hulp vragen

26/02/2017 - 6 reacties

Eind vorig jaar / begin dit jaar zei opeens iedereen het tegen mij. LOML, mijn moeder, mijn zusje, mijn schoonzusje, mijn beste vriendin R.  “Des je moet leren om hulp te durven vragen”. Laatst nog in de auto, zei mijn moeder: Des, als je niet om hulp vraagt weet ik ook niet of ik je moet helpen. Simpele kwestie, zou je denken.
Ik moet leren hulp vragen.
Alleen: ik vind het dus heel moeilijk om hulp te vragen. Ik vind hulp vragen eigenlijk ontiegelijk godverdomme klote moeilijk.

Hulp vragen staat voor mij als falen. Als het niet alleen kunnen afhandelen. Ik wil alles alleen kunnen oplossen. Hulp vragen is je kwetsbaar op moeten stellen. Hulp vragen is mensen toelaten. Mensen vertrouwen. Hulp vragen is toegeven dat je het niet alleen kan. Je hebt iemand nodig. Ik hou er niet van om iemand nodig te hebben.

Alleen merk ik wel steeds meer dat ik wel hulp nodig heb. Vooral in tijden dat ik veel alleen ben met de kids, en ik ben vaak alleen de laatste tijd. Er zijn momenten dat ik zo moe ben, zo ontiegelijk moe, dat ik niet meer kan. En op dat moment weet ik: shit. Ik had gisteren dus al hulp moeten vragen.

Het stomme is, ik vind mensen die mij om hulp vragen leuk.  Ik vind het zelf wel leuk om mensen te helpen. En ik help graag, echt! Dus waarom vind ik het zelf nou zo moeilijk om hulp te moeten vragen?

Ik heb het antwoord zelf al: omdat ik “het alleen kunnen doen” zie als iets perfect. Alleen dan ben ik goed genoeg. En als ik hulp moet vragen, dan ben ik dat dus niet. Dan faal ik. Ik moet dus eigenlijk leren om nu al goed genoeg te zijn. Nu. Altijd. En niet “pas dan”.

Wie kan mij hiermee helpen?

(Touche die laatste zin)

 

Vorige post Volgende post

6 reacties

  • Reageer yvonne 26/02/2017

    Bedenk wat jou zo moe maakt. Misschien de periodes waarin je veel alleen bent met de kids? Kijk of je daar verandering in kan brengen met bijv extra logeerpartijen voor Ed en Joep of een middag voor jezelf plannen. Alleen. Of tijd met je bff Adrien ( schrijf ik dat goed?) Of door een etentje met vriendinnen te hebben. Dat kan al veel energie geven.

  • Reageer Maris 26/02/2017

    Heel herkenbaar des. Heb het precies zo. Vind iemand helpen onwijs leuk en totaal niet zwam. Van mezelf wel. Ik vraag bijna nooit hulp. Stom he? Voel me ook altijd heel zwak, schuldig en stom als ik wel eens hulp krijg met iets.

  • Reageer Maris 26/02/2017

    *zwak

  • Reageer Iris 27/02/2017

    Wij gaan binnenkort verhuizen. Met een baby en peuter, twee banen en een nieuw oud huis. Ik wil graag hulp vragen, maar dan wel alleen voor bijzondere klusjes. Wel verven, niet stofzuigen zeg maar.

    Aan een vriendin van mij wil ik graag een voorbeeld nemen. Zij zette tijdens haar verhuizing dagelijks een lijstje op facebook wat er gedaan moest worden en vroeg wie kon komen helpen. Dat vond ik bewonderenswaardig. Misschien kan ik daar een klein voorbeeld aan nemen.

  • Reageer Leonie 27/02/2017

    Lurker no. 1 hier, maar dit is ook echt biiiig time mijn issue. Ik vind het superzwak van mezelf als ik iets niet alleen kan, en ben daarin ook heel erg hard voor mezelf. Terwijl: ik vind het fijn als ik iemand anders kan helpen. Totale onzin, en jammer genoeg kan ik je er dus niet mee helpen. Maar misschien helpt het al om te weten dat je niet de enige bent die zo stom doet 🙂

  • Reageer Sabienne 03/03/2017

    Ik moest hier best wel hard om huilen, want ik heb dus precies hetzelfde. Vind hulp vragen teringmoeilijk, En tegen de tijd dat ik denk ‘hee, misschien moet ik eens om hulp vragen?’ is het al veel te laat. En ik durf het niet. En vind dat ik alles zelf moet kunnen. Voelt als falen. (Ik dacht, ik vat je stukje even samen ;P Nee grapje maar ja alles is herkenbaar.) Had er nog niet bij stil gestaan dat je mensen dan moet vertrouwen, en dat vind ik dan ook moeilijk. Dus ja, heb niet echt tips, (had wel een tijd een post-it met ‘it’s okay to ask for help’ op mijn tafel geplakt zitten. Hielp niet echt.) maar wel herkenning dus. Ik roep wel als ik een geweldige oplossing tegenkom, zou wel gezellig zijn.

  • Laat een reactie achter