Des Interviewt: Maris

24/05/2016 - 14 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Maris ken ik van haar oude blog. Toen stopte ze er even mee, maar inmiddels is ze begonnen met haar nieuwe blog: Creachick. Maris is nou zo iemand waarvan ik denk: is er eigenlijk wel iets wat je niet kunt? Ze is ten eerste ontzettend creatief (like duh) en kan werkelijk waar alles. Tekenen? Haken? Breien? Doet ze even. Daarnaast kan ze ook nog eens zingen en piano spelen (het is geen grap) en als je dacht dat het daar stopt met haar talent: ze kan ook klussen. Nee echt. Like really. Tuin verbouwen, de zolder omtoveren naar iets nieuws, de trap verven, noem het maar op: Maris kan het en doet het gewoon even. Als ze een doel heeft gaat ze ervoor en via haar ontzettend leuke foto’s op haar Instagram zie ik hoe ze binnen een paar dagen hoppa even een dekentje haakt. En Maris is natuurlijk ook nog eens mama. Van 2 prachtmeiden: Emily (5) en Mila (3). Maris is thuismama, en een hele trotse ook nog. Wat ik zo mooi vind aan Maris is dat ze, en dit klinkt heel stom, niet saai is. Ik mail zo af en toe met haar en ze heeft zo’n mooi lief karakter. Met al die talenten en dan ook nog eens een huishouden runnen vroeg ik me daarom af: hoe doe je dat toch?! Maris geeft zelf gewoon even antwoord:

PhotoGrid_1463945204138

Maris, ik ken jou al een tijdje van je persoonlijke blog mcdid.nl waar je helaas mee gestopt bent. Gelukkig blog je weer zo af en toe op je crea bea diy blog creachick.nl. Je bent bewust thuismoeder. Wat zijn DE vooroordelen wat je altijd te horen krijgt?
Oeh, tegenwoordig hoor ik eigenlijk niet zo heel veel meer. Inmiddels ben ik alweer 5 en een half jaar fulltime moeder en al sinds het begin van mijn eerste zwangerschap thuis. Dus mensen kennen me niet tegenwoordig niet meer anders dan dat ik fulltime voor de kinderen zorg. Denk dat dat wel veel scheelt. Maar in het begin vonden mensen het heel vreemd dat ik, toen ik net afgestudeerd was besloot om gewoon thuis te blijven, zwanger te worden en voor de kinderen te gaan zorgen. Wat ik toen vooral te horen kreeg was: “Wat zonde van je intelligentie”, “Ben je niet bang dat je over een paar jaar niet meer aan het werk komt of totaal afhankelijk raakt van je man?”, “Wat doe je dan eigenlijk heel de dag? Binnen twee uur is je huis toch wel schoon? Wat doe je de rest van de tijd?” en “Wat een klein wereldje zal jij hebben”.
Ik vond het toen altijd heel jammer dat ik het gevoel had me te moeten verantwoorden voor mijn keuze en steeds moest laten zien wat ik allemaal deed om ‘goedkeuring’ te krijgen. Alsof het zo extreem vreemd is om ervoor te kiezen fulltime voor je kinderen te willen zorgen. Tegenwoordig kan ik me er eigenlijk niet zo druk meer over maken wat mensen ervan vinden. Als wij maar blij zijn met de keuze toch? En wat ik zeg, ik hoor er ook niet zo heel veel meer over. Het enige dat ik nu af en toe nog hoor is: “Wanneer ga je weer aan het werk?”. Wat ik overigens wel jammer vind als mensen dat zeggen, hoor. Want ik vind fulltime moeder zijn dus ook echt een fulltime baan.
Wat mij elke keer weer opvalt als ik je foto’s voorbij zie komen op Instagram, is dat jij alles kan. Nee, maar echt. Zingen, piano spelen, haken, klussen, tekenen. Djies, wat kan jij niet? Of laat het me anders vragen: heb je soms niet het gevoel dat je iets met deze talenten moet doen?
Ahhh lieverd. Dank je wel. Die vraag krijg ik trouwens vaker hoor. “Je zou er geld voor moeten vragen” of “Je zou een eigen boek moeten uitbrengen met patronen en tekeningen”. En vooral hetgeen dat jij zegt: “Je moet er wat mee doen”. Hartstikke lief dat mensen dat vinden en zeggen, zie het absoluut als een compliment hoor, maar ik denk dat alleen maar: Ik doe er nu toch wat mee? Ik doe elke dag wel iets creatiefs. Wat ik ook maar wil, ik kan en mag dat doen. Beter kan toch niet? En ik verdien er dan misschien geen geld mee, maar dat hoef ik ook helemaal niet. Ik deel het nu gratis op mijn blog, zodat iedereen creatief kan zijn zonder eerst te moeten investeren in een patroon. Ik inspireer mensen. Ik maak soms wat voor mensen. Ben op dit moment een trouwjurk voor iemand aan het maken die het geld niet heeft om een nieuwe te kopen. En op deze manier maken we er eentje voor nog geen eens vier tientjes. Geweldig toch? Ik vind dat het niet altijd meer hoeft te zijn dan dit. Ik ben op deze manier blij. En ik maak mensen blij. Dat is toch genoeg? Wat zou ik er nog meer mee willen? Ik denk ook alleen maar dat als het ‘werk’ wordt je ineens al die spontane creativiteit kwijtraakt. Lijkt me doodzonde. Maar wie weet, misschien ontstaat er vanzelf iets mee. Iets dat goed voelt en dus ‘meer’ is dan dit. Maar nu op dit moment, nee, ik heb niet het gevoel dat ik er meer mee moet doen dan dat ik op dit moment doe.
PhotoGrid_1463945191266
Jij hebt dus 2 dochters, ik 2 zonen. Ik kan me voorstellen dat ergens het opvoeden op dat vlak verschilt. Zijn er bepaalde onderwerpen of thema’s waarvan je denkt “ik vind het belangrijk dat mijn dochters dit weten”? Bijvoorbeeld: je lichaam of vriendjes (ok dat laatste is misschien iets te jong nog).
Euh… Wat ik mijn kinderen echt wil meegeven is dat ze van zichzelf houden zoals ze zijn. Ik ken zoveel kindjes (ik was er zelf één van) die opgroeien in een huis waarbij de moeder niet tevreden is met haar eigen lichaam. Haar eigen kunnen. En dit ook gewoon zo vaak zeggen, zelfs met kinderen ernaast. En ik vind het zo zonde. Ook voor die moeder hoor, maar ook voor die kinderen. Dat dat hun voorbeeld is. En dat ze meekrijgen om ontevreden te zijn met jezelf en jezelf te bekritiseren. Ik wil heel graag dat mijn kinderen houden van hun lichaam. Hoe het ook ontwikkelt. En houden van wie ze zijn. Met de goede en slechte dingen. En niet onzeker hoeven te zijn over iets. Dat ze er als vrouw mogen zijn. Maar ik denk dat jij dat je zonen ook wil meegeven 🙂 Ik weet niet of de opvoeding verder echt heel erg verschilt met het hebben van zonen. Misschien als ze straks tiener zijn, maar nu nog niet.
PhotoGrid_1463945167939

Fulltime thuismama, nou ik ben het zelf nu ook en er zijn soms momenten dat ik kapot moe ben. Zeg me alsjeblieft dat jij dat ook weleens hebt, en zoja; waar krijg jij weer energie van?
Haha ja natuurlijk. Vooral de eerste jaren vond ik onwijs vermoeiend en op sommige (lees: veel) dagen echt heel zwaar. Tegenwoordig gaat het beter. Nu ze allebei wat groter en zelfstandiger worden en ik ook wat meer tijd voor mijn eigen dingen heb. Ik krijg energie van iets creatiefs doen. Iets voor mijzelf. Even een uurtje haken. Of iets naaien. Wat tekenen. Of muziek maken. Maar gewoon een uurtje Netflix, met een deken op de bank en een enorme reep chocola doet me ook goed hoor.
Je dochters zijn zo ontzettend cute maar ik kan me voorstellen dat het soms ook mini draakjes kunnen zijn. Vertel eens eerlijk; op welke momenten kan jij ze wel achter het behang plakken?
Aan het einde van elke dag, haha. Mijn kinderen zijn gewoon ECHT moe aan het einde van de dag, willen dan samenspelen, maar dat lukt dan gewoon niet meer. O, en ze zitten soms in van die fases. Groeispurten, sprongetjes, hoe je het wil noemen. Dan zijn ze ook gewoon weken niet te genieten eigenlijk. Alleen met ze gaat het dan vaak wel goed, maar zodra ze dan weer met z’n tweetjes zijn, lukt het gewoon niet. Constant afpakken van elkaar, ruzie maken om hetzelfde stuk speelgoed, huilen om alles, frustraties om dingen die ze willen maar niet nog kunnen. Dan kan je me aan het einde van de dag wel opvegen hoor na zulke dagen (of dus de kinderen achter het behang vinden).
 
PhotoGrid_1463945179433
Wat vind jij het mooiste aan het ouderschap?
O, zoveel. Ik vind het heel mooi dat kinderen zo puur en eerlijk zijn. En de wereld nog met van die puppyogen bekijken. Ik vind het zo mooi om ze van zo dichtbij te zien opgroeien. Te horen wat ze denken. Ze te zien stoeien met dingen die ze moeilijk vinden, waar ze uiteindelijk toch in slagen. Hoe heerlijk trots ze dan kunnen zijn op zichzelf. Ik vind het mooi hoe ze mij laten groeien. En hoe ze mij ook weer een beetje jeugd geven. Dingen die je eigenlijk vergeet te doen als je groter wordt, maar die zo onwijs leuk zijn om zelfs als volwassene weer te ervaren.

Vertel eens: wat is jouw ultieme tip voor al die stoere mommy’s out there. Wat moeten ze zeker wel en wat zeker niet doen?
Jezelf niet vergeten. Ik zie zoveel moeders die zichzelf echt vergeten en alleen nog maar leven voor het gezin. Zo zonde. Echt niet doen. Af en toe me-time inplannen is echt zo slecht niet. Blijf dingen voor jezelf doen. Blijf jezelf uitdagen. Zorg dat er meer is in het leven dan alleen maar het zorgen voor het huis en kinderen. Daar word jezelf gelukkig van. En een gelukkige mama heeft gelukkige kindjes! En, het belangrijkste, doe gewoon waar jij en je gezin gelukkig van wordt. Of dat nou fulltime moeder zijn is of werkende moeder zijn. Of dat gezin nou met één kind is of met dertig. Doe waar jullie blij van worden. Niet waarvan je denkt dat anderen blij van worden.
Maris blogt dus op Creachick.
Je kunt haar Facebook natuurlijk ook like-en.
En super leuk: ze plaatst sinds kort ook haak tuturials op Youtube.
En ze zit ook op Instagram.
Vorige post Volgende post

14 reacties

  • Reageer Maris 24/05/2016

    Ahhhh wat is dit leuk. Lieve des met je mooie interview. Dank je wel. Je bent een schat 😘

  • Reageer Suzan 24/05/2016

    Leuk om te lezen! En die ultieme tip vind ik heel goed, allemaal lekker doen wat we zelf willen 🙂

  • Reageer sigrid 24/05/2016

    heel leuk om te lezen!
    en als toevoeging: ik vind dat maris ook een hele fijne stem heeft om naar te luisteren (en ik haak niet eens! haha!)

    • Reageer Maris 24/05/2016

      Ahh echt. Wat leuk om te horen. Ik vind mijn eigen stem helemaal niet fijn om naar te luisteren hahaha!

    • Reageer Des 24/05/2016

      vind ik ook!

  • Reageer Maai 24/05/2016

    Wat een mooi interview Maris (en Des). Ik vind het super mooi hoe jij in het leven staat en tegen dingen aankijkt. Heb het je al wel eens vaker gezegd, maar van sommige dingen zou ik wel wat meer van jou willen hebben. Kusje voor je prachtige meiden. Liefs voor jou en jou Des!

    • Reageer Maris 24/05/2016

      Dat is lief Maya 😀 Dank je wel. Kus terug!

  • Reageer Nina 24/05/2016

    Mijn twee lievelingsbloggers bij elkaar in een blogje <3

  • Reageer Latina92 24/05/2016

    hele mooie uitspraak: ‘ik doe er toch iets mee?’. Inderdaad, alsof het alleen telt als je er geld voor krijgt!

    • Reageer Des 24/05/2016

      goed van der he. zo’n eyeopener ook voor mij

  • Reageer kIM 24/05/2016

    Mooi interview met nog mooiere antwoorden! Ik was Maris kwijtgeraakt na mcdid, dus de nieuwe Maris gaat weer in de favorieten.
    Maris, heb je je blogpost over wat het inhoudt om fulltime moeder en “afhankelijk” te zijn precies inhoudt? Ik wil graag nog eens iemands ogen openen en mijn woorden komen niet zo mooi aan helaas. Ik krijg hem op je nieuwe site niet gevonden en de oude link (die ik opgeslagen had) linkt niet door, dus ik ben er bang voor…

    • Reageer Maris 24/05/2016

      Ahh leuk om te horen. Ik kan de blog wel naar je mailen. Moet ik even zoeken. Mail me even. Mail@mcdid.nl werkt nog steeds 😊

    Laat een reactie achter