Des Bloeit: 11 jaar geleden

18/03/2016 - 6 reacties
ik 9 jaar geleden

ik 9 jaar geleden

Een paar weken geleden had ik een etentje met een goede vriend. Alweer 12 jaar geleden studeerden we samen, we deden wel 3 vakanties samen en nog steeds hebben we altijd contact.  Hij was verhuisd en ik kwam bij hem langs om zijn nieuwe huisje te bewonderen.
“He, ik ben tijdens het verhuizen een oude USB stick tegengekomen, en daar vond ik allemaal oude foto’s en filmpjes van jou”, zei hij opeens.

“Ojee”, zei ik toen, “wil ik die eigenlijk nog wel zien?”. Ja dus. Ik zag heel veel filmpjes en foto’s en het liet mij niet meer los.

Zo filmde mijn goede vriend mij terwijl ik aan het oefenen was voor een presentatie. Of nouja, dat was de bedoeling. Ik was namelijk alleen maar aan het lachen en lol maken. Ik zag dat ik toen iets voller was dan nu, en dat ik een onrustige huid had (ik leefde toen echt het studentenleven: veel roken en ongezond eten). Maar oh, wat had ik een lol.

Ik herkende mezelf gewoon echt niet meer terug. Ik zag een vrolijk meisje, een meisje die het allemaal niet zoveel uitmaakte, en die alleen maar aan het lachen was. Die haar best deed, op haar manier, maar toch zoveel lol had.

Het was 2007, alweer 9 jaar geleden. Ik was 23 jaar. Het was het jaar dat het uitging tussen LOML en mij, en ik weet nog dat toen we net met elkaar kregen ik dacht: dit gaat nooit meer over, en als het uitgaat overleef ik het never nooit meer. Maar het ging wel uit, en ik zag mezelf op al die filmpjes en foto’s van mijn goede vriend en ik kon alleen maar denken: ik overleefde het wel. En hoe.

Ik kon me het filmpje helemaal niet meer herinneren. Waarom was ik het vergeten? Waarom was ik vergeten dat ik toen zoveel lol had? Waarom is “verdriet” en “teleurstelling” het eerste wat ik denk als ik aan mijn studentenleven denk?

Het deed me zo goed, dat filmpje terugzien. Ik kijk mezelf nu aan in de spiegel, 9 jaar later. Ik ben blij dat ik beter voor mezelf ben gaan zorgen. Ik zie er beter uit, minder pafferig, meer wijsheid, en nu 2 kinderen en 1 man (ja, diezelfde LOML), rijker.

“Zou je terug willen gaan naar tijd, zo onbezorgd met zoveel lol”, vroeg mijn zusje. Nee, dat niet. Maar ik ben heel blij om te weten dat het meisje van toen ook zo genoot van het leven.

Vorige post Volgende post

6 reacties

  • Reageer Wan 18/03/2016

    Wat mooi geschreven Des. Het ontroert me heel erg. Fijn dat je dit nu zo hebt kunnen opschrijven en beseffen. Daar mag je inderdaad trots op zijn en je blij over voelen.

    • Reageer Wan 18/03/2016

      Go you! (Eigenlijk wilde ik dansende Beyonce – duo emoji toevoegen en een high 5, maar internet houdt niet van die v haakjes en die heb ik als volwaardig internetleek natuurlijk wel ingetikt daarnet, haha) Bai!

    • Reageer Wan 18/03/2016

      Go you! (Eigenlijk wilde ik dansende Beyonce – duo emoji toevoegen en een high 5, maar internet houdt niet van die v haakjes en die heb ik als volwaardig internetleek natuurlijk wel ingetikt daarnet, haha) Bai!

  • Reageer Manja 18/03/2016

    Mooi Des!

  • Reageer Céline 18/03/2016

    Wat mooi! Heel gek maar ik voel mij nu een beetje het meisje van 23 (oke, 22) wat je omschrijft. Hoop dat ik over 9 jaar ook zo kan terugkijken. En ik denk dat je post mij een beetje laat beseffen dat ik er juist nu ook van moet genieten en niet moet vergeten hoe mijn tijd nu is.

  • Reageer Tris 23/03/2016

    Mooi stukje. Was mooi om te lezen; een iets ‘serieuzer’ karakter. (Ik ben een stille volger)

  • Laat een reactie achter