Zo’n echte thuismama

18/02/2017 - 5 reacties

 

Laatst stond ik Ed op te wachten op het schoolplein. Ik stond tussen al die andere moeders en enkele vaders want het is natuurlijk wel 2017 en toen realiseerde ik mij opeens dat dit 1 van de redenen is dat ik er bewust voor had gekozen om fulltime thuismoeder te zijn.

Dat was eerst zeker niet bewust. Sterker nog: dat was een behoorlijke strijd in het begin, met mezelf natuurlijk, met mijn ego. Want ik had immers jarenlang geroepen: ik thuismoeder? Nooit! Maar toen ik zwanger was van Joep werd de afdeling waar ik werkte boventallig verklaard. En toen zat ik met 2 kinderen thuis. Ik wou toen nog wel werken, en zocht naar een 24 uur baan. Maar dat was moeilijk te vinden en eerlijk vond ik dat thuiszitten, dat zorgen voor de kinderen, niets van ze te hoeven missen, helemaal zo erg niet.

Ik ben zelf kind van werkende ouders. Ik ging naar de overblijf en de keren dat mijn moeder mij ophaalde kan ik op 1 hand tellen. Maar ik vond het oprecht niet erg. Ik heb mijn ouders daarin niet gemist. Bovendien wist ik dat het nodig was dat mijn moeder er ook bij moest werken. Daardoor konden mijn zusje en ik ook anderen dingen doen: zwemles, balletles, dagjes uit in de vakantie. Waarmee ik maar wil zeggen: ik denk oprecht niet dat het voor een kind veel uitmaakt of je als moeder thuisblijft of werkt, het gaat, natuurlijk zoals altijd, gewoon voor de vele liefde die je geeft.

Langzaam, stap voor stap, kwam ik er steeds meer achter dat ik nu toch echt een moeder ben. Een Echte Moeder, die dus thuisblijft, en dat daar helemaal niets mis mee is. Ik durf daar zelfs inmiddels gewoon voor uit te komen, op het moment dat anderen aan mij vragen “en wat doe jij in het dagelijks leven?”, ik echt kan zeggen: onderhandelen met mijn peuter over het avondeten.  Soms krijg ik nog weleens vacatures toegestuurd of laatst vroeg iemand nog “bevalt het nog steeds, thuis met de kinderen?”, en dan is mijn antwoord: ja echt. Het bevalt nog steeds, hoe zwaar het ook kan zijn. Laatst waren ze allebei ziek en dan vind ik het heerlijk dat ik me niet schuldig hoef te voelen naar mijn werk om me af te melden. Ik voel me dan echt dankbaar dat ik de keuze heb om bewust thuis te blijven. Bovendien, en dit klinkt ouderwets, werkt deze situatie op dit moment het beste voor ons als gezin. LOML heeft een eigen bedrijf, is veel weg, en doordat ik ervoor zorg dat thuis alles op rolletjes loopt (nouja..meestal dan) is er voor ons allemaal veel rust.

Ik kreeg laatst wat reacties van lezers; ik lees je blog nog steeds en hoewel onze levens mijlenver uit elkaar liggen (jij thuismama, ik nog geen kinderen en werken)  vind ik het toch fijn om je stukjes te lezen. Dat vind ik echt leuk om te horen omdat het voor mij bewijst dat ik niet zo’n “suffe thuismama” waarvan ik altijd bang was dat ik het zou worden.

Gisteren moest Ed verkleed naar school komen (omdat het carnaval is). Er was een modeshow op het schoolplein en alle kinderen gingen hun kleren showen. Ed kwam het schoolplein op, heel stoer, hij liep en hij zwaaide naar iedereen en onder zijn Spiderman masker zag ik hem kijken naar alle ouders, zoeken naar zijn mama. Hij zag er zo blij uit toen hij mij zag en op dat moment wist ik: ja, hier doe ik het dus echt voor.

De modeshow was voorbij en de groepen gingen weer naar binnen. Ik fietste snel naar huis. Me-time.
Balans noemen ze dat volgens mij.

Vorige post Volgende post

5 reacties

  • Reageer Latina92 19/02/2017

    Je bent écht geen suffe thuis moeder! Je weet het al maar toch nog even een keer zeggen. Ik ben 24, student, single en geen kinderen, en toch vind ik je stukjes ook heel leuk om te lezen. Je blijft Des die zo goed kan schrijven. En je blijft veel vanuit jezelf schrijven en wat er allemaal in jou omgaat. Dus wat dan ook het onderwerp is, dat is gewoon interessant. (En je hebt twee veeeeel te lieve kids)

    • Reageer Des 21/02/2017

      awww lief, bedankt voor het compliment!

  • Reageer marlies 20/02/2017

    ha, dat was ik dus, van die reactie. Had ik geschreven dat ik geen kinderen had? Moet een typfout zijn, want ik heb er veel (het is te zeggen: ik heb er drie). De jongste twee zijn een tweeling van 4 jaar. Mijn oudste is 6 jaar. En neen, ik voel me niet schuldig dat ik (hard) werk, want mijn kinderen gaan voor (al ben ik er niet altijd zelf bij). Maar wat ik wou zeggen: de kracht van een goede blogger is hoe dan ook de schrijfstijl. Ja, we hebben andere levens, maar omdat je zo fijn schrijft, blijft het op de één of de andere manier herkenbaar. Dus doe zo voort 🙂

    • Reageer Des 21/02/2017

      volgens mij had nog iemand gereageerd, maar die heeft nog geen kinderen. Maar wow 3 kinderen, waarvan ook nog eens een 2ling. pittig hoor!

  • Reageer Maris 26/02/2017

    Ha. Ja mooi hè? Ik voel me echt op en top moeder sinds ze op school zitten. Meer moeder dan ooit. En ik vind het ook nog steeds heel fijn. En een duffe suffe huismoeke ben je niet hoor. Althans, deze suffe huismoeke vindt van niet 😉🤣

  • Laat een reactie achter