Over wij vrouwen onder elkaar

09/02/2017 - 5 reacties

Heb dus al een tijdje een stukje over Fajah Lourens in mijn concepten staan. Over haar instagram account. In het stukje schreef ik ook iets over Amber Rose haar account. Zo af en toe loerde ik bij deze twee vrouwen en daar had ik daarna, uiteraard, een hele mening over. En toen schreef ik er een stukje over. Het stukje was nog niet helemaal af maar ik liet het maar zo staan. Altijd handig voor het geval ik weer inspiratie had om het af te schrijven.

Het waren best leuke stukjes, al zeg ik het zelf. Met humor (dat wil ik graag denken), een beetje serieus. Maar de stukjes gingen me wel steeds meer tegenstaan. Er waren ook, als ik heel eerlijk was, wat behoorlijke steken onder water. Richting Fajah en Amber. Een hard oordeel. En dat oordelen over andere vrouwen, dat wil ik dus niet meer.

Want dat doen we vaak. Of nouja, ik spreek nu even voor mezelf: ik in ieder geval wel. Het is niet eens heel gemeen bedoeld, dat denk ik tenminste. Ik bedoel er vaak niets mee. Maar toch doe ik het. Ik hoor een verhaal over een vrouw, en daar heb ik dan meteen een mening over. Ik zie een vrouw met een nors gezicht, en daar heb ik dan ook meteen een mening over. Een oordeel. Een “ik ben beter dan jij-gevoel”.

Elke keer als ik een stukje schreef zag ik ook die concepten nog staan over Fajah en Amber. En toen moest ik denken aan dit stukje tekst uit Light is the new black van Rebecca Cambell.

 

Dit is hoe ik het zie: we zijn allemaal connected met elkaar op de wereld. We horen bij elkaar, we moeten elkaar helpen, we moeten het met elkaar doen. Uiteindelijk komen we allemaal uit eenzelfde bron. Ik zie ons vrouwen echt als zusters. Elke vrouw heeft een verhaal, een achtergrond. Elke vrouw heeft iets meegemaakt. En dat hoeft niet perse in dit leven te zijn, we nemen ook trauma’s mee van onze moeders. Van onze oma’s. Van onze overgrootmoeders. Van al die vrouwen daarvoor.  Die trauma’s (oorlog? geweld?) nemen we mee. Het verdriet van onze voorouders ook. Dat maakt ons onder andere hoe we zijn zoals we nu zijn. Nou, als ik dan oordeel over een andere vrouw, oordeel ik eigenlijk over mezelf. Het zegt meer over mij, dan iets over de andere vrouw.

Een mooi ietwat confronterend voorbeeld dan. Ik had vroeger, voordat ik kinderen had, een hele mening over fulltime thuismoeders. Wat deden deze vrouwen de hele dag, hoe konden ze zo hun leven opgeven voor kinderen, hoe konden ze zo financieel afhankelijk van hun man zijn (ja de ironie ontgaat mij niet). Inmiddels weet ik natuurlijk wel beter, en ik snap ook waarom ik zo dacht en wat dat over mij zei: het is 1 van mijn grootste angsten: financieel afhankelijk zijn. Hulp te moeten vragen. Vertrouwen te moeten hebben in mensen om mij heen (LOML). Die harde mening over de andere vrouw zei dus eigenlijk heel veel over mij.

Nou klink ik misschien wel als een moeder Theresa, dat ben ik natuurlijk helemaal niet. Ik betrap mezelf nog steeds over die snelle eerste mening, over die beschuldiging, over het oordelen. Maar het verschil is dat ik nu ook even snel bewust van ben en mezelf meteen afvraag “ok Des, maar wat zegt dit dan over jou?”.

Vrouwen hebben voor zoveel rechten moeten vechten. In plaats van te oordelen, een mening te vormen of te roddelen is het veel beter om andere vrouwen te ondersteunen. Te helpen. Te respecteren. Immers: zij is jou, en jij bent haar. We horen bij elkaar.

Laatst had ik een vrijgezellenfeestje. Tijdens het eten zat ik met de moeders van het groepje bij elkaar. We hadden allemaal verschillende levens: de 1 had net een kleine, de ander had net 2 kinderen, weer een ander had al 2 grote kinderen, ik was de enige fulltime thuismoeder. We praatten met elkaar en het ging van “jeetje, dat je dat kan fulltime thuismoeder, dat is echt niets voor mij, maar echt goed dat jij dat kan” tot “oh borstvoeding wou bij mij echt niet, dus ging ik al snel over tot kunstvoeding”, waarop iemand zei “maar dat geeft toch niets, je hebt je best gedaan” en ik tegen de werkende moeders zei “jullie zullen het wel ontzettend druk hebben, en werken, en moederen en jezelf nog”.

Onderweg naar huis realiseerde ik me hoe fijn dat gesprek was. Er was begrip. Er was wederzijds respect.
En toen zei iemand  “ik kan mijn kinderen soms wel opeten: de ene keer van schattigheid en de andere keer van hoge irritatie, soms weet ik het niet eens meer” was er heel veel gelach.
Want dat moeten we dus vooral samen doen. Lachen.

 

Vorige post Volgende post

5 reacties

  • Reageer yvonne 09/02/2017

    Wat zou de wereld toch mooi zijn als we niet meer zouden oordelen 😉

  • Reageer Iris 09/02/2017

    Precies dit! Bedankt 🙂

    Ik weet dat je er al eens over geschreven hebt, maar een van de dingen waar ik nu mee bezig ben, is minder ‘sorry’ zeggen. Dat doen vrouwen ook veel vaker dan mannen, te vaak naar mijn idee. Vorige week was ik met kinderwagen incl baby, draagdoek (waar de baby uiteindelijk liever in wilde) en peuter in de stad en ik heb de hele middag ‘sorry, sorry, sorry’ rondgelopen. Totdat een vrouw mij recht aankeek en zei: “voor een kind en babyspullen hoef je NOOIT sorry te zeggen.” Dat maakte echt even indruk. En nu doe ik dat ook niet meer – probeer ik dat ook niet meer te doen.

    Oh ja, mijn opa zei altijd: als ze zo klein zijn, dan kun je ze wel opvreten. Als ze beginnen te puberen dan zou je willen dat je het had gedaan.

  • Reageer wietske 09/02/2017

    Ja, je hebt weer helemaal gelijk!

  • Reageer Mariët 10/02/2017

    Helemaal mee eens Des. Hoe mooi zou het zijn als iedere vrouw een zus was. Elkaar steunen. Opvang. Weten dat zij je in elk geval niet veroordelen, weten dat zij je begrijpen. Dat zij eerlijk en ook kennen wat jij kent.

    Alleen al het feit dat sommige vrouwen zo walgend over menstruatie doen. Mens, we hebben het allemaal. Het is voor ons allemaal vervelend soms. Waarom dan elkaar een vies gevoel geven?

  • Laat een reactie achter