#genoeggezwegen

03/01/2017 - 4 reacties

Al een tijdje zie ik op Facebook de hashtag #genoeggezwegen rond gaan. Stichting Geboortebeweging roept vrouwen op om negatieve en traumatische ervaringen rond hun bevalling te delen. De bedoeling is om mensen wakker te schudden. Volgens de stichting kijken veel vrouwen negatief terug op hun bevalling omdat ze niet hun eigen zorgkeuzes mochten maken. Wat dacht je bijvoorbeeld van ingeknipt worden zonder dat je daar toestemming voor hebt gegeven? Of geen ruggenprik krijgen terwijl je daar juist wel om hebt gevraagd?

Ik stond er zelf nooit echt bij stil, tot ik laatst eens goed nadacht over mijn bevalling van Ed. Toentertijd schreef ik daar dit stukje over.  Als ik het teruglees weet ik nog hoe emotioneel ik was. Ik was net moeder, Ed was nog in het ziekenhuis, het was allemaal goed gegaan. Ja, mijn ervaring toen was positief.
Inmiddels zijn we bijna 4 jaar verder en met de kennis die ik nu heb denk ik helemaal niet meer zo fijn terug over de bevalling.

De weeen begonnen toen ik 34 weken zwanger was. Dat is dus 6 weken te vroeg, dus ik moest wel in het ziekenhuis bevallen. In het ziekenhuis werd ik continue gecontroleerd. Een ding was duidelijk: Ed was prima op gewicht. Ze gingen de weeen niet stoppen, maar ook niet opwekken. Hoe langer hij in mijn buik zou blijven, hoe beter, maar het zou ook niet erg zijn als hij wel zou komen.

Op de derde dag in het ziekenhuis was al vrij duidelijk dat Ed toch zou komen. Mijn weeen werden steeds pijnlijker. Niet 1x werd er van het personeel uit gezegd dat ik wel een ruggenprik kon krijgen. Vraag toch maar aan, vroeg ik LOML toen het echt niet meer ging. Hij vroeg het aan een verpleegkundige, die zou het aanvragen, het duurde heel erg lang, een andere verpleegkundige kwam aan ons bed en zei dat het al te laat was voor een ruggenprik.

Wat mij nog het meest bij bleef is de gynaecoloog. Niet vriendelijk, niet lief, en ze hamerde er maar in: Ed moest na de bevalling wel meteen weg voor controle. Toen ik uiteindelijk beviel heb ik Ed misschien 1 minuut, hoogstens 2 minuten bij mij mogen houden. Hij moest meteen weg.

Nu vraag ik me vooral af; waarom eigenlijk? Hij was prima op gewicht. Hij was helemaal gezond. Hij hoefde niet in een couveuse.  In de 2 weken daarna was er niemand in het ziekenhuis die mij hielp met borstvoeding, zorg of wat dan ook. Het enige belangrijke was: Ed moest elke dag een bepaalde hoeveelheid drinken en als hij op een bepaald gewicht kwam mocht hij naar huis.

Als ik terug denk aan die periode baal ik zo. Van mezelf, ja dat ook. Ik voel me zo schuldig dat ik me niet goed heb ingelezen. Nu weet ik dat Ed prima bij mij kon blijven: zo kon de borstvoeding op gang komen en huid op huid contact is alleen maar goed voor een baby. Ik had Ed niet stom in een bakje moeten laten, ik had hem bij mij moeten houden, moeten buidelen. Ik had me moeten inlezen, me laten informeren, ik had moeten vragen, ik had eigenlijk vooral moeten eisen.

Maar ik was net moeder. Voor het eerst. Mijn hormonen waren overal. Ik was super emotioneel. Ik wist niets. En toch denk ik nu: ik was toch niet de eerste en enige moeder die zich zo voelde en die niets wist? Waarom heeft niemand mij geholpen?

Ik gaf eens een voorlichting over dragen en het waren allemaal jonge meiden. Ik hoorde ze praten over dragen, samen slapen, borstvoeding, over de juiste verloskundige kiezen die bij je past. Oprecht trots was ik op ze. Ze zochten zelf alles uit en bepaalden wat het beste bij ze past.

Het voelt een beetje verdrietig, als ik aan de bevalling van Ed denk. Hoe anders is dat bij de bevalling van Joep, waar alles ging zoals ik het wou. Nee, mijn bevalling was natuurlijk lang niet zo traumatisch als al die verhalen die ik lees op de site. Ik vind het alleen wel erg jammer dat veel ziekenhuizen niet kijken naar de vrouw en baby persoonlijk.

Wat ik eigenlijk met dit stukje wil zeggen? Lees je in. Bereid je voor. Vertrouw op je lichaam, op je kennis en wees vooral niet bang om op te komen voor jezelf en natuurlijk voor je baby.

Vorige post Volgende post

4 reacties

  • Reageer Anne 03/01/2017

    Meh, die pagina kan ik niet zonder tranen in mijn ogen lezen.

    ‘Ik hoorde ze praten over dragen, samen slapen, borstvoeding, over de juiste verloskundige kiezen die bij je past. Oprecht trots was ik op ze. Ze zochten zelf alles uit en bepaalden wat het beste bij ze past.’
    Ik deed dat ook. Had alles uitgezocht. En NOG vroeg ik pas na een dag in het ziekenhuis: maar mag ik ‘m nu ook even vasthouden? Want de zusters (in het Martiniziekenhuis, was jij daar ook?) vonden dat hij 1. verschoond moest worden, dan 2. met een hand in zijn nek hard tegen mijn borst aangeduwd moest worden want hij moest drinken (ik dacht nog: als ik hem was, zou ik nevernooit gaan drinken nu, maar ja, zij zullen het toch wel weten?) en dan 3. weer in zijn mandje slapen. Dus de enige momenten dat ik hem vast mocht houden (ik kon niet uit bed om hem te verschonen) was als hij krijsend tegen mijn borst aangeduwd werd. De lactatiekundinge (ik wist dat ze er een hadden in het ziekenhuis, maar vroeg ik naar haar? Nee…) die ik later consulteerde zei dat meerdere dingen die ze in het ziekenhuis hadden gedaan echt funest waren voor de borstvoeding.

    Dus ook met inlezen of een cursus over borstvoeding volgen… er gebeurt zo veel met je, zo veel nieuws, en je hoopt toch dat de mensen die daar dagelijks mee bezig zijn weten wat ze doen. Ik probeer me daarom niet schuldig te voelen over mijn niet-doortastendheid (en ik hoop dat jij je niet schuldig meer voelt over gebrek aan inlezen).

  • Reageer Iris 04/01/2017

    Bij de geboorte van mijn eerste maakte ik soortgelijke dingen mee, hoewel alles natuurlijk ook heel anders was. Ik voelde me er zó rot over! Emdr heeft mij goed geholpen bij het verwerken van dit trauma (bij de praktijkmoeder).
    Wat ook enorm hielp was te realiseren dat je ook een trauma mag hebben als je bevalling niet in een gedwongen keizersnede eindigt. Ook al beval je helemaal natuurlijk thuis in je badje (ik zeg maar even wat), dan nog kan een bevalling traumatisch zijn.

  • Reageer Dionne 04/01/2017

    Ik vind dit moeilijk.
    Ik schijn zelf een heftige bevalling te hebben gehad (duurde eeuwig, weeën zetten niet door, wee-opwekkers, babyhartslag die wegviel, personeel dat de kamer instormde, ik aan de zuurstof, uiteraard een knip en uiteindelijk lukt het met een vacuümpomp en hoefde ik geen keizersnede en het eerste dat ik deed toen ze eruit was, was keihard kotsen), maar zo heb ik het niet ervaren. Niet dat ik het leuk vond, ik vond er geen reet aan, maar van tevoren had ik me erop ingesteld dat een bevalling DE HEL zou zijn. En dat is me meegevallen.

    Ik kreeg wel een ruggenprik toen ik erom vroeg, maar mijn bevalling was medisch. In het ziekenhuis, aan alle slangen, infusen, katheters, monitors, en ik ben ook ingeknipt zonder dat ik het zelfs maar door had. Maar het was ook best wel een beetje stressen omdat het dus niet zo goed ging en er moesten dingen gebeuren.

    Ik denk dat dat is wat voor veel vrouwen moeilijk te verwerken is, dat je hoopte/verwachtte dat je bevalling ‘jouw’ ding zou zijn, met een bevalplan en alles, maar dat het in de praktijk heel anders loopt. Je lichaam doet nu eenmaal niet altijd wat je wilt en dan is er ook niet altijd tijd om te overleggen.

    Betekent overigens niet dat ik dan vind dat dat een bevalling minder heftig maakt, integendeel. Ik kan me goed voorstellen dat je dat moet verwerken en ken ook wel voorbeelden van vrouwen die hun bevalling als traumatisch hebben ervaren. En dat je daarover moet praten om het een plek te kunnen geven. Maar ik vraag me af of het echt anders kán. Soms liggen er in zo’n ziekenhuis 12 vrouwen tegelijk te bevallen, het is druk en diensten wisselen.

    Overigens ben ik bij de tweede wel van plan assertiever te zijn (was ik bij N. ook al aardig, maar kan altijd beter). Haar deden ze bijv. op dag 1 al in bad, dat had van mij niet gehoeven. En ze hebben haar ’s nachts een tijdje bij me weggehaald zodat ik kon slapen, dat had ik achteraf ook liever niet gehad. Alsof je kan slapen, direct na je bevalling.

    Ik denk dat het goed en belangrijk is je in te lezen en voor te bereiden, maar dat je inderdaad op het moment zelf zo overdonderd bent en maar vertrouwt op het personeel (dat heus wel z’n best zal doen) en dat je dat jezelf niet kwalijk moet nemen. Maar ik vraag me dus af of het echt te voorkomen is.

  • Reageer Mille Pagine 06/01/2017

    Ik sluit me aan bij wat Dionne zegt; dit is een lastig onderwerp. Van de ruggenprik weet ik niet zoveel (al is het inderdaad op een gegeven moment te laat, en dan is het zonde om hem te nemen, met alleen kans op bijwerkingen/complicaties!). Maar qua baby… Ik was er niet bij, dus ik heb geen idee of de gynaecoloog zich professioneel en vriendelijk genoeg gedragen heeft. Maar ik denk wel dat de gynaecoloog wilde dat je het echt goed begreep. Dat je niet boos zou worden of verbaasd zou zijn als de baby na de geboorte weg zou gaan. De precieze reden van opname bij 34 weken is divers, maar de reden dat het acuut moet is omdat neonatale hypothermie en hypoglycemie de mortaliteit van de baby verhogen…
    Een gezond baby’tje dat sterft aan iets “knulligs” is niet uit te leggen. Daarom “moest hij weg”, denk ik.

  • Laat een reactie achter