Fidel Castro

17/01/2017 - 1 reactie

Weten jullie nog dit stukje? Toen ik dus gisterochtend de kids ophaalde van de psz zag ik de hond weer. Alleen. Blaffend. Niet aangelijnd.

Ik was lopend want het had gesneeuwd en iedereen weet: des + sneeuw = kansloze missie op de fiets. Terwijl ik liep met stiekeme gebedjes in mijn hoofd please dat de hond mij niet zou aanvallen en opeten (het kan, ik las het laatst ergens), bleef ik ook om me heen kijken. Zag ik misschien iemand alleen met een riem? Een man of vrouw rokend ergens? Hoorde ik misschien iemand roepen “Jan-Keesje, waar ben je??”. Niets van dit alles.

Ik bleef maar doorlopen, de hond was nog steeds hard aan het blaffen, tot ik opeens langs een auto liep.  In de auto zat een man, met een wollen krabeltrui, een muts op, een snor, een jaartje of 55, 60 misschien. Bezig met een shagje te draaien.

“Ben je misschien bang voor de hond?” vroeg de man mij. “Ehm, ja”, zei ik.
“Maar dat hoeft niet hoor”, zei de man.
“Oh”, zei ik. “Is de hond misschien van u?”.
Ja dus.

“Mag ik vragen waarom u de hond niet aan een lijn heeft?”, vroeg ik de man. “Dat doe ik nooit”, zei hij. “Ik heb er al 2x een boete voor gekregen”.

“Ah. Ok”. Ik wist even niet wat ik verder moest zeggen. “Maar je hoeft niet bang te zijn hoor meisje”, zei de man nogmaals.
“Nee, nee, maar eh, nou ja, kijk, ik ga nu namelijk mijn 2 kindjes ophalen, en die zijn zeg maar bet wel klein”. “Zo klein”, zei ik, en ik wees met mijn hand tot aan mijn knieen, al was dat misschien wat overdreven. “En als zo’n losse hond blaffend aan komt lopen, dan zijn ze best wel bang. Ik bedoel, ik ben zelfs een beetje bang. En dan is het voor hun”
“Nog enger”, maakte de man mijn zin af, en hij likte aan het vloeipapiertje.

“Snap ik wel hoor”, zei de man. “Maar hij doet niets, echt niet! Hij heet Fidel. Van Fidel Castro, weet je wel, de dictator?”.
Ik mompelde dat ik niet zeker wist of dat nou een goed teken was dat de hond echt niets doet.

“Kijk”, zei de man. “Hij blaft altijd veel, maar hij doet niets. En hij is al heel oud. Hij is al 11 jaar. Nou ze zeggen altijd keer 7, dus eigenlijk is 77 jaar, snappie?”.

“Fidel, kom eens hier!”, riep de man vervolgens. De hond kwam aanlopen. Rustig. Hij blafte niets. Hij rook wat aan mijn hand, ik aaide hem over zijn kop. Vervolgens ging hij in de auto zitten, naast de man. “Kijk, hij gaat altijd met me mee naar werk”, zei de man. Hij stak zijn shaggie aan. “Hij doet niets. Echt niet”.

Op google zie ik nergens staan dat Fidel een dictator was trouwens. Daar vertrouw ik Fidel dan maar op

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageer Ilse 18/01/2017

    Nou ja, fijn dat hij luisterde en je hem kon aaien maar hij deed dus wel echt iets, namelijk tegen je fiets opspringen en dan kun je toch lelijk vallen. Zou zelf niet zo blij zijn met die meneer.

  • Laat een reactie achter