Nog even over dat vliegen met kinderen.

09/01/2017 - 2 reacties

Ik snap, heust, dat het geen pretje is om heel lang (zeg: 14 uur) met krijsende kinderen in de vliegtuig te zitten. Ik kan me heel goed voorstellen (geloof mij echt dat ik dit kan) dat je het liefst een raam in slaat, het kind er zo in propt, hatsjiekiedee, tot nooit meer ziens, weer je Bose koptelefoon op kan doen en verder kan kijken naar een film die nog niet uit is in Nederland maar YES, hier in het vliegtuig dus mooi wel zodat je bij thuiskomst kan zeggen: ha! Die film heb ik dus al gezien!.

Ik begrijp het heel goed, want van de 356 365 dagen in een jaar verblijf ik zeker 300 dagen met zulke kinderen in 1 huis. Toegegeven het is niet zo klein als een Airbus a380, maar dus een huis waar de kinderen achter elkaar kunnen rondrennen, tikkertje kunnen spelen of achter elkaar kunnen steppen en fietsen (het lijkt nu alsof wij in een echt groot huis wonen, maar dat valt dus mee).

Kinderen kunnen eikels zijn, echt, en ik ben dan zo’n ouder die ze dus zonodig mee moet nemen in een vliegtuig. Maar ik vind dus ook, maar dat ben ik, dat we best een beetje rekening met elkaar kunnen houden. In de vliegtuig op weg naar Bali zat er een meneer een paar rijen voor ons bozig naar mij te gebaren dat ik Ed en Joep rustig moest houden. En zo vervelend waren ze niet, echt niet. Ze schreeuwden niet, in ieder geval Ed niet. Joep huilde vooral bij turbulentie omdat hij dan in zijn eigen stoel moest, iets wat hij echt niet wou. Ter verdediging: hij was ziek. Toegegeven: als moeder van deze 2 kinderen ben ik misschien niet de meest onpartijdigste partij, nee.  Maar de meneer bleef boos gebaren, met zijn handen naar beneden, u weet wel, een beetje zoals Ross.  Toen dat niet hielp (tja) begon hij de hele tijd boos naar mij te kijken.

En toen werd ik dus boos. Woedend, eigenlijk. Want ik was ook moe ja, van de reis, van de kinderen, van mezelf vooral. Ik wou het liefst naar hem toe gaan en een glas appelsap over hem gooien. Ik wou hem bij zijn overhemd vast pakken, hem naar mij toe trekken en met mijn 10-uur-vliegen-mondgeur tegen hem sissen “weet je waar een chagerijnige moeder nog chagerijniger van wordt? Guess what?!” en daar heel gemeen bij kijken.

Alleen zei LOML dus “doe maar niet”. En toen deed ik het maar niet. En toen liep ik ’s nachts naar de wc en ik zag hem slapen, eindelijk, en ik liep terug naar Ed en Joep, en die sliepen ook eindelijk, en toen dacht ik: fieuw. Alles komt goed.

Vorige post Volgende post

2 reacties

  • Reageer yvonne 09/01/2017

    Misschien moeten er inderdaad maar vliegreizen aangeboden worden voor mensen zonder kinderen. Net als hotel zonder kinderen. Dat ze daar dan maar extra voor moeten betalen en dan hebben zulke mensen niks meer te zeuren. Hoewel….Dat betwijfel ik.

  • Reageer Kleine Atlas 10/01/2017

    Ja. Ik ga zo hard akkoord. Wat mensen vergeten is dat, ook als ze zelf geen kinderen hebben, ze het ooit wel zelf waren. Ik troost mezelf vaak met wat iemand me eens zei over het ongeduld van ervaren chauffeurs vs. de beginnende: ‘ze zijn nochtans allemaal door die fase moeten gaan, ooit waren zij zélf afhankelijk van de goodwill van de andere wegggebruikers’.
    Zo is het ook met alle volwassenen vs. kinderen: iedereen was ooit zélf zo’n kind en heeft zélf zonder enige twijfel ook overlast veroorzaakt. Jammer genoeg durf ik dat niet te zeggen aan de mensen die zich ergeren aan mijn kind, al zou het sommigen alleen maar deugd kunnen doen.
    Verder vind ik diep in mezelf dat kinderen hebben en opvoeden heus niet alleen individualistisch is… hmm, ik denk dat ik dat al gezegd heb, met de zwembad-analogie: een zwembad koop je voor jezelf, een kind opvoeden daarentegen brengt een nieuwe generatie verder, en wat doen we zonder, hé? De wereld vergaat met al die mensen, maar evenzeer zonder, en zeker de economie van de zeer nabije toekomst. Een beetje respect en collectieve tolerantie voor kinderen en hun ouders zou dan ook een hoop ergernissen wegnemen. Want die man heeft niet alleen jou geraakt (en als je een beetje bent zoals ik, zal je je er misschien niet meer door gekwetst blijven voelen, maar snel vergeten doe je het ook niet), maar hij heeft het ook zichzelf niet makkelijk gemaakt. Niemand wordt gelukkiger van ergernissen aan situaties waar je toch niets aan kan doen (wat verwachtte ie: dat jullie zouden uitstappen of zo?).

    Misschien moet je ons eens vertellen hoe LOML ermee omging. Ze zeggen toch dat mannen dat soort bedekte verwijten veel sneller naast zich neer kunnen leggen, of zelfs niet opmerken, niet? Als alleenstaande moeder vind ik het sowieso altijd interessant om te kijken hoe koppels met situaties omgaan, en of het dan echt makkelijker wordt (ik vrees dat ik de dingen soms idealiseer, à la ‘met 2 kan je zonder moeite de wereld aan’).

  • Laat een reactie achter