Des moedert: de moeder van L.

16/08/2016 - 0 reacties

34e0d37930ade7af26753c6d1745bb2f

In mijn ideale wereld gaat het zo. Ed heeft een vriendje gevonden waar hij leuk mee speelt. De moeder van het vriendje komt hem zo af en toe ophalen. We hebben een klik, en voor we het weten gaat ze niet meteen weer weg, maar blijft ze gezellig aan de keukentafel waar we de diepste gesprekken hebben over Het Leven, maar ook over Onze Mannen, hoe vervelend die af en toe kunnen zijn,  we trekken een fles wijn open en we lachen wat af bij onze jongens. Die overigens bro’s 4 life blijven en later elkaars vrijgezellenfeestje organiseren waarbij wij, de moeders dus, elkaar bellen en gniffelend lachen over de katers die ze hadden.
The End.

Onze buurjongen is 8 jaar oud. Dat is 5 jaar ouder dan Ed. Toen ik zwanger was van Ed zei zijn moeder al een keer tegen mijn moeder dat ze dat heel leuk vond want dan had haar zoontje L eindelijk iemand om mee te spelen. L. is trouwens enig kind. Inmiddels kunnen ze dus samen spelen. Alleen: er scheelt dus wel 5 jaar tussen. Dat is nogal wat. Zo begrijpt L Ed niet altijd, en andersom ook niet. Maar goed, geef ze een bal, een step, wat lego en klaar ben je.

Ed is super super fan van L, logisch want hij is fan van allemaal oudere kindjes. Dat vindt hij heel interessant. Mag ik met L spelen, vraagt hij soms, en dan kijk ik even op de klok omdat L al naar school gaat. Nog even wachten Ed, zeg ik dan. L zit nog op school. Op sjool? vraagt Ed dan. De harde G is ook echt heel moeilijk voor kleine kindjes.

Enfin, L vindt het ook leuk met Ed, maar hij speelt met iedereen. Volgens zijn vader. Dat zei zijn vader namelijk tegen de vader van Ed, LOML dus. Kortom: iedereen praat wel een beetje met elkaar, maar de moeder van L en ik dus niet. Niet echt. Dat komt, en nu lijkt het alsof ik haar de schuld geeft maar dat is echt niet zo, omdat de moeder van L best wel stil is. Ik wil zeggen: verlegen. Timide. En, je gelooft het niet, maar dan word ik dus ook zo. Dan zeg ik dus ook heel weinig.

Terwijl mijn moeder dus de beste gesprekken met haar heeft, als ik haar moet geloven dan. Als mijn moeder haar tegenkomt dan vertelt ze mij wat ze allemaal met haar besproken heeft. Terwijl als ik Ed bij haar ophaal of Joep uit haar keuken trekt omdat hij weer eens chips vraagt (true story), er niet meer wordt gezegd dan “hoi. Ja. Hahaha. Grappig he. Ok daag”.

Kijk, mijn ideale wereld, dat we lachend aan de keukentafel zitten met een fles wijn lallend over het leven als fulltime thuismoeder (dat is zij trouwens ook), dat vergeet ik maar even. Maar een beetje praten over hoe vervelend onze jochies kunnen zijn, dat moet wel kunnen toch?

Laat ik binnenkort toch maar eens met een flesje wijn langsgaan.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter