Des Moedert: lessen

02/03/2016 - 6 reacties

c0845620fa43f1f04c2fd8bceecb04f6

Nu ik alweer ruim 3 jaar moeder ben, ben ik erachter gekomen dat er een aantal dingen zijn die ik belangrijk vind. Als moeder. Als opvoeder. Bepaalde regels, zeg maar. Je moet je toch kunnen vasthouden aan bepaalde principes. Ik voel me niet te beroerd om deze lessen met jullie te delen (en doe er vooral je voordeel mee hoor, vind ik niet erg):

Ed en Joep mogen kind zijn:
ik heb een doos vol met stempels, klei, potloden, stiften en krijtjes. Als ik even moet koken of schoonmaken of gewoon de kinderen op 1 of andere manier bezig wil houden haal ik die doos tevoorschijn. Ik zet te kinderen aan tafel en dan mogen ze lekker knutselen (Ed noemt het kutselen, daar werken we nog aan). Binnen 10 minuten zit natuurlijk de hele inhoud van die doos op de grond en de tafel onder vrolijke kleurtjes. Ja, dat stoort me. Ja, ik wil het zo snel mogelijk opruimen. Ja, ik denk even heel snel “godverdomme kunnen jullie niet eventjes rustig en stil spelen??!! Maar inmiddels weet ik dus ook: dit zijn kinderen. Laat ze lekker. Binnen een paar minuten heb ik alles weer opgeruimd in de doos en even snel een doekje over tafel en alles is weer schoon. Ik vind het gewoon echt heel belangrijk dat ze kind mogen zijn. Dat ze mogen ravotten en knoeien en ongeduldig zijn (nouja..) dat ze mogen dromen en vervelen en bewonderen over kleine dingen.

Altijd groeten als je ergens binnenkomt (of weer weggaat):
super belangrijk. Als we naar een feestje gaan en mijn vader is er al dan kan mijn vader nog steeds (ik ben inmiddels 32 jaar) naar mij toekomen en fluisteren “heb je iedereen een hand gegeven?”. Dus iedereen netjes een hand geven, ook wanneer je weer weggaat. Ik vind het ook heel belangrijk dat ze mensen met “u” aanspreken, maar ik weet nog niet echt of ik ook wel dat ze mij met “u” aanspreken. Dat schept toch wel ergens een afstand denk ik. En dat wil ik niet want:

Ed en Joep moeten weten dat ze altijd bij papa (LOML) en mama (ja, ik) terecht kunnen:
goed, ik hoef niet zonodig hun “beste vriendin” kunnen zijn (ja, ok stiekem wel). Ik hoef echt niet alles te weten. Maar ik vind het wel belangrijk dat ze weten dat ze altijd bij mij terecht kunnen. Dat ze niet bang zijn om bij ons te komen, met welk probleem dan ook. Als ze later ook maar even denken “daar wil ik ff mama voor bellen, want zij heeft vast wel goed advies voor mij”, dan heb ik het wel gemaakt als moeder denk ik.

Jullie zijn Indonesisch en Marokkaans en Nederlands (maar vooral Indonesisch)
haha.

Help mee in het huishouden.
Ook dit vind ik heel belangrijk. Om maar even in hokjes te praten: bij onze beide culturen staat het nou niet echt hoog in het vaandel om als man mee te helpen in het huishouden. Nou is mijn vader wel een hele uitzondering (die man doet nog meer thuis dan mijn moeder), maar als ik in Indonesie ben gaan mijn haren recht overeind staan als ik zie dat na het eten de mannen gewoon op hun luie reet blijven zitten en de vrouwen alle borden opruimen. Niet bij mij thuis dus.

Zorg goed voor elkaar en wees altijd lief voor je moeder.
Duidelijk.

 

Vorige post Volgende post

6 reacties

  • Reageer Dionne 02/03/2016

    Ik ben dus zo’n aso persoon dat stiekem binnen sneakt op feestjes en zich snel uit de voeten maakt na heel hard ‘NOU DOEI HE’ te hebben geroepen. Marijn vindt dat erg hinderlijk. Overigens denk ik dat N. (voorlopig) niemand gedag hoeft te zeggen of een hand hoeft te geven, want mega-eenkennig en dan zitten we gelijk met een jankend kind :’)

  • Reageer Dionne 02/03/2016

    *persoon die, christemeziele

  • Reageer Tam 02/03/2016

    Bah zo lang geleden dat ik de tijd neem om te reageren ( en je posts te lezen in volle aandacht) lang leve schoolvakanties!
    Hhaha zo herkenbaar het handje geven, zucht, als klein meisje enorm verlegen en toen moest ik al die opa’s, oma’s, tantes en ooms een handje en kusje geven en ik kon aan mijn Nederlandse dorpkindergenootjes niet uitleggen dat ik veel meer oma’s en opa’s had dan een bepaald standaard maximum. Begrijpen deed ik het niet, ‘kom bij oma nono, kom bij tante sofietje dan heb ik wat lkkrs voor jou, enak enak.’zucht. hahahah, struikel, ahduh tolol jij. Ja, nog steeds een tolol, wel één met opvoeding 😉

    En mooie lessen meis!

  • Reageer Karin 02/03/2016

    Dag Des, wat schrijf je lekker! En wat een wijze lessen. Dat groeten vind ik nog wel een dingetje: ik ga m’n kids niet dwingen om iedereen een handje of knuffel te geven. Als ze liever willen zwaaien is dat ook prima. Dat mijn man en ik er altijdvoor ze zullen zijn vind ik het allerbelangrijkst.

  • Reageer Latina92 03/03/2016

    Hoi Des,

    Wauw ik durf bijna niet meer te reageren na al die jaren lurken. En mijn naam is stom maar zo herken je me misschien toch nog … heel misschien? Ik ben dus wel elke dag trouw blijven lezen, maar ik weet niet waarom ik nooit meer reageerde. maar goed bij dezen.
    ik vind je lessen prachtig. Het enige waar ik wel benieuwd naar ben, waarom overweeg je of je wilt dat ze je ‘u’ noemen? het komt op mij inderdaad afstandelijk over als ik het hoor maar aan de andere kant denk ik ook weer ja, waarom eigenlijk ook niet.
    (ik ga proberen weer vaker te reageren)

  • Reageer Vera 04/03/2016

    Ik moest echt enorm lachen bij dit stukje “Maar inmiddels weet ik dus ook: dit zijn kinderen” 😀 daar ligt het dus aan, haha ze zijn kinderen 😀 gekke mensjes toch :-p

  • Laat een reactie achter