Des schrijft tussendoor een stukje: beige broek

12/08/2016 - 4 reacties

05d0f0e1daadbb309c8166025c0ed5d2

Maandagochtend.
Ed en Joep zijn aan het spelen bij de buurjongen. Ik zit heerlijk op het dek. Het bankje dat op ons dakterras staat hebben we naar het dek gesleept. Wie zit er nou nog op het dakterras. Wij niet. Onze buurvrouw wel. Met haar vriendin. Ik hoorde haar praten hoe pijn haar blaas deed.
Vervelend.

Het dakterras is bloedjeheet. Op het dek is het tenminste een beetje koel. Ik drink mijn koffie op, vietnamees, jawel. Ik hou ervan. Vietnameze koffie heeft echt een andere smaak dan andere koffie. Ja echt. Ik zeg dit terwijl ik helemaal niet zo’n koffiekenner ben. Terwijl ik ook een zwak heb voor Starbucks koffie (volgens een vriend van mij “een echte koffiekenner” aldus hemzelf, is Starbucks koffie geen echte koffie).
Een vriendin van mij werkt bij een koffietentje. Ze vertelde eens dat ze altijd moet lachen als klanten naar een “lattuh makkiaatoo” vragen. Dat doen ze echt, die mensen mogen ook stemmen denk ik dan.

Het was al bijna tijd om weg te gaan. Ik heb een afspraak bij de chiropraktor. Joep komt alweer aanlopen, hij kan nooit zo lang bij de buurjongen spelen. Ik loop naar hun huis om Ed op te halen. Ik wil niet, zei hij. Over peuters die nooit met je mee willen gaan en dit keihard in het hard gaan roepen zodat je bang bent dat anderen gaan denken “waarom wil dat jongetje niet mee naar huis, zou het zo verschrikkelijk zijn bij hun thuis, zou die moeder hem ophangen aan de kapstok als hij niet wil eten?” later meer.

Hij mag wel hier blijven hoor, zei de buurvrouw. Echt, vroeg ik nog. Ik wil mensen niet lastig vallen. Het is niet erg, zei ze, “ik blijf toch thuis”.

Ik ging terug naar huis om mijn telefoonnummer op een briefje te schrijven. Voor de zekerheid.  Ik loop weer terug. “Ed, mama gaat even weg”. Gedraag je, zei ik erbij. Ik probeerde er een “en als je dat niet doet dan zwaait er wat straks” blik aan toe te voegen maar Ed begon te lachen. Mislukt.

Onderweg naar de chiropraktor staan we stil voor het rode stoplicht. Het is benauwd. Daarom heb ik geen jas aan. Wel een spijkerbroek, want dat is handig als je bij de chiropraktor op het bankje ligt. Een keer had ik een rokje aan. Ik moest op mijn zij liggen en mijn hele achterkant (mijn reet dus) lag bloot. Mijn chiropraktor (ja, die knappe) zag het niet. Of deed net alsof hij het niet zag.

Voor mij zag ik een vrouw die het warm had. Ze had een beige broek aan (die bestaan, heb ik geen oordeel over), en bij haar bilnaad zweette ze. Ze zat op haar fiets, maar toch zag ik het.

Toen het stoplicht op groen sprong ging ze even van haar zadel om kracht te zetten. Ja, ze had het echt warm, precies daar.

Mijn chiropraktor is op vakantie. Als vervanger is daar S. S. heb ik eerder gezien. Hij heeft een baard. En warme handen. En hij komt uit Australie. Hij vroeg mij “where you from”, ik zei “Indonesia” hij zei “oh thats nearby”, en ik zei “oh your an aussie?”. Vinden aussies het eigenlijk wel leuk als iemand anders zegt dat ze een aussie zijn?

S. is ook al zo’n knapperd. En grappig. Hij zegt altijd “hello little dude” tegen Joep. Die vindt hem ook leuk. Hi, zegt hij dan terug. De behandeling duurt, zoals altijd, 5 minuten. S. praat engels, en soms nederlands. “Now op de buuk” of “inademah” en “uut adema”.

Onderweg naar huis dacht ik er aan dat het goed was dat ik een spijkerbroek aan had. En geen beige broek.

Vorige post Volgende post

4 reacties

  • Reageer Maai 12/08/2016

    Hahahaha, sorry meer heb ik er niet op te zeggen 🙂

  • Reageer kIM 14/08/2016

    Doe mij maar meer van zo’n stukjes, love it!

  • Reageer Iris 15/08/2016

    Fijn dat je weer schrijft, Des!

    Ik had toch eens zo’n knappe tandarts waarover ik jaren later een collega hoorde, die ook zo’n knappe tandarts had – inderdaad dezelfde!

  • Reageer Kleine Atlas 16/08/2016

    Jouw hoofd werkt zo leuk hé.

  • Laat een reactie achter