Ed

11/02/2017 - 1 reactie

Het ging weer eens niet zo lekker tussen Ed en mij. Het was veel onbegrip, veel onrust, veel ongeduld, veel schreeuwen. Er ging bijna geen dag voorbij of we stonden letterlijk lijnrecht tegenover elkaar. Jij mag niet zo doen, schreeuwde Ed dan tegen mij. Ik ben je moeder, je moet naar mij luisteren, schreeuwde ik terug.

Aan het eind van de dag weer veel schuldgevoelens en tranen bij mij. Op vakantie in Indonesië had ik het er met LOML over, dat ik maar niet wist ik hoe ik het patroon moest doorbreken en toen zei LOML tegen mij “er is iets van Ed wat iets losmaakt in jou, en je moet er zelf achterkomen wat dat precies is”. Harde woorden, maar ik wist dat hij gelijk had.

Met Joep heb ik een hele andere band. Hij kan ook een waar pain in the ass zijn, maar het triggert mij niet. Het lijkt wel alsof ik Joep net beter aankan.

We gingen 2017 in en ik was vooral veel aan het nadenken over de band met Ed. Wat deed ik verkeerd? Wat kon ik beter doen? En wat was het nou dat in Ed wat zo triggerde in mij?  Wat ik wel wist: Ed is heel gevoelig. Hooggevoelig, misschien wel. Hij voelt alles meteen aan. Hij kan heel emotioneel zijn. Hij kan gevoelens overnemen van anderen. Hij heeft ook net wat meer geduld nodig, meer tijd, meer tekst en uitleg. Ik noem hem ook wel mijn spiegeltje, want oh boy wat is hij toch een spiegel. Ik hoef me maar af te vragen hoe het met mij gaat, en alleen maar naar hem te kijken en ik weet het antwoord.

Tegelijk zag ik ook elke keer dat als ik wel geduld had, als ik net wat meer tijd voor hem nam, hoe fijn onze band dan is. Hoeveel liefde we dan aan elkaar kunnen geven. De laatste weken ben ik vooral achter gekomen dat Ed veel verdriet voelt. Dat is niet van hem, dat is denk ik van mij. Het verdriet dat ik voel is ook niet van mij, ik weet dat ik het ook overneem van anderen. Ik wil het oplossen voor anderen, maar weet niet goed hoe, en ik heb ergens het vermoeden dat Ed datzelfde met mij heeft.

Ik sprak er eens met een vriendin over. Zij wees mij op de Presentchild methode.   Dit stukje legt het ook mooi uit.  Een korte samenvatting: PresentChild gelooft er heel erg in dat kinderen de ouders spiegelen. Waarom je kind “vervelend” doet, is een boodschap aan jou, onbewust wilt je kind jouw iets uitleggen. Een gesprek met een coach van Present Child kan je daar meer over vertellen. Waarom ook niet, dacht ik. Bovendien spreekt hun missie mij ook wel aan. Dus heb ik binnenkort een gesprek ingepland.

Hoe het dan nu gaat? Ed gaat natuurlijk nu naar school, hij heeft al een paar wendagen gehad. Sinds ik wat beter heb geaccepteerd dat mijn verdriet er is, en dat het ook weer weggaat, gaat het het ook een stuk beter tussen Ed en mij. Er is veel minder strijd, er is meer geduld, er is meer liefde. Daar ben ik natuurlijk heel erg blij om, maar ik vind het ook belangrijk om te blijven investeren in onze band.  Ook is het heel leuk om met hem te praten.  Hij begrijpt steeds meer, zeker nu hij, jawel vandaag!, 4 jaar is geworden.

Dus hebben we zo een kinderfeestje. Hij wil perse verkleed als Spiderman (waarom ook niet), hij krijgt een heuse taart van Trolls en hij heeft er vooral veel zin in. Gelukkig. Ik ben zo trots op hem, op ons, op elke kleine stap die hij maakt. Dat hij naar school durft, dat hij het vertrouwen heeft om zichzelf te laten zien. Lieve Ed, als je dit ooit leest, over zoveel jaar en ik al een oud moedertje ben en jij als rijke zakenman goed voor mij zorgt: mama wenst je alle liefde. Alle gezondheid. Dat je maar bent zoals je nu bent. Precies goed.

Vorige post Volgende post

1 reactie

  • Reageer Mille Pagine 14/02/2017

    Mooie foto! Ik hoop dat jullie een fijn kinderfeestje hebben gehad!

  • Laat een reactie achter