Des moedert: van de trap

27/09/2016 - 4 reacties

Joep kan al alleen de trap op en af. In ieder geval bij ons thuis. Super handig want zo hoef ik hem niet op te tillen. Ik hoef alleen maar bij hem te staan, maar hij gaat zo snel naar boven dat dat ook niet meer echt hoeft. Ook heel handig.

Oh hij kan alleen de trap op, vroeg mijn moeder, en ik zei ja dat scheelt wel. Weet jet het zeker, vroeg mijn man nog (altijd een stuk angstiger dan ik) en ik zei “een beetje vertrouwen, het lukt hem prima”.

Alle keren ging dat dus goed: de trap op en af gaan. Maar, jullie raden het al, dit keer dus niet.

Ik was al beneden en zat op de wc te plassen (om maar even een beetje humor in dit stukje hebben). Ed was ook al beneden en zat in de gang te spelen. Alleen Joep moest nog naar beneden. Ik denk dat ik een paar stapjes hoorde, toen een heleboel gestommel en voordat ik het wist zag ik hem, terwijl ik op de wc zat te plassen, naar beneden rollen. Boem.

Ik wist niet hoe snel ik naar hem toe moest rennen. Mijn hart ging tekeer. Was hij nog bij? Was er bloed? Niets van dat alles. Wel heel hard gehuil van Joep. Ik ging met mijn blote billen op de badkamervloer zitten met Joep in mijn armen. Waar doet het pijn, vroeg ik hem. Hier, zei hij verdrietig, en hij wees naar zijn voorhoofd. Ik huilde. Hoe stom kon ik zijn. Ik legde Joep weer neer en pakte mijn telefoon. Terwijl de tranen over mijn wangen rolden zocht ik dokter op (ik kon hem niet vinden en na veel gevloek stond ie onder huisarts, verdorie).
Terwijl ik geschrokken en huilend mijn verhaal deed was Joep alweer stil. Hij zag mijn draagpop liggen en liep erheen “bibi” om weer verder te spelen.

We konden bij de huisarts terecht en die vroeg hoe het ging (weet ik niet) of hij buiten bewustzijn was (gelukkig niet) of hij had overgegeven (nee) en of hij suf was (onderweg naar de huisarts zat hij heel hard wheels on the bus te zingen, dus nee). De dokter voelde nog aan zijn hoofd, pakte zijn armpjes en zei dat het er goed uit zag verder. Voor de zekerheid ’s nachts toch nog even wekken, was zijn advies.

Ik voelde me zo schuldig en zo dom en verdomme, waarom had ik dit laten gebeuren. Ik was niet de enige. De vele “verdorie, Des, ik zei het toch” van LOML moest ik dagenlang aanhoren, net als mijn ouders die “teleurgesteld” in mij waren “ want je moet wel goed op onze kleinkinderen passen”.

Here’s the thing. Ik voelde me schuldig en dom en heel verdrietig en boos, allemaal op mezelf. Maar ik zorg zowat fulltime voor de kinderen. Alle dingen die ze zelf kunnen doen is mooi meegenomen. En alle keren ging het dus goed, juist deze ene keer had Joep sokken aan en was hij uitgegleden (na lang nadenken wist ik zeker dat dit het kon zijn).

Praat ik het nou goed? Is dit een excuus voor mezelf? Absoluut niet. Maar het was gelukkig goed afgelopen. Na heel lang nadenken en vooral veel positieve vibes van mijn liefste vriendinnetjes wist ik ook: dit kan elke ouder overkomen. Dat dit gebeurd was betekent nog niet dat ik een slechte moeder ben. Sterker nog: een goede moeder ben ik nog steeds, omdat ik nog steeds vertrouwen heb. In Joep, dat hij dit kan (voor de zekerheid ben ik er nu natuurlijk bij) maar vooral: in mezelf.

Vorige post Volgende post

4 reacties

  • Reageer lieve_fem 27/09/2016

    Ik heb laatst een ‘lezing’ gevolgd over aangeleerde hulpeloosheid. Een eyeopener vond ik het! Ik denk namelijk dat kinderen héél veel zelf kunnen, maar dat de kinderen van nu vaak heel beschermd opgroeien. Ze worden niet meer vies, kunnen geen veters strikken, dragen geen shirtjes binnenstebuiten en ze lazeren ook niet meer van de trap. Echt, het hoort er bij! Wat heeft Joep er van geleerd (of nou ja, wat heb jij er van geleerd)? Géén sokken aan op de trap. Geloof me; je bent geen ontaarde moeder!

  • Reageer yvonne 27/09/2016

    Relax Des! kan gebeuren. Je moet maar zo denken: hij zal nog wel vaker vallen in zijn leven. En hij heeft er niks aan over gehouden.

  • Reageer Mille Pagine 29/09/2016

    Gelukkig heeft hij er niets aan over gehouden. Ja, het is rot dat het gebeurde, en misschien onnodig, maar misschien ook niet, want stel je liep achter hem, wat dan?
    Had je aan zijn armpje getrokken? Was dat misschien weer uit de kom geraakt…

    Als dokter op de spoedeisende hulp zag ik misschien wel 1-2x per week een kindje dat van de trap gevallen was, of ergens anders vanaf.
    It happens.
    Niet dat je het moet stimuleren ;-), maar het gebeurt.
    Hug!

  • Reageer kIM 30/09/2016

    Hier ook 2x gebeurd (1x bij mij en 1x bij le boyfriend). Ondanks dat ik er achter stond wist meneer toch 2 treden omlaag te vallen voordat ik hem weer te pakken had. Heeft maanden geduurd voordat hij weer het vertrouwen had om zelf de trap af te gaan (which sucks bij bekkenistabiliteit en nog een kind op de arm), met papa zelfs nog langer (harder gevallen?). Moraal van dit verhaal, ook in het zuiden van het land vallen kids van de trap en moederen we gewoon door, met een iets hogere hartslag welteverstaan.

  • Laat een reactie achter