Je kindje vormen

20/01/2016 - 4 reacties

7672339e488624a3136318d5441c65ee

Sinds kort kan Ed sorry zeggen. Hij wil zijn broertje nog weleens laten struiken/schoppen/slaan/duwen, en daar is Joep natuurlijk niet van gediend, die zet een keel op, dus ik zei tegen Ed: dat mag niet. Zeg nu maar sorry.
Sowwy, zei hij toen.

Je denkt dat hij het woord wel zegt maar nog niet weet wat het betekent, maar dat weet hij dus wel. Laatst liep hij per ongeluk tegen mij aan en toen zei hij “sowwy mama!”. Maar laatst merkte ik dat hij heel vaak sorry zegt. Als ik zijn trui per ongeluk te hard uit trek. Als ik per ongeluk tegen hem aanloop. Als ik hem uit fietszitje wil halen maar zijn voetje vastzit. Sowwy, zegt hij dan.

Lieverd, je hoeft overal sorry op te zeggen, zeg ik dan. Laatst keken we het Zandkasteel en er werd gedanst. Ed danste mee, eventjes. Ik lachte naar hem en toen werd hij heel verlegen en toen stopte hij met dansen. “Ga maar verder met dansen”, zei ik toen.  En toen zei hij wat mijn hart een beetje brak:”Dowo kan niet dansen”.

Het zijn vaak bij dit soort momenten dat ik denk: oh nee, doe ik het wel goed als moeder? Dat hij bijvoorbeeld overal sorry voor zegt, wordt het straks iemand die zich altijd schuldig voelt omdat ik hem zo nodig sorry moest leren? Of dat hij nu al zegt “ik kan dat niet”, komt dat door mij? Geef ik hem dat gevoel, dat hij iets niet kan? Krijgt hij straks faalangst, wordt hij straks heel onzeker, allemaal door mij? Ik las laatst ergens dat je je kindje ook moet laten huilen. We zijn als ouder snel geneigd om te zeggen: stil maar terwijl het ook goed is voor je kind om te weten dat verdriet juist mag. “Dat doe ik ook verkeerd!”, is het eerste wat ik dacht toen ik het artikel las.

Ik las eens dat je als kind gevormd wordt door je omgeving. Het land waar je opgroeit, de samenleving, maar natuurlijk ook door je ouders. Sinds ik dat weet ben ik me daar zo bewust van. Een beetje teveel eigenlijk, denk ik. Bij alles wat ik hem leer of zeg denk ik: ojee, vorm ik hem hierin niet te veel?  Doe ik het wel goed? Wordt het later wel een goede leuke jongen?

Kortom: opvoeden part 2, ook dit vind ik moeilijk.

1715d7fdd303002dba5f27ad53f8d399

Edit: Dit stukje is dus voorgeschreven. Ik vind het altijd leuk om aan het eind van de dag heerlijk te dansen. Natuurlijk op topartiesten als Taylor Swift, Beyonce en Justin Bieber. En gisteren….dansten Ed en Joep gezellig mee. Joep danst altijd mee en overal op, maar Ed die deed zo vrolijk mee en hij zei zelfs de hele tijd “dans maar! dans maar!”. Mijn hartje smelt jongens.

Vorige post Volgende post

4 reacties

  • Reageer Lianne 20/01/2016

    I’m not crying you’re crying.

  • Reageer Jazzy 20/01/2016

    Ohhhhh stuur me NU een filmpje van een dansende ed!

    • Reageer Mies 20/01/2016

      ^ Hahaha! Vindikleuk. Kan me voorstellen dat je vaak twijfelt aan jezelf Des.. je gaat je toch afvragen wat je beter had kunnen doen. Doet mijn moeder ook nog steeds (ja echt). Maar bedenk je ook dit: jouw moeder heeft waarschijnlijk ook vaak zat getwijfeld over of ze het wel of niet goed deed. En jij bent toch echt een super leuk mens geworden! Komt helemaal goed met die lieve kinders van jou 🙂

  • Reageer Dionne 20/01/2016

    Als ouder doe je altijd wat verkeerd. Dat is niet te vermijden. En als je een ‘te’ sociaal kind hebt ‘opgevoed’, is de keerzijde weer dat andere ouders hun kind ‘te vrij en zonder beperkingen’ hebben ‘opgevoed’. Ja ehhh…. Ik heb mezelf maar voorgenomen dat als N. het later leuk vindt om dingen met mij te ondernemen en me durft en wil vertellen wat haar dwars, ik het wel goed zal hebben gedaan.

    Neemt niet weg dat ik me ook vaak zat afvraag of ‘ik niet beter dit zo had kunnen doen’ of dat ‘ik misschien beter zus had kunnen proberen’.

  • Laat een reactie achter