Over de vakantie

25/12/2016 - 1 reactie

De eigenlijke titel van dit stukje was “over dat ik vakantie met kinderen best een dingetje vind”.  Want dat vind ik dus echt, heb ik gemerkt. Een dingetje. Vakantie met kleine kinderen is alles behalve vakantie. Thuis heb je alles: het gemak, Netflix met Monsters Inc die ze uren achter elkaar kunnen kijken, de boodschappen, hagelslag en bananen die ze thuis wel enthousiast eten maar in het buitenland niet want “het smaakt anders mama”, aldus Ed.

En toch hebben we het afgelopen 3 weken gedaan: vakantie met de kinderen.  Naar Indonesie. In december. Elke moeder weet hoe het gaat met kinderen in de maand december: die hebben continue een loopneus of zijn ziek. Zo ook bij mij thuis. Het begon met Joep, toen Ed, toen LOML, toen ik (een beetje, want ik ben moeder en die kunnen natuurlijk absoluut niet ziek worden), toen mijn zusje omdat ze een nachtje bij ons sliep, en op de dag van vertrek, I kid you not, werd Joep weer ziek. Diarree, overgeven en een gloeiend heet koppie.

Omdat we vroeg in de ochtend moesten vliegen, besloten we de avond ervoor al in een hotel vlakbij Schiphol te slapen. Nog maar net van huis vertrokken en Ed hoorde ik al achterin de auto vragen” zijn we er al mama?”.

Een ziek kind en een kind zonder geduld.
Fijn.

Maar goed, we gingen dus nog wel, ja echt. Vorig jaar vlogen we ook naar indonesie maar toen hadden we een nachtvlucht. Rond 2300 uur het vliegtuig in stappen: de kinderen vielen gelijkwel meteen in slaap, sliepen het klokje rond, en toen we met z’n allen wakker werden moesten we nog een kort stukje,ongeveer 4 uur vliegen. Geloof mij: dat valt mee.

Deze vakantie vlogen we in de ochtend. De hele dag in een vliegtuig met 2 kinderen, nou ja. Ja, we hadden de ipad, 2 leuke koptelefoons voor ze gekocht waar ze ook nog eens stickertjes op mochten plakken en er waren ook nog leuke films in het vliegtuig zelfs: ik bedoel Frozen!! Secret life of Pets!! En Minions!! Maar goed: het blijven kinderen. Nee, het zou oneerlijk van me zijn als ik ze vervelend zou noemen, echt, want ze deden zo hun best.
Joep was nog steeds ziek en wou alleen maar bij mij hangen en begon te brullen toen hij in zijn eigen stoel moest elke keer dat de riemen weer aanmoesten. Ed vroeg om de zoveel minuten “zijn we er al mama” en vervolgens te zuchten “maar het duurt nog zo lang”.  En dan was daar ook nog eens de ontzettende irritante man die een paar rijen voor ons zat die naar mij gebaarde dat ik mijn kinderen stil moest houden (geen grap)(en daarmee wil ik ook even zeggen tegen alle mensen die ooit in een vliegtuig zitten met huilende kinderen: de ouders vinden dit ook vervelend, de ouders doen er echt alles aan om andere mensen niet tot last te zijn (echt!!), een beetje begrip mag echt wel, heust!).

Het was op dat moment dat ik dacht: Des, waarom moest je ook nog weer zo nodig op vakantie? Waarom moet je zo nodig 17 fucking uren in het vliegtuig zitten met je 2 kleine kinderen, perse naar Indonesie? Waarom is een weekje camping weer niet genoeg voor je?

De volgende dag, inmiddels 24 uur onderweg, kwamen we alle vier brak, ontzettend moe en heel chagerijnig aan op Bali. Toegegeven: de vakantiesfeer was ver te zoeken. Dat Joep de eerste 3 dagen nog steeds ziek hielp echt niet mee.

Maar toen gingen we naar de dokter. Een topdokter die medicijnen gaf en diezelfde dag nog werd Joep weer helemaal beter. Precies op mijn verjaardag, een betere kado kon ik me niet wensen. Die avond gingen we met zijn allen uiteten, met mijn nichtje en schoonzusje die ook, erg toevallig hoor, ook op Bali waren. Het huisje was geweldig en perfect voor kinderen. Het eten was heerlijk. Er was zon. Er was een zwembad. Er was strand. Na een weekje verhuisden naar een ander heerlijk huisje: samen met mijn ouders, oom en tante.

Na 3 dagen flink acclimatiseren wist ik weer waarom ik “zo nodig” op vakantie moest. Het was namelijk een heerlijke perfecte vakantie. Met mijn familie, bij mijn familie.  Na het tweede weekje Bali gingen we door naar Pontianak, de stad waar mijn ouders vandaan komen en waar we zelf een huis hebben. We hebben heerlijk tijd doorgebracht met familie en natuurlijk, zoals het hoort, heerlijk veel gegeten.

En nu zijn we weer thuis. In Nederland. Voor het eerst sinds zeker 14 jaar heb ik weer ontzettende heimwee. Naar Indonesie. Naar mijn familie. Ik loop een beetje verloren rond in huis, met een flinke jetlag ook nog. Ik voel me verdrietig, maar ergens is het ook een fijn gevoel. Het was een top vakantie. Misschien wel de leukste ooit.
Vakantie met kinderen is een dingetje, jazeker. Maar niet zo erg dat het de titel van dit stukje moest worden.

 

 

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageer Mimi Rose 31/12/2016

    Ik heb genoten van je filmpjes toen je in Indonesië was. Heimwee kreeg ik. Ook genoot ik van je fotos maar t meest je instastories. Dan was ik er een beetje bij.

    Zo ver vliegen met 2 kids? En je staat er nog?
    Zie je wel dat je een topmama bent?! 🙂

    Cium!

  • Laat een reactie achter