Des Moedert: in de ballenbak, in de Monkeytown

08/06/2016 - 5 reacties

20160606_164133-2

Laatst waren we in de Monkey Town (ok de foto suggereert anders, maar ergens las ik eens dat een blog leuker wordt met een foto, vandaar). Ed en Joep speelden in de ballenbak, ik zat op een bankje uit te rusten van het moederschap en te overpeinzen wat ik die avond zou eten tot ik zag dat er een groter jongetje tegenover Ed stond.

Ed liep een paar stapjes achteruit, keek naar mij, en opeens duwde die jongen Ed. Zomaar. Of nouja, volgens mij gaat iets nooit zomaar op “die leeftijd” (dat is iets wat je op een gegeven moment vaak zegt. “Achja, die leeftijd he”). Ik liep er snel heen en ik zag de vader van het jongetje ook. Die zat en keek ernaar, en zei niets.

Dat vond ik dus een beetje raar.  Als Ed zomaar een jongetje duwt of slaat, het komt weleens voor, dan ga ik er meteen heen om tegen Ed te zeggen dat hij het niet mag doen. Het is me al een paar keer voorgekomen dat de ouders (en dat waren trouwens in die gevallen vaders, is dat toeval?) er niets van zeiden. Niet een “he, dat mag niet”, of een “pas op he!” of een “he, je mag niet slaan hoor” of een “zeg maar eerst sorry”. Gewoon niets. Helemaal niets. Niet tegen Ed, of een praatje tegen mij. Want dat komt bij moeders onder elkaar wel voor. Dat de moeders dan tegen mij zeggen “sorry hoor”, en ik dan zeg “oh, dat geef niets, het is de leeftijd he!” (zie, daar heb je het weer).

Maar goed, terug naar de ballenbak. Moest IK er nou wat van zeggen? Tegen die jongen? Was dat mijn taak? Moest ik die vader erop aanspreken? Joh gast, jouw zoon duwt mijn zoontje, als ie dat nog een keer doet schop ik jouw zoon uit de ballenbak, joe, zoiets? Of moest ik er juist niets van zeggen?

Goh, al die vragen in de ballenbak. Ik ging maar snel weer zitten en overpeinzen wat ik nou moest koken die avond (het werd een salade).

 

Vorige post Volgende post

5 reacties

  • Reageer DiDi 08/06/2016

    Daar las ik laatst een stukje over (weet niet meer hoe of wat). Maar inderdaad een lastig onderwerp!! Maar als het met respect gebeurt zou ik het op prijs stellen als een ander mijn kind er op wijst dat is niet mag of niet netjes is als ik iets bijvoorbeeld net niet heb gezien. (it takes a village to raise a child past hier goed bij)

  • Reageer DiDi 08/06/2016

    oh heb het ff gezocht.. hier de link van het stukje wat ik las.. http://www.dochterlief.nl/corrigeren-kind-iemand-anders/

  • Reageer Dionne 08/06/2016

    Ik bemoei me zo weinig mogelijk met andermans kinderen, tenzij ik – of N. dus – er echt last van heeft. Niet meteen, als het vervelende gedrag snel stopt of als er een ouder aan komt, zeg ik er niks van. Maar als een ander kind bijv. zand gooit naar N. of tegen mijn benen aanschopt, zeg ik er wel wat van. En dan ben ik best wel streng. Misschien knijp ik soms in een armpje.
    En dat zal ongetwijfeld allemaal niet pedagogisch verantwoord zijn, maar ik word dan dus best wel woest. Vooral als het om N. gaat. Tegen haar ben ik helaas helemaal niet streng of consequent, dus ik ben een alomfalende ouder.

  • Reageer Maris 09/06/2016

    En hier noem je nou 1 van de zoveel redenen waarom wij nooit naar van die speelparadijsen gaan. De meeste ouders zien het echt als een plek waar ze kun kind kunnen laten losgaan terwijl ze zelf aan de koffie zitten en naar hun telefoon staren. Elke keer weer heb je dit soort kinderen en geen enkele ouder die er wat mee doet. Alsof ze daar even geen ouder hoeven te zijn en alles mag. En het lijkt wel alsof de meeste kinderen door alle drukke kleurtjes en chaos veranderen in apen. Waarschijnlijk daarom ook de naam monkey town 😉

  • Reageer Maris 09/06/2016

    O en ik zeg er wel wat van hoor. Eerst alleen tegen het kind. En als het maar doorgaat dan zoek ik de ouder erbij op. Maar vind het zo irritant dat zoveel ouders niet op hun kind letten. Is inderdaad niet leuk als jij er dan wat van moet zeggen

  • Laat een reactie achter