alleen spelen

22/02/2017 - 10 reacties

Ik ken een meisje via internet. Ik volg haar oa op Snapchat en ik zie regelmatig dat zij hele dingen alleen kan doen: een deken haken (!!), tekenen, klusjes in het huis, terwijl haar 2 kleine meiden zich prima alleen rustig (!!) vermaakten. Met bewondering kijk ik naar haar filmpjes.

Het is nu namelijk vakantie en Ed en Joep zijn dus samen thuis. Het valt me deze week weer eens op: Ed kan zich moeilijk alleen vermaken.

Joep; die kan lekker alleen spelen. Ik denk dat dat de reden is dat hij nog steeds (ja inderdaad) moet wennen bij de psz . Hij heeft simpelweg geen interesse in andere kindjes. Hij vindt het veel leuker om alleen te spelen. Laatst nog: het was lekker weer en Joep ging op het dek alleen rondjes rijden met zijn tractor. Dat zou Ed nooit doen. Net zoals Joep zich prima kan vermaken met zijn autootjes, zijn treintje, zijn lego, of zijn keuken. Het is geen kind die “uren alleen speelt”, maar wel heel handig voor mij dat ik net tijdens die momenten wat tijd voor mezelf heb.

Ed wil het liefst de hele dag vermaakt worden. Dat gevoel heb ik tenminste. Ik moet met ideeen komen en het liefst wil hij dan samen met mij of Joep spelen. Hij kan zich soms ook heel vervelend vervelen. Nou heb ik niets tegen kinderen die zich vervelen, ik heb ooit eens ergens gelezen dat het zelfs ergens goed voor is, maar Ed slentert dan wat door het huis heen en zoekt dan echt een bepaalde afleiding. Mama mag ik een koekje / met jouw telefoon / met jou spelen?
Zijn er echter andere kindjes, op een feestje bijvoorbeeld of de speeltuin, dan vermaakt Ed zich prima. Hij vindt het hartstikke leuk om onder de mensen te zijn.

Het feit dat Ed continue vermaak nodig heeft maakt ook voor mij het moederschap vermoeiend. Daar moeten we wat aan doen, dacht ik laatst. Want ik vind het echt belangrijk dat je ook alleen prima kunt spelen. En toen moest ik dus weer aan dat meisje denken. Ze had er ooit eens een blog over geschreven hoe ze dat deed (want het was andere mensen kennelijk ook pgevallen hoe fijn haar kinderen zich alleen konden vermaakten). Haar tip: van jongs af aan had ze haar dochters een bepaald schema geleerd: van zo laat tot zo laat speelt ze met haar kinderen, en vervolgens had ze even tijd voor haar zelf. En dan weer iets leuks doen met de meiden, en dan weer iets voor haar zelf. Het was een schappelijk schema ook nog en het hielp haar echt.

As we speak ben ik het sinds vorige week aan het toepassen. Ik wil alleen nog een kookwekker oid halen zodat het ook voor Ed duidelijker is hoelang een half uurtje echt duurt.  Mijn *kuch* experiment is nog te kort om er duidelijke conclusies aan te verbinden (,..)maar goed; ik schrijf dit stukje nu terwijl Ed een boekje aan het lezen is.
Dus.

(hebben jullie misschien tips / advies? Moeders en vooral ook niet-moeders?

 

 

Vorige post Volgende post

10 reacties

  • Reageer Jazzy 22/02/2017

    Hahah, toen ik ‘niet-moeders’ zag staan voelde ik me ineens heel erg aangesproken om te reageren.
    Maarrr, ik weet dat ik vroeger altijd heel geconcentreerd kon zijn als ik aan het knutselen was. Nu moet ik er ook meteen bij zeggen dat ik niet zo goed weet wat een 4-jarige allemaal wel of niet (alleen) kan, maar misschien is het een idee om een opdrachtje ofzo te geven? Dat zal hij nu op school misschien ook wat meer leren. Iets waar die echt even z’n aandacht bij moet houden? Ik weet het ook niet joh.

  • Reageer Dionne 22/02/2017

    N. begint nu ook vaker mij mee te slepen om mee te spelen. Moet ik mee naar de ZoefZoef-unit en dan kijken hoe zij beesten van de glijbaan laat gaan en zelf ook beesten van de glijbaan doen en zo. Ik vind het maar niks. Maar ze is ook te klein om het echt uit te kunnen leggen met een tijdslimiet. Gelukkig kan ze wel heel goed alleen spelen. Ik zou dat zelf ook maar lastig vinden met een kookwekker en alles, vind het sws moeilijk consequent te zijn. Ik doe echt maar wat. Als de tweede wel die structuur nodig heeft, heb ik echt een probleem want chaos is my middle name.
    Oftewel: geen tips, wel benieuwd naar of het succes heeft. Misschien kan ik dan iets soortgelijks op het eten hier toepassen.

  • Reageer Sterrie 22/02/2017

    Ohhh zo’n schema.. daar zou ik me niet aan kunnen houden… ben ik veel te ‘slap’ voor denk ik. Het gekke is… als mijn man thuis is kan die gewoon filmpjes kijken, krant lezen, iets anders doen en spelen ze prima alleen… maar wanneer ik met de kids ben moet ik inderdaad steeds meespelen en/of helpen. Nou moet ik zeggen dat het de laatste tijd aardig goed gaat. Het is vaak ook zo dat als ik aan het poetsen oid ben ze ook alleen kunnen spelen, maar ik kan bv geen boekje gaan lezen. Tijd voor mooier weer.. dan kunnen ze mooi de hele dag buiten spelen 😉

    Ben trouwens wel echt benieuwd of het werkt, jou test!

  • Reageer Iris 23/02/2017

    Zo’n schema helpt bij mij ook niet. Ik was helemaal creabea geweest om zo’n planbord in elkaar te zetten (is nog mooi geworden ook, al zeg ik het zelf: met gelamineerde (!) kaartjes…), maar het werkt niet voor ons. Of eigenlijk voor mij. Ik vind het gewoon vervelend om steeds daarmee bezig te zijn.

    Ik heb nu vooral aandacht voor de dingen die ik wel alleen kan doen. Als J knutselt, dan knutsel ik iets voor mezelf, schoonmaken kan ‘samen’, koken ook, bakken tegenwoordig ook. Dus dat gaat best lekker.

    Het berichtje van het meisje over het schema kan ik me ook nog herinneren. Ik probeer dat ook wel. Eerst samen spelen en daarna alleen gaat daarbij het best. Anders blijf ik zelf denken ‘maar ik was nog even alleen aan het spelen’ en lukt het niet om samen te spelen. Maar als we al samen hebben gespeeld dan kunnen we daarna allebei even echt alleen.

    • Reageer Des 23/02/2017

      je laatste zin, ja dat heeft ed ook wel. maar goed, dan moet ik wel eerst samen met hem zitten. zo uit zichzelf alleen spelen doet hij dus niet

  • Reageer Kleine Atlas 23/02/2017

    Er bestaat een theorie over de link tussen waar je gedachten naar staan, hoe beschikbaar je bent, en hoe kinderen dat heel goed aanvoelen en hun gedrag daarop afstemmen. Ik denk dat het je zal interesseren. Er zijn dus 2 vormen van aandacht:
    – specifieke aandacht: vb in een file als je onder tijdsdruk staat. Je gedachten zijn gefocust op één ding: hoe raak je er op tijd? Je denkt de hele tijd aan je bestemming. Uiteraard beginnen je kinderen op dat moment te jengelen. Je snauwt hen toe dat het nu écht geen goed moment is. Ze jengelen alleen nog meer.

    – aanwezige aandacht: je mindset zit bij je kinderen. Als je merkt dat ze zich vervelen, ga je beginnen aan een puzzel of zo met hen maken. Maar: wat een meevaller! Net vandaag spelen ze zo mooi samen. Je ziet je kans schoon aan de afwas te beginnen. Af en toe komen ze je aandacht vragen: een kleine ruzie, iets komen tonen, iets komen vertellen.

    De theorie zegt dus dat die twee verschillende houdingen geen toeval zijn. Kinderen voelen aan wanneer ze ‘gewenst’ zijn en wanneer ‘niet’ (dat is uiteraard overdreven). ‘Aanwezige aandacht’ stelt hen gerust. Net dan is het voldoende dat ze weten dat het KAN, en net dan spelen ze mooi alleen. Volgens de theorie worden kinderen pas hangerig en eisend als ze voelen dat jouw hoofd er eigenlijk niet naar staat, dat je ergens stress om hebt, of een bepaald doel voor ogen hebt, misschien met tijdsdruk. Dat maakt hen onrustig. Ze vragen bevestiging = aandacht = claimen.

    De truc is dus uitstralen dat je beschikbaar bent, en dan je eigen ding doen.

    • Reageer Des 23/02/2017

      dit is echt het beste advies / les ooit. en zo logisch ook. oprecht dank! ik ga het meteen “toepassen”

  • Reageer Maris 26/02/2017

    Heee. Ben ik dat? Mijn kinderen hebben dat ook niet altijd gekund. En alsnog niet altijd hoor. Maar ze zijn er wel heel goed in geworden. Duidelijke schema’s hielpen hier. Dit is jouw alleen speeltijd. Als ik thee zet gaan we samen wat doen. Of zodra de kookwekker idd gaat. En elke dag hetzelfde ritme aanhouden. Dan leren ze het snel. Ik help ze wel altijd aan ideetjes of zet iets klaar om te doen. Maar ze mogen dan even helemaal niks vragen of met mij doen. Was ooit maar een minuut of 10 geloof ik, maar ze worden er steeds beter in. Nu spelen ze soms zo een uur of langer helemaal alleen of samen met z’n tweetjes. Klinkt nu helemaal alsof ze vet getraind zijn en me totaal niet lastig mogen balen haha, maar dat valt wel mee hoor. Maar iig moet je ze echt leren zelf te spelen. Ook al vervelen ze zich dan. Is ook prima. Ze bedenken uiteindelijk echt wel iets om te doen en ze worden er steeds beter in.

  • Reageer Maris 26/02/2017

    O en als je dan iets samen gaat doen, dat dan ook echt doen. Niet half iets anders. Echt samen. Geeft jezelf veel rust. Vind ik. Dan dit. Dan echt dat. En niet de hele dag alles willen doen. Kijk eens voor een time timer. Misschien is dat wat voor jou ipv een kookwekker

  • Reageer Maris 26/02/2017

    O jaa zie nu pas een linkje naar ons interview. Haha. Blond. Wat leuk. PS. Het hele tijdschema was verder niet eens zo belangrijk hoor. Dat het elke dag op dezelfde tijd was. Soms gooiden we alles gewoon door elkaar als ’t beter uitkwam op de dag. Het was meer een houvast. En leren herkennen van alleen tijd en samen tijd. Zelfde woorden. Nu even zelf spelen, mama gaat ook even wat zelf doen. Duidelijke herkenning wanneer dat klaar was. Wat we dan gingen doen. Zoals dus koffie of thee die ik ging zetten met wat lekkers erbij. Even aan tafel eten en kletsen. En daarna dus een spelletje ofzo. Tijd zegt kinderen weinig. Maar herkenning van momenten hebben ze zo door.

  • Laat een reactie achter