Des moedert: zo zwaar, zo zwaar

30/09/2016 - 13 reacties

Wat maakt het ouderschap nou eigenlijk zo zwaar? Ik zat er aan te denken terwijl ik weer eens bekaf op de bank lag. Wat had ik vandaag nou eigenlijk gedaan waardoor ik zo moe ben? Het is niet dat ik tig marathons had gelopen. Het was ook niet zo dat ik de hele dag had gestaan. Het was ook niet, helaas niet, dat ik de avond ervoor was wezen stappen. Niets van dit alles. Ik was opgestaan, we gingen die ochtend naar het ouder&kind cafe, in de namiddag gingen we boodschappen doen en tussendoor speelde ik wat met de kindjes en probeerde ik hier en daar het huishouden te doen. Niet iets waarvan ik dacht: oh ja. Daarom was ik zo moe.
Maar ik was het wel: moe. Gesloopt.

Ik dacht aan verschillende dingen die het ouderschap zo zwaar maken:

  • de zorg voor de kindjes: vanaf ’s ochtends vroeg tot ze ’s avonds in bed liggen, en ergens in de nacht ook. Er is geen stop. Je moet zorgen dat ze goed eten, goed drinken, dat ze kleren aan hebben (ook wel handig), een luiertje, nog even snel plassen voordat je weggaat want zul je net zien dat Ed onderweg op de fiets roept dat hij NU moet plassen, de douche, een badje, ze afdrogen en goed insmeren en nog met ze spelen, pedagogische spelletjes natuurlijk, geen ipad en niet teveel suiker enz enz.
  • opvoeden: met altijd maar die vraag “doe ik het wel goed?”. Komt het wel goed met ze? Pak ik het goed aan? Want natuurlijk zijn er tig tips te krijgen van alle tantes, moeders en vriendinnen. Net zoals er zoveel websites en boeken te lezen zijn. En toch komt het aan op 1 ding: jouw moedergevoel, en jouw kind. Want alle kindjes zijn verschillend. En natuurlijk kom je er pas achter als je er zelf in zit.. Mijn moeder zegt altijd “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen”. Ik kan het me nauwelijks voorstellen want joh dan kunnen ze toch alles zelf doen? Maar dan denk ik aan mij als puber en mijn tig foute vriendjes en laat thuis komen van stappen of helemaal niet thuis komen en dan krijg ik al spontaan hoofdpijn.
  • verantwoordelijkheid: want die heb je. Vanaf dag 1 tot de dag dat ze..nou ja daar wil je al helemaal niet aan denken. Of hoe mijn neefje laatst heel wijs zei: kinderen heb je voor altijd. Soms zit ik in de auto met de kinderen en dan ben ik even heel bang. Wat nou als…wat nou als? Net zoals ik verantwoordelijkheid ben als ze als 2 ongeleide projectielen met 2 kleine winkelwagentjes (sidenote: ik had eens het geniale idee *kuch* om die kleine winkelwagentjes te gebruiken. Grootste fout van mijn leven. Ik raakte ze meteen kwijt) door de supermarkt gaan, net zoals ze later groot worden en misschien hele grote pestkoppen worden en kinderen in elkaar slaan.
  • slaap: tja. Moe ben je natuurlijk ook simpelweg omdat je niet genoeg slaapt. Gebroken nachten, ik heb ze nog steeds en ik ben al bijna 4 jaar moeder. Good lord.
  • balans: neem bovenstaande punten en dan heb je jezelf nog. En je huwelijk, en je vriendinnen en je sport en je sociale leven *kuch* en elke dag maar weer proberen een goede balans te maken.

Je zou je bijna afvragen waarom je in hemelsnaam kinderen moet “nemen” maar dan opeens doen ze dan toch dit weer:

14446093_10154026745752684_2311946369503991405_n

Vorige post Volgende post

13 reacties

  • Reageer Sigrid 30/09/2016

    Hehehe
    Herkenbaar!

    Wie slaapt er zo fragmentarisch dat je nog steeds gebroken nachten hebt? Ik vertel mezelf steeds dat het nooooit lang kan duren, maar blijkbaar dus wel?

  • Reageer yvonne 30/09/2016

    wat een lieve foto. smelt.

  • Reageer kIM 30/09/2016

    Mooi en zo (z)waar!

  • Reageer Nicole 03/10/2016

    Foto-liefde!!

  • Reageer Kleine Atlas 04/10/2016

    Ik vraag me ook vaak af wat het zo zwaar maakt. Ik denk dat een van de dingen is dat je (minstens) 2 lichamen leeft. Zeker bij baby’s. Je doet echt alles in hun plaats: van dragen tot eten geven (als je borstvoeding geeft BEN je het eten gewoon), tot zowat pipi en kaka (verversen). Nu is mijn eigen kind 3 en ik doe nog altijd héél veel: dingen oprapen, ongelukken voorkomen, aankleden, uitkleden, zorgen dat hij genoeg eet, en héél veel bezigheidstherapie. Hij kan zich 5 minuten of zo bezig houden, en ook wel langer, maar dan wel voortdurend met begeleiding. Jaa, ik heb gezien dat je een fantastische toren bouwde etc. Naar mijn mening is de maatschappij totaal niet voorzien op ‘extra levens leiden’, waarmee ik dus bedoel: als ouder van een jong kind leef je een beetje twee levens en lichamen tegelijk. Ik heb altijd zo’n idyllisch idee van stammen en samen moederen, maar ik denk dat het ook wel echt een last was die meer verdeeld werd. Ik heb echt het idee dat het ouderschap er niet lichter op wordt in een wereld die toch wel erg voorzien is op volwassenen en die kinderen eigenlijk alleen kan zien als een Hoogstindividuele Keuze – een beetje zoals of je wel of niet een zwembad neemt. ‘De maatschappij’ vergeet, vind ik, dat kinderen krijgen en opvoeden ook een dienst aan hen is, want als niemand nog kinderen krijgt, dan hebben we ook geen volgende generatie meer. Dus ook dat maakt het (voor mij) soms zwaar: onbewust verantwoord ik me vaak voor lawaai en overlast dat mijn kind veroorzaakt in de openbare ruimte.

    • Reageer Ilse 04/10/2016

      Seriously pipi en kaka? Je bent inderdaad helemaal opgegaan in dat tweede lichaam 😉

      • Reageer Des 04/10/2016

        He Ilse, ontzettend leuk en lief en aardig dat je een reactie achterlaat hoor. Maar je vorige reactie “God, het is leuk dat je weer schrijft, Des. Maar nu nooooooit meer dramatisch aankondigen dat je stopt met schrijven om vervolgens toch weer te gaan schrijven, ok? 😉” op een stukje van mij vond ik ook al zo dubbelzinnig. Met zo’n knipoog-smiley. Lees je reactie nou zelf nog even door en hoe denk je zelf hoe het overkomt? Leuk? Aardig? Liefdevol?

      • Reageer Kleine Atlas 05/10/2016

        Ik ben een Vlaming. ‘Poepen’ betekent bij ons iets heel anders. Wij zeggen ‘pissen’ en ‘kakken’, maar dat vind ik vrij grof, en ik zie geen reden om zelfs over mijn eigen pis en kak (zo je wil) zo laatdunkend te spreken. Naar het toilet gaan? Doen baby’s en zelfs peuters niet, dat bedoelde ik net: je moet de eerste jaren alles dubbel doen, ze doen nog net zelf hun behoefte, maar dat is het dan ook. Pipi en kaka dus.
        Des, je bet keilief met je reactie!!

  • Reageer Kleine Atlas 04/10/2016

    PS ik zie dat het een hele lap tekst is geworden, note to self: spaties zijn je vriend voor volgende keer 🙂
    PS2 ik ben zo blij dat het voor jou ook zwaar is, neen, natuurlijk niet dat je uitgeteld op de zetel ligt, wel dat jij erover schrijft. Als alleenstaande moeder denk ik vaak dat het allemaal aan mij ligt, dat ik anders niet zo moe zou zijn en niet zoveel fouten zou maken, maar door dit soort blogjes lees ik dat het gewoon overal zo is, tot op zekere hoogte. Tropenjaren!

    • Reageer Des 04/10/2016

      hallo hallo, jouw reactie heb ik geprintscreen en gedeeld op mijn fb en instagram:met vele likes tot gevolg: super herkenbaar en mooie reactie van jou juist! ik had het niet beter kunnen verwoorden. toevallig ben ik ook nog eens met een stukje bezig hierover

  • Reageer Louane7 04/10/2016

    Precies wat ik mij dezer dagen ook afvroeg,…waarom zo moe,…waarom is het soms zo zwaar,…en dan geen bevredigend antwoord voor mijzelf kunnen vinden.
    Sommige mamma’s hebben er 3, en nog een baan, en een blog en ze naaien jurkjes, en pimpen een caravan,…HOE DAN? Dan slaat bij mij de twijfel toe, en wel over mijzelf!

    Ik ben een huismoeder (oeffff,…de eerste keer dat ik dit woord ‘durf’ uit te spreken (bloos/schaam/bloos) – al 5 jaar – het is zo gelopen. Misschien omdat ik denk dat ‘men’ verwacht dat je dan juist alle tijd hebt,..voor alles! Want juist als je een baan hebt, en een gezin,..dan mag je pas echt moe zijn,..en het zwaar hebben (een aanname uiteraard).

    Als ik langer nadenk (kan nu even…en zit niet eens op de wc 😉
    Misschien is het wel dat er zo weinig ‘stilte’ momenten zijn met de kindjes thuis,…waarop ik even kan ‘denken’. Mijn hoofd ontploft soms al bij het opstellen van een boodschappenlijstje (want; mamma ik wil druifjes, de afstandsbediening ligt achter de bank, ik moet poepen!). Je kan niet vaak iets ‘rustig afmaken’ ‘inpakken’ een kaart schrijven, een online bestelling doen 😉 want ze hebben je nodig! Want je bent er! Terecht ook, maar dat maakt wel moe.
    En als s avonds iedereen onder de wol ligt, en het stil is,…wil ik niet meer denken….maar douchen, lezen, slapen,…

    Joyce

  • Reageer Heleen 07/10/2016

    Super herkenbaar dit. Nu mijn zoontje voor het eerst een paar dagen is gaan wennen op de basisschool en ik thuis (alleen!! een paar uur achter elkaar!!:-)) kan werken voel ik pas hoe zwaar ik het eigenlijk vond. Niet omdat ik alles tegelijk wilde doen (dat ging er al vrij snel uit) maar omdat ik entertainmentmanier nr 1 was. En omdat ik dat eigenlijk het lastigste van een kind vind. Ik ben er gewoon niet goed in, dat de hele dag spelen. De nachten in het begin, het lichamelijke, dat vond ik allemaal wel te doen, maar het de hele dag beschikbaar moeten zijn voor hele kleine dingen pfff. Maar ik ben wel heel blij dat ik veel thuis heb kunnen zijn. Dus ja, het wordt makkelijker (blijkbaar)

  • Reageer bijsaramsades 10/10/2016

    mooie foto

  • Laat een reactie achter