Des Bloeit: “uw leven, dat is van u”.

24/08/2016 - 5 reacties

Gisteren keek ik Zomergasten terug. Te gast was dit keer Griet op de Beeck. Je weet wel, die schrijfster van die mooie verhalen, allemaal even mooi en zo herkenbaar en tegelijk pijnlijk verdrietig ook.

Griet zei dat er weliswaar wordt gezegd dat ouders onvoorwaardelijk van hun kinderen houden, maar dat dit eigenlijk niet klopt. Ze zei dat het juist andersom is. Dat juist kinderen ontzettend trouw, loyaal en vooral heel erg onvoorwaardelijk van hun ouders zeiden. Ze zei dat ze genoeg ouders kent die echt niet onvoorwaardelijk van hun kinderen houden.

Ik vond dat zo mooi en tegelijk verdrietig gezegd van haar. In mijn naaste omgeving ken ik zoveel mensen, ik wil bijna zeggen teveel, waarvan ik weet dat ze die liefde niet kennen. Mensen waarvan ik weet dat ze keihard moeten werken, net als Griet, om te weten dat ze het waard te zijn.

Ik ken iemand waarvan de vader vreemdging en bijna nooit thuiskwam waardoor hij als klein kind de man thuis moest zijn. Voor zijn moeder moest zorgen en voor zijn vele broertjes en zusjes. Hij heeft nooit kind kunnen zijn. Tot de dag van vandaag hoor ik hem nooit kwaad spreken over zijn vader. Ik ken iemand uit datzelfde nest die mishandeld werd door haar stiefmoeder, die niet thuis kon komen bij haar eigen moeder, die dus maar door haar oma werd opgevoed. Ze vertelde eens dat ze haar vader ging zoeken, dat ze aan de deur was gekomen en dat haar stiefzusje vroeg “wie is dat papa?”, en haar papa zei waar ze bij was “ik weet niet wie dat kind is”. Ik ken iemand die altijd klappen kreeg van zijn moeder, die in pleeggezinnen opgroeide en tot nu toe alles bereikt heeft wat een man kan bereiken. En toch mist hij iets, zo vertelde hij mij laatst, “iets wat iedereen heeft, zo lijkt het wel, maar ik niet”. Ik denk aan iemand die nooit zichzelf kon zijn thuis, die niets met zijn ouders kon delen en daardoor altijd op zichzelf heeft moeten rekenen. “Zeggen je ouders weleens dat ze trots op je zijn?”, vroeg ik hem laatst en toen zei hij “ik weet dat ik het in hun ogen altijd beter moet doen”. Ik ken Jude uit het boek “Een klein leven”, ja een verhaal weliswaar, maar we weten allemaal dat er zoveel kinderen/ mensen zijn zoals Jude op de wereld. Om het boek moest ik bijna huilen omdat Jude tot aan de laatste bladzijde zich verontschuldigt dat hij is zoals hij is.

Ik denk aan al die kinderen die nu volwassenen zijn en nog steeds kunnen denken “wat heb ik verkeerd gedaan?” en “had ik het maar anders gedaan, dan was het vast goed geweest”. Kinderen die het zo graag willen oplossen voor hun ouders, die de pijn en verdriet willen wegnemen. Ik denk aan mijn eigen kinderen en hoop zo, echt uit de grond van mijn hart, dat ik het op dit gebied tenminste wel goed ga doen: ze het gevoel geven dat ze altijd goed genoeg zijn, altijd.

“Als iedereen maar eens weet dat we onszelf kunnen redden”, zei Griet “het aankijken, doen en ook echt aanpakken” en “we moeten in staat zijn om onze eigen ruimte te mogen pakken”. “Je kan het zelf bepalen, je kan jezelf redden”.

En op het laatst zei Griet “uw leven, dat is van u”.

Ik heb Griet forever in mijn hart gesloten.

Vorige post Volgende post

5 reacties

  • Reageer Nicole 24/08/2016

    Gewoon wauw.

    Alleen wauw.

  • Reageer Marjolijn 24/08/2016

    ❤❤❤

    Ik kende haar niet (😔😔😔) dus heb niet gekeken maar ik ga terugkijken, thnx!

  • Reageer Manja 24/08/2016

    AAhh mooi stukje Des!

  • Reageer Lauradenkt 25/08/2016

    Ja, ik vond het ook een heeeeeeeel mooie aflevering.

  • Reageer Esther 26/08/2016

    Zo mooi geschreven en ook zo waar!

  • Laat een reactie achter