Dit is een bekentenis

10/02/2016 - 6 reacties

Een nogal grote bekentenis volgt nu. Ik ben dus al ruim anderhalf jaar fulltime aan het thuismoederen, en nu komt het, ja ik durf het gewoon, hoppa;
Ik vind het heerlijk.

6fc2221ad594ad0d7f99f5f150b308ea

Nee, ik vind het echt, ja (ga ik dit nu echt zeggen?)(ja ik ga het gewoon doen): ik vind het leuk.
Heel erg leuk.
Ik kan intens genieten van de dagen met de kindjes. Er samen op uitgaan, lekker stoeien (wat voornamelijk op neerkomt dat Ed en Joep zich tegelijk op mij laten vallen, precies met hun handjes op mijn tieten, au). Of met zijn allen aan een tafel knutselen (wat voornamelijk op neerkomt dat ik regelmatig de klei uit Joep zijn mond haal) of er gewoon samen op uitgaan. Naar de stad waar we samen ergens iets gaan drinken (voornamelijk bij de Hema want die is zo lekker kidsproof ), of muziekles, of de bibliotheek of kinderboerderijtjes en speeltuintjes.

f183465db07cad4e062a3594a52ee077 En dit komt dus inderdaad uit de mond van iemand die altijd keihard riep: thuismoederen? IK? DES? NEVER! NOOIT! NOOIT VAN MIJN HELE LEVEN! Want wat doe je dan de hele dag, niets toch? En is dat eigenlijk niet zonde van alle kansen die je als vrouw in deze maatschappij hebt? Kortom: iedereen op de wereld zou misschien willen thuismoederen, maar ik dus niet.

Zoals altijd bites karma my in the ass. Zo leuk als ik het in het begin beschrijf is het trouwens niet altijd hoor. Wanneer Joep bijvoorbeeld tandjes heeft, dan is hij dus een pain in the ass. Of wanneer Ed weer eens een dreumes driftbui heeft en niets goed is op de wereld en hij dramatisch op de grond gaat liggen huilen, bij voorkeur in de winkel: nee dan is het dus niet leuk. Maar ook hier weet je als moeder steeds beter mee om te gaan. Je groeit in je rol, je leert elke dag meer.

 

 

4443dd59d6604a6a0cddb770fa86cf9a

 

Het duurde trouwens wel even, voordat ik dit online durft te zetten. Voordat ik er eerlijk voor uit durf te komen. En soms vind ik het nog steeds moeilijk, vooral bij dit soort dingetjes:

  • “ik zorg voor de kinderen” – als mensen vragen wat ik doe in het dagelijks leven. Dat vind ik toch best wel moeilijk, om te zeggen dat ik niet werk, tenminste niet betaald, want laat 1 ding duidelijk zijn: moeder zijn is een baan, een fulltime baan waar je nooit weekend van hebt, maar om dat nou meteen bij een eerste kennismaking zeggen dat klinkt ook weer zo verdedigend. Meestal zeg ik “ik zorg voor de kinderen. Enzo”. Dat “enzo” erachter maakt het dan voor mij net wat lichter. Ofzo.
  • financieel (on)afhankelijkheid: vind ik nog het allermoeilijkste. Ik heb nog een ww-uitkering tot april, maar daarna…”moet ik dus geld krijgen van LOML”. En alle argumenten als “we zijn getrouwd dus het is ons geld” of “wat van hem is, is ook van mij” of “je moet het niet zien als je hand ophouden” ken ik maar ik vind het toch nog een dingetje ergens. Workin on it.
  • dat er niemand is die tegen je zegt dat je het goed doet. Of nouja: bijna niemand. In ieder geval niet Ed en Joep die elke avond voor het slapen gaan zeggen “bedankt mama, dat je ook vandaag weer zo goed voor ons gezorgd hebt”. En ook niet de samenleving want het is allemaal een beetje vanzelfsprekend. Maar: ook dit is mijn eigen verantwoordelijkheid want die goedkeuring zou ik alleen alleen mezelf moeten (kunnen) geven.
  • het kan soms een kleine wereld zijn: na de zoveelste discussie met een dreumes dat hij NEE geen chocoladekoekje mag en NEE niet tv mag kijken snak ik naar een gesprek met een volwassene. Maar (bijna) iedereen in mijn vriendenkring werkt wel en dan voel ik me soms toch een beetje eenzaam. Werk ik ook aan.

Ik vind het dus, ondanks bovenstaande puntjes, leuk, dat thuismoederen. Voor nu tenminste, en misschien dat ik morgen toch wil werken en dat is toch het mooie van zo’n land als Nederland. Dat je als vrouw de vrijheid hebt om dat zelf te beslissen.

 

Vorige post Volgende post

6 reacties

  • Reageer DiDi 10/02/2016

    Inderdaad heel mooi die vrijheid. Iedereen moet zelf weten wat voor hen het beste werkt. Ik ben op dit moment ook nog zo van ‘dat zou ik nooit willen/doen’ daarentegen ben ik me er ook van bewust dat het leven loopt zoals het loopt en dat je daar op voorhand dus ook geen uitspraken over kunt doen eigenlijk. Die financiële afhankelijkheid lijkt me inderdaad het meest moeilijk. Maarja, er zal misschien toch weer een moment zijn waarop je weer gaat werken? Het is niet definitief ofzo.. een fase.. die voor nu werkt.

  • Reageer nettelie 10/02/2016

    Dessie, die laatste drie zinnen… ZO MOOI en ZO WAAR. Je bent een topper, echt. Dat mag namelijk ook weleens gezegd worden.

  • Reageer Nicole 10/02/2016

    <3

  • Reageer Linny 10/02/2016

    Ik heb geen kinderen, maar het moeder-zijn is echt een onderschat beroep! Heb je dit filmpje al eens gezien? https://youtu.be/HB3xM93rXbY

  • Reageer Marjolijn 10/02/2016

    Super Des! Niks om je voor te schamen. Als jij lekker thuis wilt blijven met je knullies dan blijf jij lekker thuis. Gewoon lekker doen waar je zin in hebt. Leven is te kort om je druk te maken over wat de buitenwereld zegt of denkt.

  • Reageer olga | teamconfetti 11/02/2016

    Dat is inderdaad mooi Des, dat je niet één ding hoeft te kiezen voor de rest van je leven en je kunt wisselen wanneer je dat wilt (en daar ruimte voor is). Het is eigenlijk ook wel heel raar dat als je je voorstelt (bijvoorbeeld bij een tv quiz, viel me gisteren op) dat er maar vijf dingen de moeite waard zijn om over iemand te weten: je naam, je leeftijd, je woonplaats, je beroep en je hobby’s (maar die laatste kan eigenlijk niemand wat schelen). Wat je overdag doet, definieert je als mens en daar mogen mensen dan iets van vinden. Blech. Niemand is toch maar één ding?

    Ik vind dat je je kinderen dat best aan mag leren, dat ze automatisch ‘dankjewel mama’ zeggen voordat ze gaan slapen. Mijn vader heeft me ook zulke maffe dingen laten zeggen (ik moest hem bijvoorbeeld ‘heer vader’ noemen, vond ie mooi) en ik ben heel redelijk terechtgekomen. 😉

  • Laat een reactie achter