Des Bloeit: zoveel over bloggen dus

10/06/2016 - 4 reacties

Van de week mocht ik voor het eerst in mijn leven “gastspreken”. Ok, ik mocht ooit eerder in de eerste klas ook “iets vertellen over mijn geloof” tijdens godsdienst-les. Ik was de enige “allochtoon” en de leraar had het al meteen op mij voorzien. Op een positieve manier hoor, dat wel. Dan was hij iets aan het vertellen en dan keek hij mij daarna aan. “Deswinta, gaat het bij jou ook zo? Kun je er misschien iets over vertellen?”. Ik had het idee dat hij mij heel bijzonder vond.  Op een dag had hij het dus over verschillende godsdiensten en toen zei hij “Deswinta, wil je anders even hier naast mij staan en iets vertellen over waar jullie thuis in geloven?”.
Nou daar sta je dan als puber met jeugdpuistjes+corset+bril+beugel.
(Het is goed met me gekomen hoor).

Gelukkig was het deze dinsdag dus echt iets leuks. Hannah gaf namelijk een blogcursus. Die. Bestaan. Ongelofelijk vind ik dat. Er zijn mensen die graag iets willen leren over bloggen, over iets wat ik zo vanzelfsprekend om te doen. Hannah gaf gelukkig ook nog eens een cursus “gewoon” bloggen. Niet een “begin een blog, wordt heel succesvol met minimaal 15000 lezers per dag en geniet van alle persreisjes”.  In de klas zaten allemaal vrouwen die om verschillende reden een blog wilden beginnen. “En om ze wat extra motivatie te geven dacht ik aan jou, mailde ze. Omdat je zo authentiek bent”, mailde Hannah. Hannah heeft dezelfde gave als mijn godsdienst leraar: mij een bijzonder gevoel geven.

Het was dus echt heel leuk (kijk voor een kleine samenvatting maar de vlog van volgende week). Ik vertelde iets over jullie (mijn lezers!), over waarom ik over bepaalde onderwerpen schrijf, hoe ik mijn blogs deel, en wat ik persoonlijk merk van de gevolgen dat ik blog.

Vooral de laatste tijd komt het weer bij me naar boven: waarom schrijf ik eigenlijk? Waarom moet dat zo nodig online, waarom moet ik zonodig iedereen vertellen wat ik allemaal vind en doe, waarom? Waarom kan ik dat gewoon niet stiekem in een dagboekje schrijven, met een slotje en die bewaren in de kledingkast onder de stapel t-shirtjes?

Ik moest ook even denken aan dit stukje. Mijn blog zie ik echt als mijn eigen tijdschriftje, mijn eigen platform.  Ik schrijf over onderwerpen omdat die mij aanspreken. Natuurlijk het moederschap, want ik ben nou eenmaal moeder, maar omdat ik ook erg van de persoonlijke groei/ontwikkeling ben wil ik daar ook wel eens iets over schrijven. De donderdag hou ik vrij voor alles wat maar in mij opkomt. Ja natuurlijk schrijf ik echt puur voor mezelf. Wat ik kwijt wil, kan ik hier kwijt. Maar ik zou natuurlijk keihard liegen (en dat mag niet, want het is ramadan) als ik zeg dat ik nooit aan jullie denk. Want dat doe ik wel. Heust.  Ik hoef niet zozeer mensen te “prikkelen”, maar ik vind het super fijn als iemand een stukje van mij leest en daarvan moet lachen. Of het heel herkenbaar vindt. In het verleden heb ik weleens iets geschreven over politieke maatschappelijke onderwerpen, dit doe ik niet meer. Ik wil de sfeer namelijk luchtig houden op mijn blog. Fijntjes. Liefdevol.

Ik las dit stukje van Suushi en moest denken aan wat 11 jaar bloggen (!) mij tot nu toe allemaal heeft gebracht. Nou nog geen persreisjes naar de Antillen of een gratis bakfiets. Maar dan wel:

  • een groot netwerk. want zoveel lezers. Lieve lezers! Die een reactie achterlaten of mij mailen of mij taggen, die mij helpen, die mij een kaartje sturen (of chocola, of een abonnement op de Jan!). Ja, dat soort lezers heb ik dus. Trots ben ik.
  • ik heb mezelf leren kennen. Als ik nooit was begonnen met bloggen was ik er waarschijnlijk nooit achter gekomen hoe leuk ik schrijven eigenlijk vind. En al die ervaring die heb ik opgebouwd door voor andere blogs te schrijven. Love it.
  • ik heb veel geleerd. Over mezelf. Maar ook van anderen.
  • ik heb er Echte Vriendinnen aan overgehouden. Mooi hoor.

Ik weet niet of ik forever doorga met bloggen, maar voor nu vind ik het wel leuk. Houd je toch van de straat (ps, Snapchat ook):

Snapchat-2151468863894571070

Vorige post Volgende post

4 reacties

  • Reageer Suzan 10/06/2016

    Die foto! Geweldig 🙂
    En supertof dat je dat mocht doen, die gastles!

  • Reageer Iris 13/06/2016

    Leuk om te doen zeg!
    Waarom ooit stoppen? Als we straks allemaal tegen de zeventig lopen, dan blijf jij onze blog-heldin en schrijf je over het beste merk rollator, je kleinkinderen en de eeuwige liefde voor lOML – ook als die lieve buurman uit het verzorgingstehuis regelmatig een knipoog geeft (en hoe ga je daar dan weer mee om? Helemaal als het ramadan is ;)).

    Bedankt voor al je leuke blogjes 🙂

    Oh ja, ik wilde nog reageren op je vorige blog over de namen opslaan in de telefoon, totdat ik de reactie las waarin iemand zei ‘dat er op zo’n onderwerp gek genoeg zoveel reacties komen’. Dat vind ik ook een beetje gek, maar toch: voor- en achternaam hier. Ook van mijn echtgenoot.

  • Reageer Marieke 15/06/2016

    Wat leuk! En ze heeft met jou natuurlijk ook echt de juiste persoon te pakken. Ik vind jouw blogs ook heerlijk om te lezen. Ga lekker zo door zou ik zeggen!

  • Reageer Rox 16/06/2016

    Gaaf Des! En hartstikke terecht. Je blogs zijn zo heerlijk puur, eerlijk, meeslepend en getuigen van een talent voor (grappig) schrijven. You rock!

  • Laat een reactie achter