zoals dat op dat moment is en het groeit gewoon met je mee. Kinderen ZIJN er dus gewoon. Je moet eigenlijk niet denken: dit en dit en dit wil ik allemaal nog doen voordat ik kinderen krijg (dat denk ik namelijk heel vaak), maar: dit en dit en dit kan ik allemaal doen terwijl er kinderen zijn of zelfs mét kinderen (zoals een wereldreis maken, etc.) Argh, ik kan het heel slecht uitleggen! Waar het op neerkomt is: misschien heb ik over 9 maanden wel een baby. Oké doei. :’)

  • Reageer nettelie 14/01/2016

    (Trouwens, het moet je ook maar net gegund zijn. Ik heb bijv. een aangeboren afwijking waardoor ik nooit via de natuurlijke weg zwanger zal kunnen raken, maar mijn gynaecoloog is er heilig van overtuigd dat het met behulp van grof geschut wel gaat lukken. Sorry voor de TMI misschien, maar dat wilde ik nog even verduidelijken. In mijn verhaal ging het puur om het krijgen en hebben van kinderen, niet om de verwekking ervan.)

  • Reageer sigrid 14/01/2016

    Aww, Nettelie! Is wel waar hoor, wat je allemaal schrijft.

    En Des, ik denk ook dat je er niet te moeilijk over moet doen… Dat heb ik bij A. eigenlijk ook niet echt gedaan. Op de een of andere manier vorm je je leven er wel weer omheen toch, net als jij moest doen toen je er nog eentje kreeg? Ik zeg JA voor een kleine Des! (Of een aanvulling op ’t jongenselftal natuurlijk haha). Maar ik snap je overwegingen wel heel erg hoor, da tje het allemaal heel rationeel bekijkt, en dat is ook wel goed. Niet goed: ik las laatst ergens dat iemand ‘het aan het proberen was’, maar tot een bepaalde datum want anders konden ze niet de reis maken in de zomer die op de planning stond :’)

  • Reageer Maris 15/01/2016

    Herkenbaar. Ik had dat met de 2e. De 1e ging zo vanzelf. Dat moest gewoon. Dat voelde zo. Met de 2e had ik twijfels. Ging ik plannen. Nadenken. Toen dacht ik uiteindelijk ook dat het dan niet het moment was en dat het vanzelf wel zou komen. Net als bij de 1e. En dat moment kwam ook. Toen voelde het echt als: ja. We willen niks liever dan een 2e. Met een 3e hebben we dat nog steeds niet gehad. Dus ik denk dat wij toch wel compleet zijn zo. Voor jullie komt dat met de 3e vanzelf. Net als bij ed en joep. En die mensen die er zo vaak om vragen zijn vermoeiend (vind ik altijd).

  • Reageer Marieke 20/01/2016

    Haha, wat hierboven ook al wordt gezegd: dat hebben wij met de eerste. Wanneer? Eerst nog dit, eerst nog dat, is het niet handiger om…? Eerlijk gezegd vind ik het ook gewoon hartstikke spannend, haha. Benieuwd wanneer het bij jullie weer zover is!

  • Laat een reactie achter