Des moedert: van die gesprekken met andere moeders

30/03/2016 - 3 reacties

3fba99b736afde9b986434e6f09af750

Sommige moeders vinden het ontzettend irritant. Een praatje maken met andere moeders.  Moeders onder elkaar, dat schijnt de hel te zijn. Vrouwen onderling zijn al heksen maar heb je moeders dan schijnt het al heelmaal een wedstrijd te zijn wiens kind het snelst zindelijk is.

Schijnt.

Gelukkig heb ik het zelf nog niet echt meegemaakt. Sterker nog; ik vind dat stiekem wel leuk. Een gesprekje voeren met andere moeders. Dat begint bijna altijd met de vraag “hoe oud is die van jou?”. Vervolgens komen vervolg vragen als “oh, die van jou kan al lopen, jeetje wat goed zeg”, “woon je hier in de buurt?”, “oh, gaat jouw kind ook naar die kinderopvang?” en meestal krijg ik ook de vraag gesteld “hoeveel jaar zit er tussen jouw kinderen?” met een begrijpelijk “oh dat lijkt mij wel zwaar zeg” tot gevolg. Waarop ik altijd overdreven zucht met een “pff, ja best wel”.

Soms beginnen gesprekken omdat het ene kind het andere slaat. En dat is, ik zal het maar eerlijk zeggen, de laatste tijd vaak mijn zoon die slaat. Ed slaat kindjes. Nee, hij stompt. Met zijn vuist. Midden in de buik. Vaak bij zijn broertje, maar die mept gewoon terug. Soms ook bij ons. En daarna lacht hij. Gelukkig. Dan maakt hij er in ieder geval een grapje van, denk ik dan. Maarja, voor hetzelfde geval wordt het zo’n kind die lacht omdat hij iemand in de fik steekt (ik heb eens zo’n horrorfilm gezien).

Laatst bijvoorbeeld bij het speeltuintje: sloeg hij een jongetje omdat die niet snel genoeg van de glijbaan ging. “Abang!” roep ik dan streng, “niet slaan!”. Het moeder van het andere jongetje zei gelukkig “oh hij kan wel wat hebben hoor”. Je lacht wat naar elkaar en hop daar begint al een gesprekje.

Ik was ook eens in een mama cafe. Terwijl Joep met haar zoontje aan het spelen was (tenminste, daar leek het op, Joep was vooral bezig hem van een auto af te trekken), was zij bezig met haar telefoon. En ik met die van mij. Ze zuchtte even wat, wreef in haar ogen, en zei “heerlijk wat een rust zo even”. “Lekker he”, zei ik. “Ik moest er wel 3x uit vannacht”, zuchtte ik toen. “Oh lekker”, zei ze. “Ik wel om het uur”.

We hingen verder onderuit op de bank en scrollden nog maar even door Facebook.

 

 

 

Vorige post Volgende post

3 reacties

  • Reageer Maris 30/03/2016

    Ahh dat slaan van Ed. Heeft ie nog moeite om zich goed uit te drukken in woorden? Dan doen ze dat vaak op die leeftijd. Komt vanzelf goed. En sommige moeders zijn wel leuk om mee te praten. Maar niet allemaal hoor (vind ik) 😉

  • Reageer Sarah 30/03/2016

    Je hebt echt gevoel voor taal en ritme in je tekst. Je schrijft oprecht beter dan heel erg veel andere bloggers die zomaar ‘lekker enthousiast’ wat gemummel aan elkaar breien. Dit stukje is bijvoorbeeld echt een leuke column. Heel tof hoor.

  • Reageer Wen. 01/04/2016

    Inderdaad, dat hele stuk van “Gelukkig” t/m “ja, best wel” mag er van mij tussenuit *hahaha* Maar dat komt vast omdat ik geen mama ben en totaal niet in de belevingswereld zit ^_^

    Verder wens ik je een niet-stompend kind toe voor in de toekomst 😉 Deden wij ook niet, toch? Alhoewel.. ik niet.. ik denk jij ook niet. Je zusje misschien wel 😛 *hahaha* die zie ik dat wel doen *grinnikt*

  • Laat een reactie achter