Des verwondert: ik heb dus totaal geen people skills

14/04/2016 - 14 reacties

9dfcc71367bee8f86caafc7243470d86

Ik ga nu iets zeggen waarvan jullie waarschijnlijk denken: ja maar Des, dat wisten wij toch allang, allang! Ik wist het natuurlijk ook heust wel, maar ik wil er toch even bij vermelden dat ik vaak wel mijn best doe.

Ik kan namelijk echt totaal niet met de…ehhh…minderen van onze samenleving omgaan. Ik moet nog even een beter woord bedenken voor de “minderen”. Voor de mensen die anders zijn, laat ik het maar zo zeggen.

Jaren geleden, echt jaren terug, was ik eens in de Walibi Flevo. Ik stond in de rij voor een attractie en in die rij zag ik wel 10 kinderen met een zwaar verbrand gezicht. Dat valt op natuurlijk. En wat doe ik: ik doe alsof ik dat heel normaal vind.
Tenminste: dat denk ik.

Maar wat gebeurt er echt? Ik doe zo mijn best om NIET te kijken, dat ik vervolgens WEL kijk. En staar. Heel lang. En terwijl ik dat doe denk ik: oh nee Des, niet zo kijken, NIET ZO KIJKEN! En vervolgens kijk ik betrapt de andere kant op, wat natuurlijk ook weer opvalt. Je zag al die mensen denken “Jezus, weer zo’n debiel die ons weer zo moet aanstaren”.

Fast forward naar nu.
Er komt regelmatig bij ons een mannetje van DHL een pakketje brengen, voor 1 van de buren omdat ze niet thuis zijn. Het is een donkere man, hij zegt altijd wat tegen Ed en Joep die ook altijd bij de deur staan en als hij weggaat zegt hij “fijne avond nog!”. En wat doe ik? Ik doe extra vriendelijk terug. Ik roep heel overdreven : U OOK MENEER! U OOK EEN HELE FIJNE AVOND! Omdat ik denk: hij is donker en mensen zullen vast heel onaardig tegen hem doen, dus laat IK dan maar wel aardig tegen hem doen, HEEl aardig, OVERDREVEN aardig. Het slaat nergens op.

Laatst ook weer. We waren bij de geitjesboerderij. Het is eigenlijk ook een soort zorg boerderij. Er werken dus ook gehandicapten. We kwam binnen, ik zocht een tafeltje uit om bij te zitten. Er kwam iemand onze tafel schoonmaken. “Even schoonmaken hoor”, zei hij. Heel normaal. En wat doe ik. WAT DOE IK? Ik zeg op zo’n kinderlijke debiele toon: “ja hoor! Doe maar gerust!  Fijn he, als de tafel zo schoon is!”
Ik weet me nog net in te houden om niet “goed gedaan zeg!” erbij te zeggen.

Ik doe het echt niet expres. Ik doe juist zo mijn best om normaal te doen dat ik dus gewoon NIET normaal doe.
Het is echt een uitdaging om mij te zijn.

 

Vorige post Volgende post

14 reacties

  • Reageer Suzan 14/04/2016

    Ik snap wat je bedoelt. Ik vind het ook wel lastig. Eigenlijk vooral bij mensen die verstandelijk gehandicapt zijn, want ja, hoe weet je hoe je precies tegen ze moet praten?

    • Reageer Des 14/04/2016

      nou ja ik denk soms van jeetje des doe even normaal, hij is misschien wel gehandicapt maar niet een klein kind (zo praat ik dus tegen ze, alsof het kleine kinderen zijn)

  • Reageer lisa 14/04/2016

    Hahahaha dit is zo grappig en zo herkenbaar. Vooral die donkere man. Ik knik altijd heel vriendelijk naar alle vrouwen met hoofddoekjes, ‘want ze zullen al vaak genoeg onvriendelijke blikken krijgen’ denk ik dan.

    • Reageer Des 14/04/2016

      omg ik ben zo blij dat ik niet de enige ben!

  • Reageer nettelie 14/04/2016

    OMG zoooo herkenbaar, vooral dat met die donkere pakketbezorger. Ik doe altijd ZO NORMAAL EN VRIENDELIJK tegen de Marokkaanse jongens die hier in de straat hangen, de Iraanse pakketbezorger en de Afrikaanse bakker bij de bio winkel, dat het een beetje ongemakkelijk wordt. Het punt is, ik doe tegen iedereen wel vriendelijk, maar tegen de “””””minderheden”””” (ik zet dat tussen duizend aanhalingstekens, want ik vind ze dus niet minder!!!) extra vriendelijk of zo, omdat ik wil laten merken dat ík onze multiculturele samenleving wel heel fijn vind. Zoiets? Na een terroristische aanslag ben ik ook altijd extra vriendelijk naar mensen (vooral jongeren) met een andere afkomst. Ik denk dan altijd: misschien maakt mijn glimlach wel dat ze uiteindelijk niet radicaliseren? Pffff. Ik bedeel mezelf een iets te grote rol toe in de samenleving, denk ik. En bij verstandelijk gehandicapte mensen die iets normaals doen, zoals bijv. serveren in een café, moet ik altijd huilen. In het openbaar. Waar zij bij zijn. Superrelaxt.

    • Reageer Des 14/04/2016

      aww, maar jouw bedoeling vind ik juist eigenlijk vet lief en schattig.

  • Reageer Wen. 14/04/2016

    Ooooh Des, ik moest zo lachen van binnen om jou. Dat het ook zelf doorhebt dat je zo doet en jezelf veroordeelt. Houd op met oordelen of houd op met zo doen 😛 Of blijf gewoon stukjes schrijven, mag ook! *hahaha* Lijkt me best vermoeiend om jou te zijn.. maar stiekem is het ook vermoeiend om mij te zijn, want ik doe dat op andere gebieden 😉

  • Reageer Anne 14/04/2016

    Doet niet iedereen dit?! Ik wel. Ik moest vooral lachen om je ‘goed gedaan!’

  • Reageer Lindsey 14/04/2016

    Hahaha, hier moest ik echt heel hard om lachen😁 Zo herkenbaar! Ik struikel op dat soort momenten ook nog eens over mijn woorden, waardoor het nog debieler wordt dan dat het sowieso al zou zijn… Zucht.

  • Reageer Alyssa 14/04/2016

    Ohh haha, wat heb je dit leuk geschreven! Het is voor mij ook héél herkenbaar hoor, ik doe dit soort dingen dus ook!

  • Reageer Jennifer 14/04/2016

    Ik doe dit denk ik ook… Ik ben op mijn werk heel aardig (nog aardiger dan tegen “gewone” Nederlanders haha) tegen “minderheden” omdat ik ook denk dat andere mensen dat niet doen. En ook omdat ik denk dat andere mensen misschien juist denken dat ze iets gaan stelen of zo. Klinkt dat heel raar? Ik werk in een hele kleine stad met relatief weinig “minderheden”, dus ik heb gauw het gevoel dat mensen een beetje afstand nemen van “minderheden”.

    Wat is minderheden een verschrikkelijk woord. Wie heeft dat ooit bedacht… Die persoon is zelf minder…

  • Reageer Manja 15/04/2016

    Ik heb een dove meneer als patiënt, en een collega gaat altijd heel hard tegen hem praten en heel dicht met gezicht erbij staan. Moet er altijd om lachen want hij hoort niks, maar lipleest wel. Dus ik blijf altijd rustig met normale toon praten, wel duidelijk articuleren en hem aankijken. Maar verder heb ik het ook hoor, naar mensen kijken als ze er anders uit zien, niet omdat ik ze raar vind, maar eerder interessant, extra vriendelijke doen tegen mensen (waarvan ik denk) die het moeilijk hebben in de maatschappij.

  • Reageer Emma 15/04/2016

    Hahaha oh sorry Des, ik moet er wel om lachen. Zo herkenbaar! Als ik op straat iemand met een hoofddoek of donkere huidskleur zie, lach ik net even extra vriendelijk. Want als ik niet glimlach of gedag zeggen dan zullen “ze” vast denken dat ik iets “tegen ze heb” zoals sommige andere niet-zo-vriendelijke-mensen. Het is vermoeiend haast. Wel heel fijn dat meer mensen het hebben haha. Het komt uit een goed hart denk ik dan maar. En uiteindelijk is het zo erg misschien ook niet, dat we extra vriendelijk doen is ook geen ramp.

    Ik heb het trouwens ook bij de politie. Extra duidelijk mijn hand uitsteken, heel vriendelijk kijken. Want stel je voor 😉

  • Laat een reactie achter