Des Bloeit: kom hier dat ik u kus

03/03/2016 - 7 reacties
20160303_085511

daar links bovenin zie je inderdaad een stukje van een kaneelstok die ik, inderdaad ja, ook op mijn nachtkastje heb liggen. Voor het geval dat zeg maar.

Ik las laatst het boek “kom hier dat ik u kus” van Griet op de Beeck.

Het boek gaat over Mona en beschrijft haar leven in 3 delen. Als ze nog een klein meisje van 9 jaar is en haar moeder net omkomt bij een auto ongeluk, als ze 24 jaar is en inmiddels op haar zelf woont en een relatie heeft en als ze 35 jaar is en steeds meer voor haarzelf kiest.  Op de achterkant van het boek lees ik onder andere “over waarom we worden wie we zijn” en “over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapot maken”.

20160303_124356-2

Het deel dat Mona’s leven beschrijft als ze nog een klein meisje is vind ik ontzettend verdrietig. Haar vader hertrouwd met Marie, een verschrikkelijk mens die, misschien onbedoeld, Mona een ontzettend verantwoordelijkheidsgevoel geeft. Het is niet dat Marie haar mishandelt, maar misschien ergens op wel, maar dan op een psychische manier. In het tweede deel lees ik vooral hoe haar jeugd Mona gevormd heeft als volwassene. Hoe het bijvoorbeeld komt dat ze altijd op verkeerde jongens valt. En in het derde deel zie je hoe, heel voorzichtig en stapje voor stapje, Mona steeds meer voor haarzelf kiest.

Waarom het verhaal me zo aantrekt? Omdat ik me nu als moeder zo bewust van ben hoe je je kindje kunt vormen. Ook al bedoel je en wil je het niet zo. Maar ook omdat ik nu op het punt  in mijn leven ben dat ik ook los wil komen van dat grote verantwoordelijkheidsgevoel, van het continue denken aan anderen, omdat ik ook eens voor mezelf wil kiezen.

“ik wil eindelijk worden wie ik ben, niet wie ik altijd dacht dat anderen willen dat ik was”.

“..ik wil mezelf nooit meer ergens achterlaten”.

“Ik wil redden wat er te redden valt, mijzelf bijvoorbeeld, ik wil weten wat ik waard ben, kiezen voor wat klopt en goed is, geloven dat dat mag. Ik denk: dat is het, ik wil durven, eindelijk. Ja”.

Bovenstaande lees ik in het laatste hoofdstuk. En toen moest ik huilen. Ik weet niet zo goed waarom. Of ik me nou zo herken in Mona of omdat ik zo bang ben een moeder te worden als Marie.

Lees hier een tenminste echte recensie.

 

Vorige post Volgende post

7 reacties

  • Reageer Sam 03/03/2016

    Jaaa mooi boek hè. Ik moest om haar eerste boek (Vele hemels boven de zevende) ook huilen. En dat doe ik nooit! Heb nu haar nieuwe verhalenbundel op mijn nachtkastje liggen – alweer een aanrader.

    Om een of andere reden vind ik het erg fijn dat je dit stukje hebt geschreven. Omdat je sommige boeken gewoon zoveel mogelijk lezers gunt denk ik 🙂

  • Reageer Jenn 03/03/2016

    Weet je, dit is de eerste recensie waarbij ik echt denk ‘die wil ik ook lezen’. Het boek heeft me nooit aangetrokken, ik kreeg een beetje de kriebels van de titel en op basis van de recensies die ik heb gelezen leek het verhaal me ook niet speciaal ofzo. Maar nu geloof ik dat ik hem toch maar op mijn lijstje ga zetten.

  • Reageer nettelie 03/03/2016

    Lieve Des, ik ken je niet, maar ik weet zeker dat jij niet zo’n moeder bent als Marie. Echt waar. Denk dat nooit!!!

  • Reageer Tessa Heitmeijer 03/03/2016

    Knuffel voor jou! Snap je gevoel heel goed!
    En nog een kus erbij uit dankbaarheid voor het linken naar mijn recensie, yay! <3

  • Reageer michelle 03/03/2016

    DIT! Dat boek moet ik dus lezen. Ik ben zelfs mijn blog begonnen omdat ik gewoon helemaal mezelf kwijt was. Als je trouwt en samenwoont en kinderen krijgt raak je gewoon heel vaak jezelf kwijt omdat vrouwen zoveel van zichzelf opofferen voor een ander. En ik zeg het nog een x, ‘ het mooiste wat je kunt worden is jezelf’!
    Maar ik lees je nu al een aantal jaar zo af en toe als ik je link tegenkom of via Madelon ofzo en ik dacht echt dat jij al helemaal jezelf was. Het geeft mij op de een of andere rare manier toch een goed gevoel dat jij je ook zo voelt. Ben ik toch niet helemaal een Remi.

  • Reageer Iris 03/03/2016

    Dit vond ik ook een heel bijzonder boek. Voor mij was vooral de relatie met Marie zo herkenbaar omschreven. Wie herkent die spagaat van de stiefmoeder niet… Nog niet eerder zo mooi omschreven gezien.

  • Reageer simone 04/03/2016

    natuurlijk ken ik je niet maar gevoelsmatig en afgaand op je blogs geloof ik dat jij een heel goede moeder bent. wat ik zeker herken is het gevoel van vokdoen aan andermans verwachtingen. ik heb daar ook over geschreven en de weg om daarvan los te komen. het is geloven in jezelf. het is jouw leven, je mag het indelen, invullen zoals jij wilt en denkt dat goed voor je is. met of zonder kinderen. want als jij gelukkig bent zijn je kinderen dat ook. xx
    ps wat is t met die kaneelstokjes?:-)

  • Laat een reactie achter